Clubblad

Vanaf 1986 tot 2006 ben ik gedurende bijna twintig jaren in een wisselend team van enthousiaste vrijwilligers de hoofdredacteur/drijvende kracht van ‘Goal’, het maandelijkse clubblad van voetbalvereniging SV Schalkhaar geweest. Ik schreef onder meer onderstaande artikelen en columns.

‘Schalkhaarse’ luitenant-kolonel naar Afghanistan
Oscar Heere verruilt zwart-wit voor legergroen

Op vrijdagavond 31 januari 2003, de eerste de beste avond van zijn verblijf, slaan er vier raketten in op de Duits-Nederlandse basis van ISAF in Kabul. Er raakt niemand gewond. ‘Toen ik buiten kwam was er niemand meer. Alles donker en iedereen pleite’, meldt Oscar Heere een dag later onder meer speciaal voor Goal – per e-mail – vanuit Kabul. En dan nuchter: ’De reden werd al snel duidelijk. Bunkeralarm vanwege een raketaanval. Dat schijnt hier iedere maand te gebeuren. Kortom, snel naar de bunker waar we heel romantisch tot 03.00 uur hebben gezeten. Van die aanval hebben we verder trouwens niet veel meegekregen.’ Een week later ligt het kamp alweer onder vuur. Nu slaan twee raketten in op minder dan een kilometer van de basis. Een warm welkom voor Oscar Heere in Afghanistan…

Aan een vooravond van zijn vertrek naar ’t Midden Oosten is het een drukte van belang in het huis van de speler van ons achtste seniorenteam. Een aantal van zijn medespelers heeft een afscheidsfeestje georganiseerd. Rudie Verwoolde: ‘Oscar vertelde ons enige tijd geleden dat hij vier maanden lang niet met ons kan voetballen, omdat hij gedurende een periode naar Afghanistan gaat. Wij van het achtste vonden dat we dat niet zomaar voorbij konden laten gaan en organiseerden een soort afscheidsfeestje met een aantal spelers van het achtste elftal. We wensen hem het allerbeste en hopen dat hij straks weer gezond terug komt, zodat hij weer normaal in ons elftal kan voetballen.’ Oscar glundert: ‘Ik voetbal nu een jaar of tien bij Schalkhaar, waarvan een groot aantal jaren met deze jongens. Dit bezoek van mijn teamgenoten komt als complete verrassing. Dat doet me echt wat. Het is echt spontaan en gemeend. Fantastisch. Geen verplicht nummer. Dat geeft een goed gevoel. Behalve foto’s van mijn gezin gaat er zeker ook een foto van het achtste mee.’

Oscar Heere, luitenant-kolonel bij RMC Noord in Assen en als zodanig verantwoordelijk voor de coördinatie van inzet van het leger bij nationale rampen en calamiteiten, zegt de afgelopen maanden goed te zijn voorbereid op z’n uitzending. ‘Je leert veel over het land en de cultuur. We hebben enorm veel informatie gehad, maar wat je hier werkelijk meemaakt, is niet onder woorden te brengen’, schrijft hij in één van zijn wekelijkse e-mailtjes vanuitKabul. De 41-jarige militair blijft in het kader van ISAF (International Security and Assistance Force) vier maanden in Kabul om de economische en politieke situatie te stabiliseren, zodat de interim regering zich in alle rust kan vestigen. ‘Als onderdeel van de brigadestaf ga ik plannen voorbereiden voor de eenheden die het veldwerk moeten doen.’

Zoals zijn basis wordt bestookt met raketten, zo bestookt Oscar het thuisfront, waaronder de redactie van Goal, met e-mailtjes vol verhalen en foto’s. Zo vertelde hij over de beveiliging tijdens de commando-overdracht op 10 februari: ‘Het resultaat was dat dit het enige moment was in mijn periode hier dat ik mij niet ‚safe’ voelde: ik heb nog nooit zoveel tot de tanden toe zwaar bewapende Bodyguards, special forces, Military Police, Snipers en dergelijke bij elkaar gezien. Ik denk dat in geval van een afgaand schot de hel was losgebarsten. Maar gelukkig ging het allemaal goed.’ Maar Oscar beleeft vooral mooie momenten in Kabul. ’Het jaarlijkse offerfeest in Kabulduurt drie dagen (11,12 en 13 feb). De hele stad was prachtig gekleed, er zijn nóg meer mensen buiten dan normaal en iedereen is vrolijk en heeft plezier. Behalve de schapen en koeien dan, want die hebben het in deze periode bijzonder slecht…’

Wij zullen u de komende maanden via Goal op de hoogte houden van de ervaringen van Oscar Heere in Afghanistan.

door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2003)

Ruben Visser tijdelijk terug in eerste elftal:
‘Ik baal van elke afgelasting’

Op zeventienjarige leeftijd, in het seizoen 1997/1998, debuteerde Ruben Visser in het eerste elftal van SV Schalkhaar. En in de loop van de afgelopen jaren groeide hij uit tot een zeer gewaardeerd ‘dreh und angelpunkt’ en een stevig baken van het zwart-witte vlaggenschip. De beloning van veel trainingsarbeid kwam met name in de vorm van promotie naar de tweede klasse in 2001 (wie herinnert zich niet de machtige beslissingswedstrijd tegen Heino in Heeten) en het kampioenschap (RDC thuis) en dus promotie naar de eerste klasse op Bevrijdingsdag vorig jaar? Maar Ruben ging zelf niet proeven van die zoete vruchten; hij koos – heel begrijpelijk – voor zijn maatschappelijke toekomst.

Op het moment dat zijn ‘vroegere’ voetbalmaatjes ter voorbereiding op het nieuwe seizoen werden afgebeuld op het verse trainingsgras, stapte de 22-jarige Visser begin september vorig jaar op het vliegtuig richting Zuid-Afrika. ‘Voor een stage van drie maanden in Johannesburg’, legt de student Civiele Techniek uit. ‘En aansluitend heb ik daar nog twee weken rondgereisd. Vlak voor Oud en Nieuw ben ik teruggekeerd in Nederland. Tijdens mijn verblijf daar heb ik me via Internet en emailcontact met Schalkhaarders uiteraard steeds op de hoogte gehouden van de prestaties van ons team in de eerste klasse. Maar verder was er even weinig ruimte voor voetballen. Ik deed wel eens per week aan fitness en heb veel gezwommen. En oh ja, ik heb ook nog twee potjes gevoetbald met Afrikaanse studenten (foto).’

‘Voor mijn vertrek naar het buitenland had ik met hoofdtrainer Chris Jansen afgesproken dat ik me na terugkomst, in de winterstop, bij hem zou melden. We zouden dan wel zien wat we voor elkaar konden betekenen. Maar ik had wel de instelling: als ik mee ga trainen, dan wil ik ook wedstrijden spelen.’ Zoals was afgesproken, zo geschiedde. Ruben stelde de trainer op de hoogte van zijn terugkeer en werd gelijk uitgenodigd voor de eerste selectietraining na de winterstop op zondag 5 januari 2003. ‘En dat voelde gelijk weer heel vertrouwd’, herinnert Ruben zich. ‘Ondanks de lage klassering is de sfeer in het team heel goed. Iedereen is fanatiek bezig om van die laatste plaatsen weg te komen. Het viel me niet tegen dat iedereen er zo positief in stond.’

Sfeer
Qua sfeer en beleving was er sinds zijn vertrek op de Wijtenhorst dus niet zoveel veranderd, qua voetbal des te meer. ‘Doordat ik bijna vier maanden niets had gedaan, was het voor mij persoonlijk natuurlijk al flink wennen. Mijn conditie was niet optimaal en het balgevoel een beetje weg. Toch was ik niet verrast dat ik na vijf of zes trainingen tot de selectie behoorde voor het eerste competitieduel na de winterstop tegen De Zweef. Ik begon op de bank en mocht een klein half uur voor ‘tijd’ invallen voor Rob Span. Het voelde lekker om er weer te staan, al moest ik, vooral als invaller, wel erg wennen aan het hoge tempo. Het was een zware wedstrijd. Maar na een kwartiertje spelen voelde het al beter. Eigenlijk als bijna als vanouds, maar toen was de wedstrijd al weer afgelopen…’

Na de invalbeurt tegen De Zweef (2-2) speelde de jonge voetballer vorige week negentig minuten in het oefenduel tegen hoofdklasser Kon. UD. ‘Ik merk nu wel dat er qua voetbal wat is veranderd ten opzichte van vorig seizoen. Ik heb me tactisch moeten aanpassen. We spelen nu behoudender; zijn meer verdedigend ingesteld. Daar hamert de trainer ook voortdurend op. We moeten georganiseerd van achter uit spelen en geduldig wachten op aanvallen of kansen waarmee je de wedstrijd kunt beslissen. Ik denk wel dat ik in dat spelletje van waarde kan zijn voor het eerste. Ik ken het team en de spelers. Ik heb er al een aantal jaren in meegedraaid. En ook al heb ik ruim drie maanden stil gestaan, ik ben natuurlijk niet zomaar ineens ál mijn voetbalgevoel kwijt.’

Ruben Visser is beslist een welkome versterking van het eerste elftal. Maar zijn rentree is helaas van korte duur. ‘Vanaf einde maart maak ik met zo’n 25 medestudenten een studiereis naar China. We zullen meerdere bedrijven en projecten bezoeken en er een aantal ‘cases’ bij de kop pakken. Na die opdracht reis ik met een vriend nog twee weken verder naar Beijing. Ik ben niet eerder dan begin mei terug en dan is de voetbalcompetitie waarschijnlijk al afgelopen. En bovendien is het zeer twijfelachtig of ik volgend seizoen kan blijven voetballen. Ik ga mijn studie waarschijnlijk in het westen afmaken en er verder studeren of werken, maar dat moet ik nog even bekijken. Voorlopig geniet ik van mijn terugkeer bij SV Schalkhaar, maar baal, gezien mijn naderende vertrek op 29 maart, wel ontzettend van elke wedstrijd die nu wordt afgelast…’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2003)

Rozen verwelken, scheepjes vergaan…
‘Definitief’ de veters uit de schoenen

Het vlaggenschip van onze vereniging heeft een dramatisch debuutjaar in de eerste klasse achter de rug. Slechts één duel werd, pas na twee onverwacht late doelpunten vér in blessuretijd, gewonnen en vier potjes eindigden in een gelijkspel. De sfeer en verbondenheid onder de spelers en begeleiding bleef desondanks ontroerend goed. De selectiespelers Jacco van Dijk, Huub Swartjes en Mark Top nemen dan ook met pijn in hun hart, want door nood gedwongen, afscheid van het eerste elftal van SV Schalkhaar.

Het verzorgingsteam plaatste middenvelder Jacco van Dijk al vroeg in dit seizoen in de lappenmand. ‘Al in de voorbereiding werd ik gekweld door een achillespeesblessure’, haalt Jacco zijn gedachten op. ‘De blessure sleepte zich in feite voort vanuit het kampioensseizoen daarvoor. Voor de winterstop heb ik wel een paar wedstrijden gespeeld, maar dat ging gewoon niet lekker. Door een paar maanden rust en fysiotherapie leken de klachten over te gaan, waardoor ik zo rond de winterstop weer leek te kunnen aanhaken bij de groep. Daarna ging het toch weer snel minder. Eerst kampte ik met een kuitblessure en niet lang daarna met een verrekking in de voet. Daardoor heb ik de laatste maanden eigenlijk nauwelijks meer gespeeld. Al die spontane blessures hebben in mijn beleving niets te maken met het hogere niveau waarop we dit jaar speelden; ze zijn, denk ik, puur gevolg van mijn leeftijd’, lacht de 33-jarige Deventenaar.

Het is overigens niet alleen de blessuregevoeligheid die Van Dijk, na vier seizoenen Schalkhaar (daarvoor voetbalde hij bij Roda-rb), heeft doen besluiten te stoppen. ‘Ik heb een nieuwe baan, waardoor ik ook weer ben gaan studeren en ook het gezin vergt veel van mijn tijd. Het is eens mooi geweest. Ik had vorig jaar al overwogen te stoppen, maar als het met voetballen goed gaat, merk je minder snel van je pijntjes. Ik ben nog wel gevraagd voor het tweede en derde, maar in principe ga ik helemaal stoppen. Ik blijf wel lid en wil, indien gewenst, ook nog wel af en toe met het eerste meetrainen. Mijn betrokkenheid dit jaar heb ik als heel dubbel ervaren. Aan de ene kant hoor je wel bij het team, maar door je blessure sta je toch aan de zijlijn. Dat voelt niet goed. Als het niet meer lukt om te voetballen, dan moet dat maar zo zijn. Omdat ik wel wil blijven sporten, ga ik volgend jaar tennissen bij Park Braband. Eerst recreatief, maar ik sluit niet uit dat ik op den duur ook wel wedstrijden en competitie ga spelen. Daarvoor ben ik nog gek genoeg van sport’, aldus Jacco, die ook een aanbod van de Technische Commissie om zich bij hen te voegen naast zich neerlegde.

Chirurgenmes
Net als Jacco trekt ook Huub Swartjes vanwege een lichamelijk malheur de veters definitief uit zijn voetbalschoenen. Bij de spits werd kort voor de winterstop artrose (botvergroeiing) aan beide enkels vastgesteld. Sindsdien speelde hij geen wedstrijd meer en half mei werd hij – om te beginnen – aan één van beide enkels geopereerd. In de andere wordt binnenkort een chirurgenmes gestoken. ‘De klachten begonnen zo’n twee seizoenen geleden,’ herinnert Huub zich nog als de dag van gisteren. ‘Toen had ik voor het eerst last, maar na een korte periode van rust ging het steeds wel weer. Dat zich het kort voor de winterstop heftiger openbaarde, heeft denk ik wel te maken met het hogere niveau van de eerste klasse. Maar het is ook weer niet zo, dat onze eigen slechte resultaten van invloed zijn geweest. Op een gegeven moment ging het gewoon niet meer. Dan maakt het niet uit of je nou boven- of onderaan de ranglijst staat.’

Voor Huub Swartjes staat het vast dat hij geen selectievoetbal meer zal spelen. ‘Als mijn beide enkels geopereerd en hersteld zijn, ben ik in principe weer helemaal pijnvrij. Ook wanneer ik ze met intensief sporten belast. Maar goed, het is wel slijtage in die komt op den duur gegarandeerd terug. Als ook de andere enkel geopereerd is, moet ik nog een gesprek krijgen met de chirurg. Zijn advies moet ik afwachten, maar ik koester wel de hoop dat het straks, wat rustiger aan, nog wel verantwoord is om in een lager elftal te voetballen of een andere sport te beoefenen. Ook ik ben gevraagd voor de T.C. of om iets te doen bij de jeugd. Maar daarvoor is het nog te vroeg. Ik wil eerst afwachten hoe ik herstel, wat ik dan nog kan en waarvoor er tijd overblijft.’ Huub blijft in ieder geval lid van Schalkhaar en zal ook vaste supporter zijn bij zijn oude maten, maar beraadt zich dus nog over ander werk binnen de vereniging.

Jeugdnest
Tenslotte moet de nieuwe hoofdtrainer Ruud Geestman het in ’t komende seizoen – terug in de tweede klasse – stellen zonder Mark Top. De nu 22-jarige middenvelder was juist afgelopen voetbaljaargang na een zevenjarig uitstapje naar twee andere clubs teruggekeerd op zijn jeugdnest. ‘Tot en met de C-jeugd heb ik bij Schalkhaar gevoetbald, maar toen heb ik de overstap naar Go Ahead Eagles gewaagd. Ik heb er gedurende vier seizoenen in de B- en A-jeugd gespeeld en vervolgens nog drie seizoenen bij Kon. UD in de Hoofdklasse gevoetbald.’ Vanwege zijn studie en door-de-weekse verblijf in Nijmegen kon Mark het niet opbrengen om vaker dan één keer per week te trainen en daardoor ‘kon ik, ondanks dat ik toch best veel speeltijd kreeg, conditioneel het niveau van de Hoofdklasse niet meer aan. Op het moment dat Schalkhaar me belde, hoefde ik dan ook niet lang na te denken. Het eerste elftal was net gepromoveerd naar de eerste klasse en ook het tweede elftal van Schalkhaar speelde op hoog niveau.’

Maar juist die tijdrovende studie fysiotherapie in Nijmegen en met name het aanstaande stagejaar hebben Top doen besluiten een jaartje met voetballen te stoppen. ‘Ik ga van maandag tot en met vrijdag stage lopen in een particuliere praktijk en houdt daarnaast ook nog mijn bijbaan op zaterdag aan. Dat zijn zes dagen in de week en de zevende, de zondag, wil ik graag vrijhouden voor privé. In die agenda past even geen voetbal en verplichte training meer. Daarom ga ik ook niet in een lager team spelen. Daarvoor ben ik trouwens ook te gedreven. Ik vind het wel jammer dat het zo is. Ondanks de teleurstellende resultaten in ons debuutjaar in de eerste klasse is het in de groep onderling erg leuk en gezellig geweest. Ik zal in Nijmegen dan ook zeker proberen actief te blijven. Ik heb daar tegen een geringe vergoeding een studentensportkaart waarmee je diverse sporten kunt ontdekken en beoefenen. ’t Is ook zeker de bedoeling dat ik, zodra ik ben afgestudeerd, weer ga voetballen. En of dat dan weer bij Schalkhaar is, dat kan ik nu nog niet beloven. Het ligt er aan waar ik te zijner tijd werk vind en wat m’n vriendin doet. Ik wens de jongens volgend jaar in de tweede klasse in ieder geval veel succes toe.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Oscar en Sylvia blazen nieuw leven in keuken:
‘Mensen kunnen straks eten meenemen naar huis’

De keuken in ons prachtige clubgebouw op de Wijtenhorst is al jarenlang een zorgenkindje van de afdeling Exploitatie. In het begin van dit seizoen was de keuken zelfs een aantal weken helemaal niet open. Maar als het aan Oscar Pelgrim en zijn vrouw Sylvia ligt, is dat binnenkort ver verleden tijd. Het Schalkhaarse tweetal is vastberaden om van de huidige kale keuken een goed draaiende en gezellige snackcorner te maken. Als het aan Oscar ligt, komt er nog dit seizoen – gedurende de openingstijden van de kantine – zelfs een mogelijkheid om snacks af te halen en mee te nemen naar huis.

‘Met respect voor alle mensen die zich er tot nu toe voor hebben ingezet: het wordt hoog tijd dat zich mensen met de keuken gaan bemoeien die verstand van zaken hebben’, is Oscar Pelgrim van mening. De 35-jarigeSchalkhaarder is horecaman in hart en nieren. Tot deze zomer stoof hij met zijn eigen hamburgerkraam van het ene naar het andere evenement in ons kleine kikkerlandje. Die rijdende snacktent heeft hij afgelopen jaar overigens voor een aardig prijsje van de hand gedaan. ‘Als straks in de loop van februari de tweede seizoenshelft begint, moet de keuken weer gewoon de hele zaterdag en zondag geopend zijn. Op den duur wil ik ook bekijken of opening op bijvoorbeeld de vrijdagavond rendabel is’, legt Oscar uit. Maar de aandacht gaat eerst uit naar het weekeinde. ‘Voetballers en hun supporters moeten ook op zaterdag- én zondagochtend voor de wedstrijd een lekker vers broodje kaas of ham bij hun kop koffie kunnen kopen’, vindt Schalkhaar’s nieuwe keukenprins.

Hoe ga je de bezetting regelen? ‘Er zijn hooguit nog slechts vijf mensen over die keukendiensten draaien. En de juniorenteams A1 en A2 nemen eens in de zoveel tijd een dienst voor hun rekening. We gaan nog weer eens proberen om nieuwe vrijwilligers te werven, maar Sylvia of ik zullen tijdens openingstijden in principe in ieder geval voortdurend aanwezig zijn. En als de snackcorner éénmaal weer een beetje loopt, dan trekt dat vanzelf wel nieuwe vrijwilligers aan.’ Heel veel gaat er qua aanpak niet veranderen. Er is voornamelijk sprake van nieuw elan. ‘De huidige keuken is op zich prima uitgerust’, weet Oscar, ‘er is voldoende vriescapaciteit en er staat zelfs een gloednieuw tosti apparaat van € 300,- dat nog nooit is gebruikt. Wel hebben we een bakplaat aangeschaft, om hamburgers en braadworstjes te kunnen bakken. We willen het assortiment wat uitbreiden: tosti’s, hamburgers, braadworsten en kip-corn voor de Turkse medemens als aanvulling op het huidige aanbod.’

Oscar, behalve nu dus keukenbaas ook deel uit makend van de werkgroep Middelen en voetballend in het tiende seniorenteam, heeft uit zijn tijd als zelfstandig ondernemer nog veel contacten met leveranciers die zinvol kunnen zijn.  ‘Je kunt zóveel vanuit de diepvries doen. Allemaal heel simpel, maar je moet zo’n keuken wel drijven met beleid. Ik voorspel je: met die tegenwoordig zo populaire ‘joppie’-saus straks in ons assortiment en de elftalschaal (bittergarnituur – red.) gaat die keuken weer draaien als een lier.’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, januari 2004)

Winterstop; met de pantoffels op de bank?

Als betaalde trainer kun je het natuurlijk niet maken om in de winterstop maar eens even lekker languit met de pantoffels op de bank te gaan liggen. Wij vroegen de jeugdtrainers hoe ze met hun team het kerstreces hebben beleefd en hoe ze zich voorbereiden op de terugronde van de competitie die in de loop van volgende maand begint.

De D1-junioren speelden hun laatste competitiewedstrijd voor de winterstop vlak voor de Kerst. Die inhaalwedstrijd tegen koploper Sparta Nijkerk werd terecht verloren met 4-1. Toch is Niels Visser, trainer van D1, tevreden over zijn team. ‘In de eerste helft van het seizoen heeft de D1 prima werk verricht en daardoor staan we op een stevige vijfde plaats, met 20 punten uit 12 wedstrijden. Rond de Kerst heeft de training twee weken stilgelegen, maar uiteraard hebben we enkele zaaltoernooien gespeeld. Op het Karel Lassche toernooi speelden we vier wedstrijden. Daarvan werd er één verloren en drie gewonnen. Het laatste duel werd met 3-0 gewonnen en zo waren we winnaar van het toernooi. Deze zege hadden we voornamelijk te danken aan Justin Bootsveld die een uitstekend toernooi speelde. Verdedigend stond hij als een huis en opbouwend wist hij regelmatig zijn medespelers in scoringspositie te brengen. Het tweede zaaltoernooi werd ook op naam geschreven van Schalkhaar D1. Niels: ‘Een nederlaag tegen Colmschate kon niet verhelpen dat we toch eerste werden. De laatste wedstrijd tegen concurrent Helios moest gewonnen worden. In de laatste minuut zorgde Peter Lugtenborg voor de winnende treffer (2-1). Wederom een prima prestatie.’ Op donderdag 8 januari heeft D1 de veldtraining hervat. ‘Maar’, zo meldt Niels, ‘door slechte weersomstandigheden is de trainingsfrequentie van tweemaal per week nog niet op peil. Ook werden de eerste twee oefenwedstrijden afgelast. Gelukkig hebben we nog een keer sporthal De Spil in Lettele kunnen huren, voor een leuke training. Hopelijk wordt het weer de komende weken beter, zodat de overige oefenwedstrijden die in de planning staan (Colmschate, Witkampers en NEO) gewoon door kunnen gaan. Op deze manier kunnen we ervoor zorgen de we op 7 februari weer helemaal klaar zijn voor de competitiewedstrijd tegen Helios.’

Aanpoten
De jongste junioren (C1) hebben vanaf de Kerst een week of drie niet getraind. Wel werd er deelgenomen aan het Federatietoernooi, maar na poulewinst in de voorronde eindigde het team van oefenmeester Roberto Tuinstraop de vierde plaats: ‘De meeste jongens konden best een beetje rust gebruiken. De eerste helft van het seizoen is voor het merendeel van de spelers zwaar geweest. Vooral voor de eerstejaars C-spelers was het aanpoten geblazen en ook de wat oudere spelers liepen uiteindelijk op hun tenen.’ Toch doet C1 het zo slecht nog niet. In de veldcompetitie staan ze op de tweede plaats, weliswaar acht punten achter op koploper CSV Apeldoorn, maar zeker nog niet kansloos, denkt Roberto: ‘Het zal wel moeilijk worden om hen nog bij te halen, maar ik weet zeker dat we na de winterpauze nog heel wat punten gaan pakken, zodat we onze hoge klassering kunnen behouden. We moeten dan maar aanzien wat de koploper gaat doen.’

‘Omdat B1 vanaf de start van het seizoen nog geen enkel rustpunt heeft gekend, houden we een winterstop van circa 3 weken’, legt trainer Marcel Emmink uit. ‘Het is goed om na een lange actieve periode vanaf augustus tot eind december even een pauze in te lassen en even niet zoveel te doen. In die weken spelen we wel het Federatie Toernooi, eerste plaats, en zijn we een keer met z’n allen naar de sportschool geweest. Vanaf 5 januari zijn we weer begonnen met trainen als de weer- en veldomstandigheden het toelaten. Tot de tweede week van februari spelen we een aantal pittige oefenwedstrijden tegen 2e en 3e divisionisten, zodat we klaar zijn voor misschien een mooie tweede seizoenshelft,omdat B1 nog meespeelt om het kampioenschap.’

Moeilijk
Roy Beumer, trainer van A1, ervaart de eerste vrije zaterdag in de winterstop toch altijd als raar. Dit seizoen hebben we elke zaterdag wel gespeeld in de beker, de competitie of oefenwedstrijden. Half december was onze eerste vrije zaterdag en het is moeilijk zo’n dag in te vullen. Ik gebruik de winterstop voor: zaalvoetbaltoernooi Deventer Federatie, zowel zelf deelnemen, als het bekijken van zoveel mogelijk wedstrijden van junioren en senioren. Helaas was ik dit jaar overdag verhinderd door mijn nieuwe baan. Toch heb ik bijna elke seniorenpoule gezien en blijf ik één van de weinige toeschouwers bij het damesvoetbal. Zelf zijn we met de A1 helaas in de pouleduels al uitgeschakeld door een terechte nederlaag op de technisch goed spelende Turken van Turkse Kracht, de finale is gewonnen door Colmschate. Wel wil ik van deze plaats de B1 feliciteren met het behalen van de titel voor B junioren.’ In de winterstop bereidt Roy zich voor op de tweede seizoenshelft door het maken van trainingen. Verder speelt hij met zijn team oefenwedstrijden en toernooien. We hebben het eerste toernooi op 10 januari gespeeld en zijn geëindigd op een vierde plek, achter DETO, PH en Excelsior 31.

Roy vervolgt: ‘Mijn verwachtingen voor de rest van dit seizoen zijn eigenlijk nog hetzelfde als aan het begin van het seizoen. Door de goede ontwikkelingen van Frank Mijsters en Brato Emic en de (op dit moment) minder positieve situatie van het eerste en tweede zijn deze twee jongens doorgeschoven naar de hoofdselectie en moet de A1 proberen deze gaten op te vullen. Ik ben er van overtuigd dat onze groep zo sterk is dat we dit zeker kunnen gaan doen en dat we misschien nog wel hoge ogen kunnen gooien in de strijd om het kampioenschap. We staan acht punten achter met een wedstrijd minder gespeeld dan de rest. We staan (als we de inhaalwedstrijd tegen Klein Dochteren winnen) op een gedeelde derde plek op vijf punten. Daarnaast krijgen we Hoevelaken, WSV en Zeewolde nog thuis en hebben we van Helios thuis overtuigend met 6-1 gewonnen. Alles kan dus nog gebeuren en ik hoop mijn periode bij Schalkhaar perfect af te kunnen sluiten.’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, januari 2004)

Frank Mijsters en Brato Emic toegevoegd aan selectie
A-junioren als verlossers van het eerste

Kort voordat de duisternis van de winterstop over de Wijtenhorst viel, werden de Ajunioren Frank Mijsters en Brato Emic door hoofdtrainer Ruud Geestman gevraagd hun jeugdboeltje bij elkaar te rapen en de grote overstap naar het eerste elftal te maken. Het vlaggenschip van onze vereniging zwabbert – na de degradatie vorig seizoen – ook nu in de tweede klasse redelijk uitzichtloos onderaan en de jonge heren zouden straks vanaf februari, als de competitie wordt hervat, voor nieuw elan en vooral punten moeten zorgen.

Brato Emic, afkomstig van RDC, kreeg vorig jaar van de toenmalige hoofdtrainer Chris Jansen al ruimte om van zich te laten horen in het eerste elftal. ‘Mijn eerste jaar bij Schalkhaar was voor mij dan ook geslaagd. Ik was door Roy Beumer (trainer A1 – rb) gevraagd om met hem mee te gaan van RDC naar Schalkhaar. Ik moest er goed over nadenken. Na een paar telefoongesprekjes was het rond. Eenmaal aangekomen zag ik meteen, dat Schalkhaar een geweldige vereniging is. Ik had het meteen naar mijn zin en was blij dat ik ‘ja’ had gezegd tegen Roy. Aan het einde van het seizoen kreeg ik zelfs kans om me – als invaller – te bewijzen in het eerste van Schalkhaar. Dat deed ik blijkbaar goed en mocht van Chris Jansen een paar keer in de basis beginnen, wat ik een grote eer vond.

Na zijn korte vrijage met het vlaggenschip startte Emic dit seizoen toch weer gewoon in de A1-junioren. ‘Bij aanvang van dit seizoen werden Frank en ik toegevoegd aan de selectie, als we dat wilden. Ik ging niet op vakantie en omdat de A1 later begon met de eerste training was dit een goede voorbereiding. De nieuwe trainer Ruud Geestman raakte onder de indruk en wilde me bij de eerste 16 hebben van zijn team. Ik geloofde echter in de jongens die van de B1 naar de A1 kwamen en met deze jongens zouden we dan eindelijk Schalkhaar A1 naar de Hoofdklasse kunnen slepen, wat de vereniging eigenlijk al lang wil. Daarom besloot ik ook om in de A1 te blijven en niet toen al de overstap naar het eerste te maken.’

Vereerd
Ook Frank was vereerd dat hij door Geestman voor de hoofdmacht werd gevraagd: ‘Ik werd pas geleden gevraagd voor het eerste elftal en dit wou ik natuurlijk heel graag, want iedere jeugdspeler streeft daar toch naar?! Nu ga ik hard werken, samen met Brato, om een plaatsje in het eerste te bemachtigen en ik wens Roy Beumer, Rob Beltman en spelers van de A1 veel succes en hoop op een feestje aan het einde van het seizoen. Ik vind het wel jammer om de A1-groep te verlaten, want we hebben een leuk team. Ik neem dus met gemengde gevoelens afscheid en hoop dat A1 doorgaat zoals we de laatste tijd speelden en er hard voor werken. Want we kunnen nog steeds kampioen worden.’

Toen Frank – eind maart wordt hij 18 – begin van dit seizoen voor het eerst zijn teamgenoten van A1 op papier zag staan, vond hij het een goede groep. ‘In het team zitten jongens die het prima met elkaar kunnen vinden en individueel ook goede spelers zijn, dus ik had er persoonlijk zeker veel zin in en de mensen met wie ik over het team praatte, waren allemaal positief. In het begin van het seizoen ging het wat moeizaam, maar dat kwam denk ik ook omdat we aan elkaar moesten wennen en op elkaar moesten worden ingespeeld. We hadden er in het begin wat goede wedstrijden bij zitten en raakten aan elkaar gewend, de sfeer was goed.’

‘Het is een goede groep en we zouden het ermee ver kunnen schoppen, maar dan moeten we er wel met z’n allen staan en voor elkaar werken, want anders lukt het niet’, is teamgenoot Brato van mening. ‘Ik geloof nu nog steeds in een kampioenschap van de A1, als de jongens met z’n allen ervoor werken, dan gaat dat vast lukken. Ik vond het één van de betere teams die ik ooit heb gehad qua voetbal, maar qua gezelligheid heb ik echt geen beter team gehad. Ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad tot de winterstop.’

Lol
Frank vond dat het tot nu toe in de competitie wat minder ging, want hij had meer verwacht van dit toch individueel goede team. ‘We stonden niet bovenaan zoals het wel zou moeten. Het voetbal had op sommige momenten beter moeten zijn, maar we hebben toch altijd wel lol gehad met elkaar en ik vind dat zoiets ook moet kunnen in het voetbal (misschien soms wel te veel lol). In de ‘grote’ wedstrijden stonden we er wel, we werkten hard en streden voor elkaar, maar als we tegen de mindere ploegen speelden, gingen we soms te slap de wedstrijd in en daar hebben we naar mijn mening te veel punten laten liggen.’

‘Maar ik hoop’, vult Brato zijn maatje aan, ‘dat de twee nieuwe aanvoerders de jongens van A1 verder slepen naar het kampioenschap. Met dat doel zijn we begonnen en daarmee moeten we ook eindigen. We verwachten, ondanks onze overgang naar de senioren, wel een uitnodiging voor het kampioensfeest… Verder wens ik ook Roy Beumer, Rob Beltman en de jongens van A1 veel succes met de tweede helft van de competitie. Over een paar jaar hoop ik weer met jullie samen te kunnen gaan spelen…’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, januari 2004)

Laat het elke week maar carnaval zijn!

Voor deze ene keer mag u ná dit voorwoord in één klap doorbladeren naar de laatste pagina van het clubblad Goal. Daar treft u topscorer Mark Groeneweg. De linkerspits had het kort voor de winterstop bij het eerste elftal ‘Mooi bekeken’, maar keerde na het vertrek van hoofdtrainer Ruud Geestman gelukkig terug in het vlaggenschip. Afgelopen week bracht de doelpuntenmaker het dorp Schalkhaar al in hogere sferen in de gedaante van PrinsAppe. Mooi om te zien. Hoe Schalkhaarders ‘er’ tijdens het carnavalsfeest in residentie ‘de Lindeboom’ eensgezind en daadkrachtig voor gingen. Dát is de saamhorigheid die Schalkhaar ook in het voetballen nodig heeft. Iets waar interim-trainer Jacob Ensing en zijn geselecteerde ‘raad van elf’ zo hard voor gaan knokken. Het genietsnut is voorbij, de heropening van de competitie klopt aan de deur; laat het elke week maar carnaval zijn!

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2004)

Ook trieste afgang trainers Hendriks en Kamphuis
Heenzenden Ruud Geestman geen unicum

Het is in de geschiedenis van onze voetbalvereniging geen unicum dat een hoofdtrainer al vóór het einde van het seizoen wordt heengezonden. In mei 2000, pas héél laat in het seizoen – aan de vooravond van de cruciale halve finale van de nacompetitie tegen Apeldoornse Boys – barstte ook al eens de bom tussen de spelersgroep en de toenmalige oefenmeester Bert Hendriks uit Zwolle.

Al gedurende dat seizoen had het tussen beide partijen flink gerommeld, maar door een incident op de vrijdagavondtraining voorafgaande aan het genoemde beslissende duel liep de emmer over. Trainer Hendriks (foto) verliet die oefensessie vroegtijdig in verband met een bruiloft; de selectiespelers gingen over de rooie en stapten op hoge poten naar de voorzitter. ‘De ploeg zat juist in een opgaande lijn’, legde Peter Visser, destijds preses, twee dagen later in het Deventer Dagblad uit. ‘Voor de jongens is het vrijdag zover gekomen dat ze vonden: tot zover en niet verder. Maar het is goedkoop om alles op de trainer af te schuiven, de groep valt ook wat te verwijten’, vond de voorzitter. Onder leiding van interim-coach Pierre Gouw kwam het opstandige eerste elftal in de thuiswedstrijd tegen Apeldoornse Boys vervolgens niet verder dan een gezapig gelijkspel (0-0) en lukte het – na de 1-0 uitnederlaag – dus niet om, één jaar na de degradatie uit de tweede klasse, direct terug te promoveren dankzij een zege in de nacompetitie. Een jaar later, in de memorabele beslissende titanenstrijd tegen Heino(4-3) in Heeten, onder leiding van trainer Henk Heijink lukte dat overigens alsnog.

Behalve Ruud Geestman en Bert Hendriks bleef alleen ook nog de betaalde trainer Ben Kamphuis (foto) lopende het seizoen (maart 1994) een trieste vroegtijdige afgang niet bespaard. Binnen het tweede elftal was onvrede ontstaan over zijn functioneren, waardoor de voortijdige beëindiging van de samenwerking onvermijdelijk was geworden.

In het seizoen 1974-1975 moest weliswaar ook hoofdtrainer Henny Waanders al tijdens het seizoen noodgedwongen zijn taken neerleggen, maar dat had geen sportieve achtergrond, maar te maken met zijn gezondheidsklachten. Vanaf april ‘75 werd de zieke Waanders waargenomen door Cor de Vries.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2004)

Strak vrijwilligers- en financieel beleid noodzakelijk
SV Schalkhaar loopt risico in problemen te komen

Onlangs meldde NOS Teletekst dat van de 274 amateurclubs in de vier grote steden tachtig procent (!) in de financiële problemen zit. ‘Ruim veertig procent heeft grote moeite om elk jaar de eindjes aan elkaar te knopen’, meldde directeur amateurvoetbal Bruinis van de KNVB de avond daarvoor in Nova. ‘Op langere termijn komt daar nog eens veertig procent bij’, verwacht de bondsman. De tekorten van de amateurclubs zouden enerzijds worden veroorzaakt door de stijgende kosten in verband met strengere wet- en regelgeving. Aan de andere kant lopen bij veel clubs de inkomsten uit sponsoring, contributies en kantine opbrengsten terug. Ook loopt het aantal vrijwilligers bij de clubs sterk terug.

Nol van Luit, penningmeester van SV Schalkhaar, kan zich goed voorstellen dat veel sportverenigingen door genoemde zaken in de financiële problemen zijn gekomen of nog zullen komen. ‘Als eerste zijn de verenigingen die geen goed vrijwilligersbeleid voeren aan de beurt’, weet Van Luit. ‘Ze zijn daardoor genoodzaakt beroepskrachten aan te nemen en (onkosten)vergoedingen te betalen voor ontvangen diensten. Bovendien zijn er clubs met (te) hoge hypotheken op hun clubgebouw en clubs die een beleid voeren om spelers van de eerste selectie te betalen.’ Als voorbeeld hiervoor schetst de penningmeester het recente faillissement van Zwart-Wit ‘28.

Van Luit schat in dat ‘onze jaarlijkse lasten de afgelopen paar jaar met ruim 10.000,- Euro zijn gestegen als gevolg van lagere subsidies en allerlei belastingen en vergunningen. Binnen enkele jaren zal dit bedrag verdubbelen’, verwacht hij bovendien. ‘Daarnaast hebben wij onlangs nog noodgedwongen de kantineprijzen met 10% moeten verhogen om de teruglopende kantine-inkomsten te compenseren. Tot op heden worden we – door een uiterst actieve afdeling Sponsoring – nog niet geconfronteerd met teruglopende sponsoropbrengsten, maar de groei is wel gestopt.’ Ook SV Schalkhaar moet zich er volgens penningmeester Nol van Luit van bewust zijn dat ‘als we geen strak financieel beleid blijven voeren – zeker met onze nieuwbouwplannen in het achterhoofd – in combinatie met een goed vrijwilligersbeleid, ook wij het risico lopen om in problemen te komen.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2004)

Er moet nú al wat gebeuren!

Voorzitter Ben de Fooij opent dit exemplaar van Goal met een artikel ‘Groei versus beheersbaarheid’ en een paar pagina’s verderop vraagt ook jeugdvoorzitter Titus Swartjes zich af waar binnen SV Schalkhaar precies de grenzen van de groei lopen. Onze zwart-witte club blijft namelijk maar voortdurend nieuwe leden trekken en het Wijtenhorst-jasje wordt krapper en krapper. Op deze manier zullen de strakgespannen naden beslist uitscheuren nog ver vóórdat de verhuizing naar het nieuwe complex over minimaal twee jaar een feit is. Wie wil wachten op de verhuizing en denkt dat het dan vanzelf wel goed komt, is kortzichtig: er moet nú al wat gebeuren! En dan direct maar voor de lange termijn, want áls we straks aan de overkant zijn, dan zal de Schalkhaarfamilie alleen maar sneller groeien. Dan wordt het vrijwilligerstekort alleen maar groter en het invullen van goed gekwalificeerd kader steeds moeilijker. Het is dan ook goed in dit clubblad te vernemen dat er langzaamaan vorm wordt gegeven aan structureel vrijwilligersbeleid. De vereniging moet voortdurend leven, dat houdt ons scherp en het clubblad gevuld. Of, zoals het verzorgingsteam het meer plastisch uitdrukt: ‘Pijn in de kont is niet ongezond…’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, maart 2004)

Roy Beumer rond met Voorwaarts

Als enige van Schalkhaar’s huidige jeugdtrainers kwam Roy Beumer, trainer van de A1-junioren, deze winter geen contractverlenging met onze voetbalvereniging overeen. ‘In goed overleg’, zo luidde in het clubblad Goal van januari 2004 de kennisgeving van het jeugdbestuur, ‘is besloten het contract met A-trainer Roy Beumer niet te verlengen.’

Dus moest de oefenmeester uit Deventer op zoek naar een nieuw club voor het komende seizoen. ‘Via trainer Alfons Nijboer van Rohda A1 – hij gaat in Raalte volgend jaar de B1 doen – werd ik een tijdje geleden geattendeerd op het feit dat er bij Voorwaarts voor de B1- én C1-junioren na de zomer een vacature ontstaat’, licht Roy toe. ‘Via Mark Mulder, trainer van Voorwaarts A1 en een oude teamgenoot van me bij Daventria, was het contact metTwello snel gelegd.’ Roy blijkt erg content te zijn met zijn overgang. ‘Hoewel de B1 me qua leeftijdscategorie minder aanspreekt dan de A-junioren – daar kun je dichter bij de groep staan -, ligt het niveau van Voorwaarts B1 natuurlijk een stuk hoger. Ze spelen nu tweede divisie op landelijk niveau. In de eerste drie maanden van het seizoen wordt er wekelijks drie keer in de week getraind en die frequentie loopt in de loop van het seizoen terug naar twee keer per week.’

Bij aanvang van het seizoen 2002-2003 trad Roy Beumer aan bij Schalkhaar als opvolger van Roelf Blokzijl, die halverwege het seizoen daarvoor was opgestapt en vervolgens werd waargenomen door Marcel Emmink. In dat eerste seizoen eindigde Roy Beumer, daarvoor trainer van RDC B1, met Schalkhaar A1 net onder de top van het klassement in de eerste klasse. ‘Dat is voor mij en trouwens ook voor Schalkhaar echt een te laag niveau.’ Alle andere jeugdselectieteams spelen tenminste Hoofdklasse, iets wat Schalkhaar volgens Roy met de A1 ook zou moeten bewerkstelligen. Ook dit jaar doet de A1 aardig mee, maar promotie via het kampioenschap lijkt er niet meer in te zitten. Daarvoor staan de concurrenten Helios en Hoevelaken te ver weg. Wel is er nog een kans om via winst van de tweede periode nog deelname aan de nacompetitie af te dwingen en als zodanig de deur van promotie via de nacompetitie open te houden.

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, maart 2004)

Chris Jansen nog een jaar Hoofd Opleidingen

Het bestuur van de afdeling Jeugd is afgelopen maand met Chris Jansen een contractverlenging van één jaar overeengekomen. De Deventenaar was – na zijn terugtreding als hoofdtrainer van ons eerste elftal – sinds de aanvang van het huidige voetbalseizoen al Hoofd Opleidingen bij SV Schalkhaar.

Nét nadat Chris Jansen vorig jaar met Schalkhaar afspraken had gemaakt over zijn nieuwe functie binnen de vereniging werd hij door Go Ahead Eagles benaderd om daar als commissaris Technische Zaken toe te treden tot de Raad van Commissarissen. ‘Na dat verzoek heb ik me natuurlijk eerst afgevraagd of ik die taak, een vrijwilligersfunctie, kon combineren met mijn betaalde banen bij TPG Post en SV Schalkhaar’, herinnert Jansen zich. ‘Na zorgvuldige overwegingen en het maken van goede afspraken heb ik die klus bij de Eagles opgepakt. En dat lukt goed; een kwestie van goed je afspraken plannen en je aan je agenda houden.’

Het soepel lopen van de combinatie van zijn taken stelt Chris Jansen als harde voorwaarde. ‘Je bent serieus met je hobby bezig, hebt verantwoordelijkheden. Voetbal is mijn hobby en dat moet vooral plezier opleveren. Zodra ik in één van mijn taken tekort zou schieten, moet je andere keuzes maken. Mijn huidige rol bij SV Schalkhaar is in de afgelopen periode vanuit de club uitvoerig besproken en men heeft aangegeven tevreden te zijn met mijn functioneren. Er is, met name binnen de groep van selectietrainers, meer en structureel overleg over het doorschuiven van spelers. Er wordt onderling meer over voetbal en de organisatie gepraat.’

Vraagbaak
Chris Jansen heeft als Hoofd Opleidingen in de afgelopen zes maanden vooral gemerkt dat er binnen de afdeling Jeugd veel behoefte is aan een vraagbaak. Hij hecht er waarde aan om de komende tijd steeds meer tijd te besteden aan het instrueren van jeugdleiders en –trainers. ‘Door de almaar toenemende groei van de jeugdafdeling is het steeds moeilijker vrijwilligers te vinden die al die jeugdteams kunnen begeleiden. We moeten er naar toe om een interne opleiding voor jeugdtrainers op te zetten, om hen zo optimaal te kunnen voorbereiden op en ondersteunen bij het begeleiden en trainen van jeugdspelers.’

In het technische beleidsplan zijn daarvoor uiteraard wel richtlijnen vastgesteld, maar volgens Jansen is zo toch beter in beeld te krijgen wat erop dat vlak nog mis gaat. ‘Als het doel van mijn functie zie ik het verbeteren van de kwaliteit van de jeugdspelers van SV Schalkhaar en nog meer het verbeteren van hun mentale weerbaarheid. Daarvoor is een gezamenlijke en uniforme aanpak nodig. Ik doe dan ook een beroep op ouders om zich beschikbaar te stellen voor vrijwilligerswerk in de begeleiding en training van hun kinderen. Dat is de verantwoordelijkheid van de vereniging, maar ook hún eigen verantwoordelijkheid.’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, maart 2004)

Mensen gezocht om stokje over te nemen
Bestuur afdeling Futsal luidt noodklok

In het clubblad Goal van december 2003 kondigde het bestuur van de afdeling Futsal aan ‘plannen te hebben om een aantal activiteiten te organiseren die hopelijk zullen bijdragen tot verdere interesse voor het Futsal’. Men gaf aan na te denken over het organiseren van meerdere toernooien, demonstratiewedstrijden of activiteiten bij bijzondere gelegenheden, zoals bijvoorbeeld het WK Futsal. Daarnaast nam het afdelingsbestuur zich voor de banden met het veldvoetbal te gaan verstevigen. Maar nu, een maand of drie later heeft dat zelfde bestuur de noodklok geluid.

Op 31 maart a.s. is er een vergadering belegd voor alle teams en leden van de afdeling Futsal. ‘Op die avond zullen we als bestuur verder willen ingaan op de huidige en (mogelijk) toekomstige status van de afdeling Futsal. Deze vergadering is dus zeer belangrijk voor het voortbestaan van de afdeling futsal als zelfstandige afdeling binnen de voetbalvereniging Schalkhaar’, liet de eigenlijk al gestopte wedstrijdsecretaris Ben Haarman zijnfutsallers onlangs via een uitnodigende email weten. Een aantal leden van het vierkoppige bestuur heeft – om uiteenlopende redenen – te kennen gegeven dat ze op korte termijn (moeten) gaan stoppen als bestuurslid van de afdeling Futsal. Het is volgens Ben Haarman daarom allereerst van het grootste belang dat er een aantal nieuwe bestuursleden wordt gevonden dat het stokje kan gaan overnemen. Haarman: ‘Verder zullen we die avond ingaan op de sportieve toekomst van de afdeling Futsal, aangezien het aantal teams de laatste jaren flink is teruggelopen en we dit een halt willen toeroepen door extra activiteiten te plannen.’

Futsal opheffen
De reeds afgetreden Haarman windt in zijn email geen doekjes om de sombere perspectieven: ‘Indien het ons samen niet lukt nieuwe bestuursleden te werven en nieuw leven in het Futsal te blazen, zullen we de afdeling moeten opheffen en deze moeten teruggeven aan het hoofdbestuur van SV Schalkhaar. Dat willen we zien te voorkomen, dus zorg dat je met minimaal twee afgevaardigden van je futsalteam, maar liefst met allemaal op 31 maart a.s. aanwezig bent.’ De vacature van voorzitter van de afdeling Futsal is na het vertrek van Fons Raats – hij startte een eigen cafébedrijf – al een tijdje open. De huidige penningmeester Nico Roskam stopt aan het einde van het lopende seizoen en is niet herkiesbaar. Dat geldt ook voor secretaris Joop van Leeuwen, die volgend jaar trainer van het tweede veldteam wordt. Van de twee wedstrijdsecretarissen is Ben Haarman eigenlijk al gestopt en niet herkiesbaar, maar ook het doorgaan van Caner Demir is onzeker. Kortom het voltallige Futsalbestuur zal op 31 maart (waarschijnlijk) zijn aftreden aankondigen.

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, maart 2004)

De klad is eruit!

Poh, wat een machtig mooie plaat! Laatst in de krant. Tijdens weer een gewonnen wedstrijd tegen Tubantia (2-1), vorige zondag, mikte Stentor-fotograaf Ronald Hissink precies op het juiste moment om het Schalkhaar-gevoelin beeld te brengen: Ruben Bumkens, toch al hét toonbeeld van hoe een voetballer zich voor zíjn cluppie moet geven, steekt na zijn doelpunt met een vette glimlach en schitterend enthousiaste ogen eigenwijs en provocerend zijn wijsvinger omhoog. Dirkjan Olthoff, zo’n andere jonge Schalkhaarse jongen, kijkt met een nog veel grotere glimlach naar de weg die Bumkens wijst. De weg van het nieuwe Schalkhaar. De klad is er uit; het dorpsgevoel terug. Wat iedereen in het tijdperk Geestman nog voor onmogelijk had aangenomen, lijkt – met nog twee potjes te gaan – een onwezenlijke droom te worden. En mocht het allemaal toch nét niet lukken, dan is er niets verloren, want Schalkhaar is duidelijk op de weg terug. Dan is de herboren eensgezindheid de grote winst.

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, april 2004)

Vrijwilligers moeten zich aan afspraken houden

‘Maak aan ouders duidelijk dat als zij hun verplichtingen niet nakomen – bijvoorbeeld het rijden naar uitwedstrijden – hun kind niet meer welkom is op de voetbalclub. Maak expliciet contracten. Waarom zou je van leden wel contributie mogen vragen, maar geen tijd?’ Volgens Lucas Meijs, hoogleraar vrijwilligerswerk aan de Erasmus Universiteit, moet een organisatie duidelijker communiceren over wat ze van haar vrijwilligers verlangt. En vrijwilligers moeten zich aan afspraken houden.

Meijs pleitte onlangs in een rapport voor een meer zakelijke opstelling van organisaties. Vrijwilligers houden de motor van de samenleving draaiende. Onbetaald. Gedreven door ambitie, plichtsbesef, plezier, enthousiasme – of gewoon – voor de gezelligheid. Maar hoe lang nog? Het vrijwilligerswerk staat onder druk. Zo ook bij onze voetbalvereniging SV Schalkhaar. Voorzitter Ben de Fooij en Titus Swartjes, voorzitter afdeling Jeugd, sneden in het clubblad van maart al de problematiek van ‘beheersbaarheid’ aan. Het gaat er bij Lucas Meijs niet in dat mensen niet meer betrokken zijn bij de maatschappij. ‘Alleen, ze willen de schaarse tijd die ze hebben daarvoor wel graag op een nuttige manier gebruiken. Dus verwachten ze ook van bijvoorbeeld een voetbalclub dat zaken goed zijn geregeld. En dat ze geen tijd hoeven te verspillen met eindeloze vergaderingen. Mensen raken gedemotiveerd als dingen niet goed zijn geregeld. Dan raak je ze kwijt als vrijwilliger. Het is helemaal niet moeilijk mensen gemotiveerd te krijgen. De kunst is ze gemotiveerd te houden.’

Meijs houdt zich met name bezig met de professionalisering van het vrijwilligerswerk. Hij is er van overtuigd dat de organisatie van het vrijwilligerswerk zoals wij die tot nu toe in Nederland kenden, z’n langste tijd heeft gehad. ‘Het moet allemaal minder vrijblijvend en de kwaliteit moet omhoog.’ Ook bij SV Schalkhaar zal het vermoedelijk niet lang meer duren tot een lid wordt heengezonden omdat hij weigert vrijwilligerswerk te doen. Of zal het vooralsnog alleen blijven bij weigering van mensen die graag lid willen worden, maar niet bereid zijn vrijwilligerswerk op zich te nemen?

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, april 2004)

Kevin en Peter ‘Junioren van de Maand’
Jeugdspelers gehuldigd voor positieve inbreng

Het certificaat ‘Junior van de Maand’ wordt sinds dit voetbalseizoen elke maand toegekend aan een junior van SV Schalkhaar die zich op een positieve manier – los gezien van alleen sportieve prestaties – verdienstelijk heeft gemaakt binnen het team en/of de vereniging.

Voor aanvang van de wedstrijd Schalkhaar-Tubantia op 18 april werd een certificaat ‘Junior van de Maand’ uitgereikt aan Peter Schrijver, speler van A1. Peter is binnen de vereniging super actief. Hij traint en begeleidt bijvoorbeeld al jaren heel enthousiast een pupillenteam, tegenwoordig samen met Bart Ellenbroek. In het A1 van trainer Roy Beumer staat Peter vooral geposteerd op het middenveld, maar zo nu en dan wordt van zijn correcte inbreng ook in de achterhoede dankbaar gebruik gemaakt. Behalve met de A-junioren op zaterdag voetbalt de ‘Junior van de Maand’ na de winterstop ook al geregeld in het tweede elftal op zondagochtend. Nooit mokkend, altijd positief. ‘Peter is gewoon écht een goed jong’, vindt leeftijdscoördinator Paul Krechting.

Eerder deze maand, voorafgaande aan het duel Schalkhaar-Pax (4-2), werd C-junior Kevin de Weerd in het zonnetje gezet. Hij kreeg van de aanvoerder van het eerste elftal de oorkonde ‘Junior van de Maand’ en de daarbij behorende cadeaubon van Buitink t.w.v. € 10,-. Kevin is volgens leeftijdscoördinator Ben Haarman, zowel binnen als buiten het veld, een voorbeeld voor zijn leeftijdsgenoten. Op de groene mat in C2 een ijverige verdediger die je drie keer voorbij moet, maar dan nog lukt het vaak niet. En als de wedstrijd of training éénmaal voorbij is, buiten het veld, altijd bereid om – op eigen initiatief – de materialen mee te nemen en op te bergen en – zonder dat iemand er om vraagt – als eerste van het team te starten met het keurig achterlaten van de gebruikte kleedkamer. ‘Kevin is altijd positief en je hoort van hem nooit een onvertogen woord’, roemt Ben Haarman.

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, april 2004)

Man over boord…

Op de kop af 44 pagina’s telt dit clubblad. En dan hebben we nog niet eens aandacht besteed aan de scheidsrechtersavond die op maandagavond 24 mei, kort ná de deadline voor deze editie van Goal zo geweldig druk bezocht was op de Wijtenhorst. We schreven nog niets over het afscheid van trainer Ronnie Boers die op zondag 23 mei na een nacompetitiestrijd met SCE uiteindelijk toch degradeerde met het tweede elftal. Ook nog geen aandacht voor A-junioren trainer Roy Beumer die na dit seizoen verkast naar Voorwaarts in Twello. We hadden Stienus Haan, de nieuwe hoofdtrainer, nog in deze voetbaljaargang aan u willen introduceren. Net als Joop van Leeuwen, die het tweede gaat doen. Maar ook voor Goal zijn de grenzen van de groei bereikt: meer dan 44 pagina’s passen er niet in een nietje. Dus konden we ook niet een Schalkhaarse variant maken op de ‘Minuut van Raoul’ van de Vrienden van Van Swieten. Zo van: trainer die rond de winterstop zinkende schip van Schalkhaar moest verlaten: ‘Ruud Geest-manover- boord’ Oke, u wordt uitgedaagd leukere te bedenken voor het clubblad van juni. Mail ze naar goal@svschalkhaar.nl.

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, mei 2004)

Schalkhaar B2 – SC Wesepe B1 laatste potje
DSV-scheidsrechter Ernst Waanders (70) uitgefloten

Hij was als grens- en scheidsrechter betrokken bij ruim 1500 voetbalwedstrijden. Maar nog nooit werd Ernst Waanders in zijn 45-jarige loopbaan bij aanvang van een tweede helft zó feestelijk ontvangen als bij zijn laatste duel als arbiter op zaterdag 1 mei in Schalkhaar. De bijna 70-jarige Deventenaar werd – door een erehaag van tientallen collega’s van de Deventer Scheidsrechters Vereniging én spelers van Schalkhaar en Wesepe – na de thee feestelijk en symbolisch afgelost door de talentvolle Erik Kleinjan (19). De jeugdige scheids toonde Waanders een rode kaart, waarna deze – na een aantal plechtigheden – onder luid applaus de kleedkamer mocht opzoeken.

‘Je begint er een keer mee. En er komt een keer een einde aan’, vat Waanders nuchter zijn imposante carrière samen. Dat begin – in 1960 – was een heel bewuste keuze; het einde echter noodgedwongen. Vanwege het bereiken van de 70-jarige leeftijd wordt de arbiter door de KNVB niet meer ingezet voor officiële wedstrijden. ‘Het is enkel vanwege leeftijd dat ik moet stoppen; fysiek ben ik nog helemaal gezond’, voelt Waanders. ‘Je zult mij voor een wedstrijd dan ook niet uitgebreid zien rekken en strekken. Ik zet vooraf in de kleedkamer de accu aan en als ik het veld op kom, draait de motor vanzelf.’ Na een periode in het betaalde voetbal zocht de scheidsrechter heel bewust zijn plezier in het regionale jeugdvoetbal. ‘De begeleidende en opvoedende taak richting jeugdspelers was mijn motivatie en uitdaging om voor de jeugd te kiezen. Toch zie je dat zich ook daarin de laatste twintig jaar een neergaande ontwikkeling voordoet. Er is over het algemeen minder respect en minder acceptatie over en weer. Het teleurstellende vind ik dat het gedrag van de spelers vaak in negatieve zin wordt gevoed door de begeleiders langs het veld’, stelt Waanders vast. Zijn laatste 40 minuten als scheidsrechter verliepen op de Schalkhaarse Wijtenhorst evenwel zonder enige wanklank.

Ondanks het huidige tekort aan scheidsrechters en de vergrijzing van het korps is er volgens Theo Mansvelt Beck van de DSV een tendens waarneembaar dat de jeugd steeds meer interesse begint te krijgen in het fluiten. ‘Er is een duidelijke toename van het aantal scheidsrechterscursussen vastgesteld’, weet Mansvelt Beck. ‘In ons district Oost zijn er voor het eerst in vele jaren meer scheidsrechters bijgekomen dan dat er zijn gestopt. En ook de DSV heeft de afgelopen maanden vele nieuwe leden mogen verwelkomen, waaronder zeer jeugdige talenten.’ De opvolgers van Ernst Waanders staan dus klaar, de fluit kan zonder zorgen in de tas. Maar Waanders blijft betrokken. ‘Als actief erelid van de DSV zit ik er nog bovenop en ach, ik zal op verzoek heus ‘stiekem’ nog wel eens ergens een voetbalpotje fluiten…’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, mei 2004)

Deventenaar als manager naar Go Ahead Eagles
Chris Jansen legt functie Hoofd Opleidingen neer

Het regionale dagblad ‘De Stentor’ meldde halverwege deze maand dat Chris Jansen – na een 32-jarig dienstverband als manager bij de ‘post’ – een opmerkelijke stap maakt in zijn carrière: deDeventenaar, bij onze voetbalvereniging Hoofd Opleidingen, wordt manager van Go Ahead Eagles. Jansen kwam met de totodivisionist uit Deventer een contract van twee jaar overéén. In verband daarmee legt de voormalige oefenmeester zijn functie als Hoofd Opleidingen bij SV Schalkhaar neer.

In tegenstelling tot zijn voorganger Jacco Swart gaat Chris Jansen aan de Vetkampstraat fulltime aan de slag. En waar zijn huidige functie als lid van de Raad van Commissarissen met de portefeuille Technische Zaken nog goed te combineren was met zijn functie bij Schalkhaar, daar is dat in de managersfunctie niet langer te verwachten. ‘Dit is niet iets wat van de ene op de andere dag tot stand komt’, legt Chris Jansen uit. ‘Ik heb het bestuur en jeugdbestuur van Schalkhaar een maand of twee geleden geïnformeerd dat het speelde en dat ze er rekening mee moesten houden dat ik mijn functie als Hoofd Opleidingen in dat geval zou neerleggen.’ Jansen vindt zijn nieuwe functie niet te combineren met zijn taak bij Schalkhaar. ‘Als commissaris Technische Zaken bij de Eagles ging dat wel. Het was een kwestie van goed afspraken plannen in je agenda, maar nu ik in de Adelaarshorst fulltime in loondienst kom als manager, moet ik me volledig kunnen focussen op de club. Een neventaak bij SV Schalkhaar past daar helaas niet meer bij. De komende weken is er gelijk veel werk aan de winkel’, verwacht Chris. ‘Het aantrekken van nieuwe spelers. En daarna het aansturen van de organisatie. Ik heb er veel zin in.’

Leegloop
Gezien de leegloop bij de Deventer profs zal Jansen flink de boer op moeten. Ligt het voor de hand dat hij bijvoorbeeld spelers van Schalkhaar meeneemt naar de Vetkampstraat? ‘Nee’, glundert Jansen, ‘daar is absoluut geen sprake van! Als je het mij persoonlijk vraagt, spelen er bij Schalkhaar overigens best een paar jongens die in een eerder stadium een kans bij de Eagles hadden mogen hebben, maar nu is dat echt niet aan de orde.’ Of de functie Hoofd Opleidingen bij onze vereniging op korte termijn nog wordt ingevuld is onduidelijk. En zo ja, door wie? In de wandelgangen rond de Wijtenhorst worden vooral veelvuldig de namen genoemd van oud-profGerard Hullegie en natuurlijk Schalkhaar’s succesvolle interim-coach Jacob Ensing. De tijd zal het leren…

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, mei 2004)

Talloze vragen

Het eerste elftal is deze voetbaljaargang – na twee heel beroerde seizoenen –gestart met een knappe en veelbelovende thuisoverwinning op Tubantia. Hoever zal het dit jaar onder leiding van de nieuwe hoofdtrainer StienusHaan reiken? In deze eerste Goal van het nieuwe seizoen blikken we met de Apeldoornse oefenmeester vooruit naar ongetwijfeld wederom een bewogen voetbaljaar. Hoe aangeslagen komt de afdeling futsal uit de uitermate moeizame doorstart? Zullen de A-junioren onder leiding van Marcel Emmink eindelijk eens opklimmen tot het voor onze vereniging minimaal acceptabele niveau van de Hoofdklasse? Tot welke hoogte stuwen Wim Groot Koerkamp en de zijnen de geldbarometer? En komt er überhaupt eindelijk eens schot in ‘ons’ verlangen naar een nieuw complex? Hoe ontwikkelt zich het vrijwilligersprobleem? Zo kunnen we ons aan het begin van een nieuw voetbalseizoen talloze andere vragen stellen. Maar niemand weet (nog) het antwoord. Ook dit jaar zullen we er in het clubblad Goal alles aan doen om u van alle relevante ontwikkelingen op de hoogte te houden. En we stellen uw betrokkenheid daarbij van harte op prijs.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2004)

Column: Kom maar naar beneden… 

Ik snap er helemaal niets van! We zijn met z’n allen nog maar amper de grasmat op voor een nieuw voetbal- seizoen en de dramatische roep om vrijwilligers galmt al weer tussen de frisgewassen reclameborden op deWijtenhorst. ‘t Kan zijn dat ik het niet helemaal zuiver heb gehoord, maar het leek zelfs even of de huilerige echo van de nooit aflatende schreeuw om enthousiaste medewerkers afgelopen weekeinde zelfs het theater spektakel ‘De Fan’ overstemde. Mooi hoor, honderden mensen bijeen op een gammele tribune. Sommige zelfs overdekt. Lekker voor de kassa die getalletjes aantikt voor de verhuizing, maar verder schieten we er geen enkele bal mee op. Van die vertrouwde gezichten wil ik niks zeggen; die hadden het recht er te zitten. Om te genieten van spektakel op de Wijtenhorst. Maar de overgrote meerderheid had er he-le-maal níets te zoeken. Ik had ze wel van die tribune willen trekken, de slapjanussen. Kom weg van je theatrale zitplaats en vul liever de lege plekken in het kantinerooster, meld je aan als leider of trainer voor één van die vele jeugdteams die nog zonder zijn! Bel voor een plekje in de schoonmaak- en/of schoffelploeg! Kom wedstrijden fluiten, neem de vlag ter hand! Er is nog genoeg te doen bij SV Schalkhaar. Ik had die microfoon van Henk van Bussel wel willen grijpen om ze één voor één naar beneden te roepen, zoals Hans Kazan ooit deed. U daar links, ja met dat rode truitje. Komt u maarrrrrrr! Eén keer in de twee maanden een avond achter de bar? Nee?! Nou, dan oprottenmaarrrrrrrrr!!!!! En neem dan gelijk je voetballende kind maar mee en dump dat bij een andere vereniging! Ga je daar maar lekker niks zitten doen! En dat alles vol in de spotlights van dat geënsceneerde veld. Zoals de Romeinen zoveel eeu– wen geleden hún drop-outs stenig- den. Vorig jaar is zelfs, na een schier eindeloze zoektocht, een tweetal vrijwilligers – de broers Paul en Fred Hulman – ingeschakeld om vrijwilligersbeleid te maken. Te zot voor woorden, toch? Dat moet helemaal niet nodig zijn! Vrij-wil-lig-gers-be– leid.’t Woord staat niet eens in de Dikke van Dale! Waar is dan onze gezamenlijke maatschappelijke verantwoordelijkheid? De spontane inzet van: ‘wij staan met z’n allen voor onze vereniging’. We startten dit jaar met 32 jeugdteams. Zo’n 350 jeugdige voetballers. Dat zijn – gescheiden of niet – 700 ouders. En dan heb ik alle aanverwanten van de seniorenteams niet eens genoemd. Zet ze allemaal om de beurt een avond achter de bar in het clubhuis. Dan sta je één avond per twee en half jaar. Is dat dan te veel gevraagd. Heb je die paar uurtjes niet over voor de club? Nee?! Kom dan maar naar beneden. En oprotten, maarrrrr

door Rudy Brouwer (clubblad Goal, September 2004)

Talenten ontwikkelen in Beltona-competitie

Onze voetbalvereniging neemt dit seizoen traditiegetrouw deel aan de prestigieuze Beltona Beloften Competitie die ooit werd geïnitieerd door Sparta Enschede. De Beltona Beloften Competitie, die dit seizoen voor de zesde keer wordt gehouden, is een speciale wedstrijdenreeks, bedoeld om iets extra’s te doen voor jong voetbaltalent in Oost-Nederland. In tien poules van vier teams wordt gestreden om de hoogste eer. De tien poulewinnaars en de zes beste tweede plaatsen nemen aan het einde van het seizoen deel aan een finaletoernooi op de velden van Sparta Enschede.

‘Het team is toegankelijk voor talenten tot 21 jaar’, legt Hans Streppel, die als leider is betrokken bij het Schalkhaarse Beltonateam, uit. ‘Samen met trainer Marcel Emmink maak ik voor elke wedstrijd een selectie van jonge beloftevolle spelers uit de B-junioren,  A-junioren en senioren. Vervolgens gaat er via de eigen trainer van zo’n jongen een uitnodiging uit. De desbetreffende trainer kan selectie vanwege blessure of wanprestatie of –gedrag nog tegenhouden. We voetballen in deze samenstelling vervolgens alleen wedstrijden; het team traint niet apart. Dat doet ieder met zijn eigen team.’

Volgens Streppel is het hoofddoel voor het Beltonateam de verdere ontwikkeling van de talenten. ‘Maar’, zo is hij duidelijk, ‘we streven er daarnaast ook wel naar om die finaleronde in Enschede te halen.’ Het SchalkhaarseBeltonateam, apart gesponsord door Rabobank Salland-Zuid, speelt de thuiswedstrijden op dinsdagen op het Schootsveld, het terrein van Kon. UD op de Vijfhoek. Het eerste duel (tegen CSV Apeldoorn) staat gepland voor dinsdag 14 september, maar wordt mogelijk nog verzet naar 21 september. Voor meer informatie en uitslagen kunt u komend seizoen de internetsite van http://www.sparta-enschede.nl raadplegen of kijken op teletekst van RTV Oost (pagina 493). Ook op de website van Schalkhaar is informatie over het Beltonateam terug te vinden.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2004)

Dug-out Wijtenhorst: dikke voldoende
Bakstenen geval met plank als bank

In voorbereiding op het onlangs gestarte voetbalseizoen togen verslaggevers van het regionale dagblad ‘De Stentor’ langs het hoofdveld van 26 voetbalclubs in de regio. Met een kritisch oog werden met name de dug-outs aan een semi-wetenschappelijk onderzoek onderworpen. De gemiddelde dug-out blijkt opgetrokken uit bakstenen, is in de grond ingegraven, 1.90 meter hoog en3.33 meter breed. Meestal fungeert een houten plank als bank.

In het ludieke onderzoek van de professionele journalisten eindigde ‘onze’ dug-out op de Wijtenhorst op een knappe zevende plaats (van 26 dus). De deskundige jury kwalificeerde het Schalkhaarse hok met een vette 7,3. Een cijfer dat de gemiddelde reservespeler zelden op zijn schoolrapport zal zijn tegen gekomen. Het juryrapport oordeelde als volgt (zie ook inzet): ‘Dug-out mooi in clubkleuren geschilderd. Bij de bouw van het betonnen bouwwerk is de waterpas waarschijnlijk vergeten, want dug-out is schots en scheef. Reserves kunnen moeiteloos opspringen dankzij de slim aangelegde traptrede naar buiten. Handig zijn de extra bank en de handig naast de dug-out geplaatste kliko.’ Voor wisselspelers is het dus best goed toeven op de reservebank. Maar hoe ervaren trainers het bouwseltje op hun domein? Wij deden met Schalkhaar’s verlosser van het afgelopen seizoen – interim- trainer Jacob Ensing – de grondige inspectie van ‘de Stentor’ nog eens dunnetjes over.

Strakke trek
Terwijl we het hoofdveld op de Wijtenhorst schuin oversteken vertelt Jacob, als hoofdtrainer inmiddels afgelost door Stienus Haan: ‘Ik heb natuurlijk al wel enige ervaring met het fenomeen dug-out en heb daar natuurlijk ook best wel een mening over.’ De blik is serieus, een strakke trek om de ongeschoren kin. ‘Allereerst kan ik zeggen dat je inderdaad allerlei dug-outs tegen komt: grote, kleine, schone, smerige, stenen, houten, golfplaat, glazen, noem maar op.’De hokjes flitsen zichtbaar door zijn gedachten. ‘Ik zou er zelf in ieder geval niet gauw in gaan zitten’, is hij duidelijk, terwijl het gespierde lichaam inéén buigt en hij de confrontatie zoekt met de harde bank. Hij schuift eens heen en weer, de billen over het hardhout. ‘Het is mij té close op elkaar. Naast de dug-out heb je als trainer meer overzicht.’

Claustrofobisch werpt hij een blik op de muurtjes. Dan het dak. ‘Wat ik hier ook mis, is de interactie met het publiek. Iets wat voor mij zeer belangrijk is. Voelen hoe de sfeer in het veld is, maar ook daarbuiten. Je wilt toch ook proberen aan de wensen van het publiek te voldoen?’ Via de geroemde ‘slim aangelegde traptrede’ klautert Jacob naar buiten. ‘Als het regent ben ik solidair met de spelers en blijf ik gewoon naast de dug-out zitten. Hoewel, tegen RDC vorig seizoen kregen we tijdens de wedstrijd een hoosbui over ons heen en heb ik toch stiekem even op mijn hurken voor in de dug-out gezeten…’

Voor spelers is het volgens Jacob altijd wel leuk om in de dug-out te zitten. Híj staat voor het hok en leunt nonchalant met zijn arm op het dak. ‘Ze kunnen er altijd lekker zitten ‘kloten’ en domme opmerkingen zitten maken. Als het koud is, kruipen ze dicht tegen elkaar aan met een dekentje erover en zo. Wel vervelend als er iemand bij zit die de dag er voor zwaar heeft getafeld en z’n gassen spontaan aftapt. Je moet als trainer dan soms aardig wat moeite doen om je wisselspelers te vinden, op het moment dat je ze wilt laten invallen. En of ze dan nog wel 100% inzetbaar zijn?’ Onze blikken kruisen elkaar. Dit gaat nergens meer over. Door het natte gras stiefelen we terug naar de kantine.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2004)

Niek Hesselink nieuwe trainer van D1:
‘Discipline, maar daarin niet doorslaan…’

‘Waaraan ik veel waarde hecht in het jeugdvoetbal is de discipline. Dat lijkt altijd heel streng, maar als je je normaal gedraagt en je aan de regels houdt die gelden binnen een team, dan valt dat allemaal heel erg mee. We moeten niet vergeten dat voetbal voor ons allemaal een hobby is, waaruit we graag het maximale willen halen. Maar we moeten wel uitkijken dat we daarin niet doorslaan…’

Voor Niek Hesselink, getrouwd met Jannetta en vader van vier kinderen, is het een mooie uitdaging om dit seizoen de trainer van Schalkhaar D1 te zijn. Voetballers in een leeftijdscategorie die hij niet eerder onder zijn hoede had. ‘Ik denk namelijk dat op die leeftijd bij de pupillen de basis wordt gelegd voor hoe voetbal technisch moet worden gespeeld. Ik vind dat voetballers op die leeftijd eerst moeten leren om de baas over de bal te zijn voor je ze het tactische gedeelte bijbrengt. Het mooie van trainer zijn, vind ik dat je op een bepaald moment in de wedstrijd terug ziet waar je in de weken daarvoor op hebt getraind. Maar bovenal is het belangrijk dat de jongens plezier en beleving hebben in het spelletje.’

Als jong kereltje heeft hij de sport zelf ook altijd zo beleefd. ‘Vanaf mijn zesde jaar ben ik gaan voetballen bij Avanti in Twello’, herinnert Niek zich nog. ‘Op mijn vijftiende werd ik geopereerd aan een meniscus. Ik heb daarna nog wel gevoetbald, maar mijn knie wilde niet echt meer. Om toch actief in de voetballerij te blijven werd ik gevraagd om de meisjes bij Avanti te trainen. Dat heb ik daar drie jaar gedaan tot mijn oude jeugdtrainer me vroeg of ik samen met hem de A- en de B-jeugd wilde trainen.’ En van het één kwam het ander. Hesselink haalde de trainerscursus JVT en kwam na vier seizoenen op eigen benen.

Liefde voor het spel
‘Avanti B1’, mijmert Niek. ‘Nadat de A1-trainer vervolgens naar het eerste elftal doorschoof, heb ik de A- én B jeugd alleen gedaan. Omdat mijn zoon Joey ook voetbalde en ik zaterdags met A1 moest voetballen kon ik hem bijna nooit zien.’ En dat knaagde. Het gevoel van vader Hesselink won het uiteindelijk van de liefde voor het spel van de trainer Hesselink. ‘Maar zoals dat bij elke club gaat werd ik wel meteen gevraagd of ik iets anders wilde doen: een Technische Commissie oprichten. Dat heb ik gedaan, waardoor ik voorzitter T.C en bestuurslid technische zaken werd. ’t Was heel wat anders dan op het veld staan. Dat vergaderen lag mij eigenlijk niet zo en na vier jaar heb ik gezegd dat ik voorlopig niks meer wilde doen.’

Ondertussen waren de Hesselinkjes, vader werkzaam bij BYK-Cera in die stad, al verhuisd naar Deventer en moest er een voetbalclub worden gezocht voor oogappel Joey. ‘Dat is uiteindelijk Schalkhaar geworden en zo ben ik dus op de Wijtenhorst beland.’ De eerste jaren verliepen in de aangename anonimiteit van een betrokken voetbalouder. Misschien iets actiever en fanatieker dan een ander. En dat valt toch op. ‘Niet zo lang geleden vroegBert Brinkman dan ook of ik niet iets voor de club wilde doen. En als je tegen Bert ‘ja’ zegt, dan gaat dat balletje vanzelf wel rollen. Na wat heen en weer gepraat is er uitgekomen dat ik werd uitgenodigd voor een gesprek als trainer voor D1.’

‘Onze doelstelling voor D1 is moeilijk te bepalen, omdat je altijd afhankelijk bent van een lichting en je weet niet hoe de lichtingen van je tegenstanders zijn. Maar als ik kijk naar onze voorbereiding mogen we niet klagen en proberen we ‘s zaterdags de ouders en toeschouwers een mooie pot voetbal voor te schotelen.’ Een mooie pot voetbal, dus. Gedisciplineerd, maar met plezier en beleving. Hesselink: ‘Ik denk dat Schalkhaar wat dat betreft goed bezig is gezien de activiteiten die er worden georganiseerd voor de jeugd. Jeugdspelers komen niet alleen om te voetballen maar verwachten ook wat extra bij een voetbalvereniging. Dus zul je daar als vereniging zeer actief in moeten zijn.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2004)

Niek Hegteler ontgroeit niveau van Schalkhaar
‘Ik ben niet bezig met volgend seizoen’

Zijn kennismaking met SV Schalkhaar, begin vorig seizoen, was ronduit teleurstellend. In de eerste beste competitiewedstrijd – Rigtersbleek uit – kon de nieuwe doelman Niek Hegteler al na 23 minuten voetballen met rood naar de kant vanwege een overtreding buiten zijn strafschopgebied. ‘Die rode kaart’, kijkt de Raaltenaar nu nuchter terug, ‘was een keer te verwachten, want dat is het risico van mijn stijl van keepen. Het zal ook niet mijn laatste zijn, denk ik…’

Behalve geschorst bleek de nu 24-jarige Hegteler vervolgens dusdanig geblesseerd te zijn dat het er eventjes niet inzat om met handschoenen aan tussen het aluminium te staan. ‘Het was inderdaad een turbulent jaar, dat op zich echter niet veel met mij heeft gedaan. Ik had diezelfde blessure al een keer eerder gehad, dus wist ik wat me te wachten stond. Hoewel ik door mijn malheur tot de winterstop enkel kon toekijken vanaf de zijlijn, ben ik goed opgevangen bij Schalkhaar. Ik voelde me al snel thuis bij de club en in het eerste elftal. Het belangrijkste is dat ik bij Schalkhaar het plezier in het voetbalspelletje weer terug heb gekregen en dat was dat laatste jaar bijRohda wel anders.’

Ja, dat laatste jaar bij Rohda. De jonge doelman moet er ’s nachts zo nu en dan nog gillend van wakker worden. Hij schudt het blonde hoofd. ‘Ik had al mijn hele jeugd bij Rohda gespeeld. Ik ben begonnen in de lagere junioren elftallen en pas vanaf de B-jeugd serieus gaan keepen. In de A-junioren heb ik mijn debuut in het eerste elftal van Rohda gemaakt. Eenmaal in de senioren kwam ik echter in het derde terecht, daarna in het tweede en uiteindelijk in het eerste. Daarin heb ik anderhalf jaar gekeept. In het laatste jaar werd ik uitgeroepen tot speler van het jaar, maar tot mijn verbazing had een andere keeper zich toen al bij Rohda ‘aangemeld’. Hij werd zomaar ineens eerste keus en ik kwam met een andere keeper in het tweede terecht. Het seizoen daarna zijn we allebei vertrokken.’

Ambitie
Hegtelers keus viel op SV Schalkhaar. ‘Mijn ambitie is om zo hoog mogelijk te spelen. En als dat bij Schalkhaar is, dan vind ik dat uitstekend’, is hij beslist. Maar al die mensen dan, probeer ik, die zeggen: Niek is te goed voor Schalkhaar, die blijft hier echt niet na dit seizoen? Niek: ‘Nogmaals, mijn ambitie is om op een zo hoog mogelijk niveau te spelen, maar voor mij is het wel belangrijk om plezier te hebben in het voetbal. En dat houd ik altijd in mijn achterhoofd. Op dit moment ben ik niet bezig met wat ik volgend seizoen ga doen. Ik heb nu veel plezier in het voetbal én bij de club Schalkhaar. Ik wil er alles aan doen om Schalkhaar zo hoog mogelijk te laten eindigen in de tweede klasse.’

De Raaltenaar, bij de gemeente Hof van Twente werkzaam als medewerker Infrastructurele Werken, combineert dit jaar plezier in het spel met prestaties van hoog niveau. Hij ranselt de ballen uit het doel alsof-ie er air milesvoor krijgt. ‘Ach, het gaat redelijk goed op dit moment. Ik kan daar zelf moeilijk over oordelen. Ik ben al lang blij dat ik weer veel wedstrijden achter elkaar kan spelen om zo in de gewenste vorm te komen. Ik ben wel in vorm, maar ik moet wat constanter worden. Zowel in de wedstrijden als op de trainingen. Ik denk dat het de verdienste is van Frans Nijenhuis (keeperstrainer – rb) door op de training te werken aan mijn zwakke punten. Hierdoor kan ik sterker de wedstrijd in gaan. En je moet zelf natuurlijk ook gemotiveerd zijn.’

Als zwakke punten benoemt de doelwachter van het vlaggenschip ‘hoge ballen’ en ‘uittrappen vanaf de grond en uit de hand’. ‘Elke dinsdag hebben we een hele training. Als keepers hebben we leuk contact zo op de dinsdag en proberen we elkaar beter te maken. Op donderdag worden de keepers tijdens een gedeelte van de training afgebeuld door Frans Nijenhuis. Vaak nemen Frans en ik de wedstrijd door en kijken we wat er de zondag ervoor goed en fout ging. Hier discussiëren we dan over en zo nodig trainen we erop. Ik vind dat het goed geregeld is voor de senioren selectie elftallen. Stienus Haan is een goede trainer die duidelijk is naar de groep toe en ook de discipline weer terug heeft gebracht in het eerste elftal.’

Mengeling
‘Ik vind dat we dit jaar een goed elftal hebben. Er is een goede mengeling van jeugd en wat “oudere” spelers en ik denk dat de jonge spelers zich kunnen optrekken aan de ervaren spelers. Ik denk dat er ten opzichte van vorig jaar vooruitgang is, ten eerste omdat we in de breedte van de selectie meer mogelijkheden hebben. Als iedereen fit is, is elke positie dubbel bezet en dat is lekker voor de trainer. Ten tweede omdat met de jongens die gekomen zijn er meer voetbal in het elftal is gekomen. Nu moeten we dat alleen elke zondag nog laten zien.’

Maar Niek, al die mensen dan, die zeggen… Hij valt me in de rede: ‘Een moeilijke vraag. Hoe kan Schalkhaar zich aan mij binden? Ik vind dat er dan bepaalde zaken geregeld moeten zijn. Meer dan nu het geval is. Denk dan aan dingen als keeperhandschoenen, voetbalschoenen, trainingspakken. Maar dan praat je over een financieel plaatje dat waarschijnlijk niet past binnen het beschikbare budget. Daarnaast zou ik graag met Schalkhaar in de eerste klasse willen voetballen en dan een stabiele eerste klasser zijn.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, oktober 2004)

Een instituut om zuinig op te zijn

Nog maar een paar nachtjes slapen, of – zo u wilt – peinzend wakker liggen en ‘t vlammetje van 2004 is gedoofd. Sóms belichtte dat vlammetje afgelopen jaar uitzonderlijk waardevolle momenten en sóms ook zette het waardeloze gebeurtenissen in vuur. In deze duistere tijd rondom de kerst wordt er in de media, maar ook in ieders persoonlijke gedachten, veel teruggekeken op gepasseerde zaken. Soms blijkt het in deze verloederende maatschappij van vervagende normen, waarden en omgangsvormen dan best moeilijk om je vast te houden aan waardevolle – vaak onmisbare – ankers in je directe omgeving. Eén zo’n handvat is voor veel mensen – onmiskenbaar – een voetbalvereniging als SV Schalkhaar. Een instituut om zuinig op te zijn; een apart – intiem – wereldje binnen die grote, soms zo boze wereld. Een vertrouwde omgeving waarbinnen wij allen – misschien dan eigenwijs en tegen beter weten in – kunnen tonen hoe je op deze verrotte aardkloot óók respectvol met je clubgenoot (lees: medemens) kunt omgaan. Ja, laten we er, eerst maar eens binnen SV Schalkhaar, komend jaar aan werken om de wereld te verbeteren! Namens de redactie van het clubblad Goal wens ik je daarbij in de komende sfeervolle weken veel wijsheid en familiaire warmte toe.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, december 2004)

Vaders testen balletje aan de bar

Met de kraag omhoog gestoken, stap ik sportcomplex De Wijtenhorst op. Diep in december; de laatste stuiptrekkingen van de ‘heenronde’ van de veldcompetitie. Ter warming-up voor het treffen met koploper Zeewolde spelen de junioren van A1 onder toeziend oog van trainer Marcel Emmink een rondootje in de middencirkel van het eerste veld. Hun pluimen wit geworden adem vermengen zich met de nevel die uit het voetbalgras omhoog trekt. De ouders hebben het beter voor elkaar: moeders kwekken in de gemoedelijke kantine aan tafel met een warm bakkie leut, de vaders testen een gehaktballetje aan de bar.

‘We zijn er eigenlijk vorig seizoen – toen onze jongens in B1 speelden – mee begonnen’, glimlacht Henry van de Graaf terwijl hij vakkundig een papieren zakje mosterd leeg drukt over zijn gehaktbal. Henk Manenschijn, vader van Kevin, is al een stapje verder en heeft zojuist met een plastic vork een eerste partje van zíjn bal afgestoken. ‘Uit bij Sparta Nijkerk’, weet Henk nog. ‘Prima balletje, daar.’ Beide heren zijn al jarenlang trouw supporter van hun voetballende zonen en hebben het inmiddels tot een traditie – haast een ritueel – gemaakt om voorafgaande aan uitduels even lekker een plaatselijk balletje gehakt weg te prikken. Het juniorenteam A1 mag zich, in tegenstelling tot een aantal andere jeugdteams, verheugen in een grote betrokkenheid van de meeste ouders. De onderlinge band is goed en de vaders en moeders worden door het begeleidingsteam actief ingezet bij de organisatie van feesten en voetbalkampen.

‘We overleggen veel’, vindt Henry. En Henk zegt: ‘De samenwerking is goed.’ En samen smullen ze verder van hun balletje. Henry dus met mosterd. En Henk met saté. Ze kijken elkaar aan: ‘Daardoor is nu ook de gekkigheid over die gehaktballen ontstaan’, menen ze in koor. Behalve er van te happen, beoordelen ze het ronde stuk vlees sinds het begin van dit seizoen namelijk ook. ‘Er werd door anderen toch altijd al gevraagd hoe-ie smaakte; dus nu keuren we het ding bij elke uitwedstrijd maar officieel op onder meer kleur, vorm en smaak’, licht Henk toe. De blik op serieus. ‘En ik maak er ook steevast een fotootje van’, vult Henry aan, ‘die ik uiterlijk op zondagavond, samen met het keuringsrapport, opstuur naar de webmaster van de A1-site. Op http://www.schalkhaara1.nl.tt worden de keuringsgegevens over alle gehaktballen in de regio overzichtelijk weergegeven in een schema. ‘Toen Ronald Coobs, leider en assistent-scheidsrechter van A1, jarig was heeft hij voor de lol voor ons beide een handjevol eigen gebakken gehaktballetjes meegebracht’, vertelt Henry. ‘En eerlijk is eerlijk’, bekent Henk, ‘die ballen smaakten prima.’ ‘Een dikke acht’, vinden de twee. ‘We hebben ze tot een ‘balletje Grens’ gedoopt.’

De kwaliteit van de homp gehakt laat echter ook vaak flink te wensen over. ‘Ik herinner me Eerbeekse Boys uit’, huivert Henk. ‘Eentje die je wel zonder gebit kon eten.’ Henry: ‘Die hebben we dus maar ‘zoegballen’ genoemd.’ De heren schieten in de lach. Maar de beste blijven waarschijnlijk de gehaktballen van jullie eigen moeders de vrouw? Henry en Henk kijken bedenkelijk. De wenkbrauwen gefronst. Zonder antwoord te geven, vluchten ze de kantine uit. Kijken bij het voetballen van hun jongens…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, december 2004)

Tijd voor goede voornemens…?

Allereerst wens ik u namens de redactie van het clubblad Goal uiteraard een zeer blij, fijn en gezond nieuw jaar toe. Wij hopen u ook in 2003 via ons maandelijkse boekje volop leesplezier te kunnen bieden en daarbij tevens te informeren over het reilen en zeilen binnen onze vereniging. Want dát er het komende jaar ook weer van alles zal reilen en zeilen, dát is nu al wel duidelijk. Onze voetbalvereniging is namelijk volop in beweging; daarmee vertel ik u vast en zeker niets nieuws. Als redactie doen wij ons best – hopelijk ook dit jaar volop met uw hulp – om alle ontwikkelingen op de voet te volgen. Deze maand openen we onder meer met goed nieuws: Chris Jansen wordt Hoofd Opleidingen, het gaat goed met het Beltonateam, we zijn zes 40-jarige jubilarissen rijker, we krijgen een nieuwe – prachtige – kledinglijn, de werkgroepen voor de verhuizing krijgen stilaan gezicht én er staat voor half juni a.s. een zeer groots feest op stapel. Maar ook onderhoudende bijdragen over: voetballen met noppen onder in de zaal, de dartsclub Dartletics, de verre uitduels van jeugdteams, het sportontbijt en de vaste rubrieken van Max Zorgeloos en Jong geleerd, Oud gedaan. En – als klap op een verlate vuurpijl – een heuse (overigens met alle respect) Libelle-achtige test over Normen en Waarden. Snel invullen. En? Ook voor jou hoog tijd voor goede voornemens…?

Namens de redactie, Rudy Brouwer (clubblad Goal, januari 2003)

Organisatie rondom Beltonateam nu op orde
‘Het voelt nu heel goed’

Voor het derde achtereenvolgende seizoen neemt onze vereniging dit jaar met een beloftenteam deel aan de prestigieuze Beltona Competitie. Aanvankelijk verliep de deelname dit jaar erg rommelig en ongeorganiseerd, maar de verantwoordelijke trainer Andries Dupont en leider Hans Streppel hebben de boel rondom het talententeam inmiddels aardig op de rails. Dupont: ‘Het voelt nu heel goed. We hebben een groep jongens bij elkaar die allemaal graag voetballen. Ze zijn echt op en top gemotiveerd.’

Bij zijn aanstelling als trainer van het derde elftal, het beoogde kweekvijverteam, kreeg Andries Dupont deze zomer ook het Beltonateam toebedeeld. ‘In het begin werden er echter maar weinig initiatieven rondom het team genomen’, herinnert Dupont zich. ‘Zo was er bijvoorbeeld geen leider. Uiteindelijk hebben we Hans Streppel bereid gevonden om het team te begeleiden. Een logische keus. Hans had het team als ouder al twee jaar meegemaakt (zoon Dennis speelt erin – rb); hij kende dus de organisatie en ook de jongens die er in speelden.’

‘Voor de eerste wedstrijd van het Beltonateam zijn we uitgegaan van het derde elftal, want dat geldt binnen de vereniging toch vooral als beloftenteam’, vertelt leider Streppel. ‘De kern bestond uit spelers van het derde, aangevuld met een paar jeugdspelers en één of twee jongeren uit het eerste en tweede.’ Dupont vult aan: ‘Maar die mix bleek niet goed. We kwamen kwaliteit te kort. Er kwam ook kritiek van de selectietrainers: we moesten prestatie gerichter spelen. Voor de volgende wedstrijden zijn we meer jeugdspelers gaan selecteren.’ Streppel: ‘We krijgen van de diverse trainers nu spelers aangedragen. En uit die namen maken wij een keuze. Zij die het zelf hebben verdiend, worden opgeroepen.’ Het team bestaat nu hoofdzakelijk uit A-junioren.

Bevorderlijk
Andries Dupont vindt de deelname zeker het – niet geringe – inschrijfgeld waard. ‘Zo kunnen de jonge jongens een beetje snuffelen aan een hoger niveau. Dat is bevorderlijk voor hun weerstand, hun balsnelheid, het technisch en tactisch inzicht en ook de conditie. De jongens gaan er elke wedstrijd vol voor. Elke getalenteerde speler wordt gestreeld door mee te mogen doen met zo’n selectie.’ Streppel: ‘Zeker als je als jonge knaap mag spelen naast een jongen als Ruben Bumkens, de aanvoerder van ons team.’ Dupont vertelt dat Schalkhaar de competitie behoorlijk serieus neemt: ‘Er staat bij elke uitwedstrijd keurig een bus klaar en we hebben met de Rabobank zelfs een speciale sponsor voor dit team.’

Uitslagen tot nu:
Schalkhaar-TVC’28 1-4
Achilles-Schalkhaar 3-0
Schalkhaar-SVVN 2-1
TVC’28-Schalkhaar 3-0

Bij de tegenstanders lijkt de beleving wel eens anders te zijn. Streppel: ‘Waar wij gaan voor de ontwikkeling van onze jeugdspelers, daar spelen zij echt voor het resultaat. Hun basis wordt veelal gevormd door spelers van het eerste elftal, aangevuld met een enkele jeugdspeler. Wij proberen altijd enthousiast te spelen, op een voetballende manier. Zij staan soms met z’n allen achter de bal. En onze aanvalsdrang wordt dan genadeloos afgestraft. Maar ook daar leren die jonge gasten weer van. Het spelen van deze wedstrijden heeft voor onze talenten meer waarde dan soms eens tien minuten invallen bij het eerste of het tweede.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, januari 2003)

Chris Jansen wordt Hoofd Jeugd Opleidingen
‘Jeugdspelers plezier in voetbalsport geven’

Het bleef uiteindelijk niet lang onduidelijk wat Chris Jansen na zijn afscheid als hoofdtrainer gaat doen. Op de nieuwjaarsreceptie op zondag 5 januari 2003 kondigde voorzitter Ben de Fooij aan dat Chris per het seizoen 2003/2004 als Hoofd Jeugd Opleidingen bij SV Schalkhaar aan de slag gaat. De Deventenaar gaat nader inhoud geven aan het jeugdtrainingsplan van onze vereniging met als inzet om jonge spelers uit eigen geledingen klaar te ‘stomen’ voor de selectieteams.

‘Zoals ik ook eerder in jullie clubblad al heb aangegeven, kan het niet zo zijn dat ik na 28 jaar trainersschap volgend jaar niets meer in de voetbalsport doe’, licht Chris Jansen zijn keuze voor zijn nieuwe functie toe. ‘Mijn voorkeur ging uit naar een coördinerende functie op technisch gebied bij een ambitieuze club. Nadat ik in november 2002 kenbaar heb gemaakt dat ik op het veld zou stoppen heeft het bestuur van Schalkhaar mij direct gepolst of ik ‘in’ was voor een functie binnen Schalkhaar. Ik heb toen aangegeven dat het niet zo moest zijn dat ze mij voor Schalkhaar wilden behouden, omdat ze mij zo’n aardige vent vinden en dat ik al zo lang mijn kunsten in de voetbalsport laat zien en redelijk succesvol ben geweest.’

Voorwaarde
‘Ik heb als voorwaarde gesteld dát er inderdaad behoefte binnen de club moest zijn aan een functie en als dat het geval was dat ik graag één van de kandidaten wilde zijn die hiervoor in aanmerking wou komen. Ik ken de club, de sfeer en mentaliteit en heb het bestuur ook aangegeven dat mijn voorkeur naar Schalkhaar uit ging om iets in de voetbalsport te blijven doen. Vrij kort na het oriënterende gesprek’, herinnert Chris zich, ‘kon de club mij aan de hand van een globale taakomschrijving duidelijk maken hoe men invulling wil geven aan een de functie van Hoofd Opleidingen. Een functie die vacant was en ook in het beleidsplan van Schalkhaar past.’

De vertrekkende hoofdtrainer geeft aan blij te zijn dat hij met Schalkhaar tot een akkoord is gekomen en verwacht een vruchtbare samenwerking. En het doel? Jansen: ‘Jeugdspelers plezier in de voetbalsport geven en ze klaar ‘stomen’ voor de seniorenselecties. Het stellen van prioriteiten zal ik te zijner tijd samen met de jeugdcommissie en jeugdtrainers bespreken alvorens ik daarover in het clubblad uitspraken doe.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, januari 2003)

Veldvoetballers zoeken warmte sporthal
Met noppen onder in de zaal

Het heerlijke voorjaar ís niet meer ver weg. Een papperig zonnetje en ontkiemende sprieten in het gras. Maar nu is het nog winter. De velden zijn hard. Of vies nat en modderig. MenigSchalkhaars veldteam zocht in de afgelopen weken daarom warmte in een sporthal. Niets waard; het oogt alsof die veldvoetballers spelen met noppen onder in de zaal.

Hoofdtrainer Chris Jansen kan – desgevraagd – kort zijn over zaalvoetbal. ‘Ik ben geen voorstander van zaalvoetbal. En dan druk ik me nog zacht uit… Ik vind zaalvoetbal als coach namelijk drie keer niks. Om het zelf te spelen is nog wel leuk. Maar het heeft absoluut niets te maken met gewoon veldvoetbal. Ik zeg altijd: als je op het veld niet meer mee kunt, ga dan maar de zaal in. Ik zal dus ook nooit als coach op de bank plaats nemen bij een zaaltoernooi.’ Chris vindt dat je spelers in het amateurvoetbal niet kunt verbieden om te zaalvoetballen. ‘Ze gaan ook tennissen, skiën of andere sporten doen’, weet de trainer. ‘Voorwaarde is wat mij betreft wel dat op die momenten dat er met de veldselectie moet worden getraind of gespeeld ze aanwezig zijn en dan niet prioriteit geven aan het zaalvoetbal. Als mijn spelers dat toch zouden doen, blijven ze voor de rest van het seizoen ook maar lekker in de zaal.’

De visie van de hoofdtrainer wordt ondersteund door het Beleidsplan. Daarin staat over selectievoetbal en zaalvoetbal – kort en bondig – letterlijk het volgende: ‘Combinatie van selectie veldvoetbal en competitie zaalvoetbal past niet in de beleidsvisie van SV Schalkhaar.’ Structureel zaalvoetballen zit er voor selectiespelers derhalve niet in. Maar in de winterstop een beetje dollen op de groene vloer met het bontgekleurde lijnenspel moet toch wel kunnen?

Tweede elftalspeler Han Satink, namens Schalkhaar deelnemer aan het overdekte Federatie Jaarwisselings Toernooi, is daarover duidelijk. ‘Het team voor dat jaarlijkse zaaltoernooi wordt op basis van vrijwilligheid geselecteerd. De interesse bij een aantal spelers en de technische staf is voor dit toernooi niet aanwezig. Dus de mensen die graag willen, doen er aan mee. Dit jaar is het team gecoacht door Jan Muskee. Je probeert uiteraard zo goed mogelijk te presteren’, bekent Han, ‘maar het plezier is ook van groot belang. Met het eerste en tweede voetballen we verder niet in de zaal, dus in die zin heb je er verder geen baat van. Het is leuk om te doen en na een aantal feestdagen een avondje zaalvoetballen is zeker niet verkeerd,’ heeft hij ervaren. ‘In de zaal is het trouwens heel moeilijk om te winnen van een aantal veldploegen. Dit jaar hadden we gelukkig voetballende tegenstanders. We hebben niet slecht gepresteerd: twee gewonnen, twee gelijk, op doelsaldo niet door en dat met bijna alleen maar aanvallende spelers…’

Sporthallen en scholen
Behalve de senioren zochten ook de meeste jeugdteams geregeld voetbalvertier en toch ook nog een beetje beweging in de zaal. De Federatie organiseert ook voor hen gedurende een aantal zaterdagen een regionaal toernooi en bovendien huurt onze voetbalvereniging zelf voor de pupillen elke zaterdag zaalruimte in diverse sporthallen en scholen in de gemeente Deventer.

D1-trainer Niels Visser heeft in de afgelopen periode met zijn team heel wat uurtjes doorgebracht in de zaal. ‘De toernooitjes tijdens de winterstop bieden een welkome en ook zeer nuttige afwisseling’, meent hij. ‘Het houdt de conditie wat op peil, ook al is dat voor D-spelertjes vaak niet zo’n probleem. Daarnaast geeft het de trainer de mogelijkheid met de jongens weer eens terug te gaan naar de basis van het voetbal. Bij dit vier-tegen-vier spelletje zijn door het spelen in een ruitvorm de posities zodanig bezet dat de verschillende aanvalspatronen kunnen worden getraind, die in een elf-tegen-elf wedstrijd ook toepasbaar zijn. Zo oefenen de spelers ook technische vaardigheden, aangezien ze worden gedwongen om in een kleinere ruimte én sneller te handelen. En dat komt dan later weer van pas op het veld.’

Visser ziet meer voordelen: ‘Tevens wordt tegenwoordig in de zaal met een ander soort bal (plofbal – red.) gespeeld en dat is goed voor het balgevoel en de balbeheersing. Misschien is wel het allerbelangrijkste dat de jonge voetballers – ook tijdens de winterstop – gewoon een partijtje willen voetballen en het zaalvoetbal biedt hen deze mogelijkheid. Ik ervaar steeds weer dat ze uitkijken naar de zaaltrainingen en -toernooien en met erg veel plezier en beleving hier aan deelnemen. Dat geldt trouwens ook voor mezelf’, aldus Niels. ‘Ik ben er trots op dat mijn team tijdens de zaaltrainingen behoorlijke progressie heeft geboekt en dat heeft zich dan ook geuit in twee toernooizeges.’

Allemaal leuk en aardig dus, een beetje ballen in de zaal. Niet alleen vertier en vermaak, maar blijkbaar ook nog zinvol voor balbeheersing, aanvalpatronen en conditie. Maar blessures? Ja, dat is vaak een bezwaar. Veldvoetballers hebben in de zaal een grotere kans om blessures op te lopen dan tussen die zachte groene zoden. ‘Voor zover ík weet,’ meldt Mieke van Bussel echter namens het verzorgingsteam, ‘is er nooit bewezen dat het voetballen in de zaal een verhoogde kans op blessures geeft. Als de trainer het goed vindt, dan zijn er van onze kant ook geen bezwaren. Ik kan me trouwens ook niet herinneren, dat er ooit een blessure bij één van de selectiespelers is ontstaan door het voetballen in de zaal. Dus als de jongens het leuk vinden om in de winter in de zaal te voetballen, dan is dat wat mij betreft prima.’

Goed zo, Mieke. Want we zijn sterke en gezonde kerels. En trouwens: die sportvloer in de zaal is niks harder dan een willekeurig veld op de Wijtenhorst na drie nachtjes van –10 graden Celsius…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, januari 2003)

Meer dan voetbal alleen…
Let’s play darts!

Wie heeft er de afgelopen maand niet met waterige ogen naar de wederopstanding van Raymond ‘Barney’ van Barneveld gekeken? Tijdens de Embassy in Frimley Green gekluisterd aan de buis bij SBS6, geboeid door de steeds briljant geplande mimiek van de ex-postbode; die schier eindeloze adempauze voor zijn laatste beslissende worp (dubbel 18), die ijzingwekkende glimlach tijdens zijn spel en vooral: dat ultieme grimmige trekje om de linker mondhoek van de nu echt onsterfelijke volksheld uit Den Haag.

De dartskoorts heeft inmiddels ook in ons dorp toegeslagen. Sinds vorig jaar februari kent Schalkhaar een heuse dartsclub: Dartletics, een naam die werd bedacht door Mark Jansen. De vereniging is na de Embassy van 2002 opgericht door een aantal dorpsgenoten dat al twee jaren lang iedere vrijdagavond onderling een pijltje gooide in dorpshuis ’t Haarhuus. De leden van het eerste uur vormen het bestuur: voorzitter Johnny Mooren, penningmeester Dennis Mentink en secretaris Bas Mentink. De vereniging is inmiddels uitgegroeid tot drie teams van elk zeven spelers. Onder hen bevinden zich veel voetballers van SV Schalkhaar.

‘Inmiddels nemen we met die drie teams deel aan een regionale competitie’, legt Bas Mentink uit. ‘Onze thuiswedstrijden spelen we in het Haarhuus op woensdag- en donderdagavond. Daar hebben we twee dartsbanen, maar ééntje is als wedstrijdbaan afgekeurd vanwege een tekort aan ruimte er om heen. Op zo’n avond spelen er in principe vier spelers van elk team tegen vier spelers van de tegenstander (best of drie legs – rb), er zijn vier dubbels en een vaak beslissende teampartij die ook wel ‘de bierronde’ wordt genoemd. Het is daarbij namelijk gebruikelijk dat de verliezende partij de winnaar een rondje in doet.’

Dartstoernooi
Bas Mentink was voorheen als voetballer bij onze club actief, maar de laatste seizoenen zette hij zich vooral in als jeugdleider. Momenteel ‘draait’ hij ook één keer per maand een zaterdagochtend dienst als vrijwilliger achter de bar. ‘En samen met mijn neef Marco neem ik al een aantal jaren de organisatie van de Survivalrun tijdens het pupillenkamp voor mijn rekening. Bovendien gaan we als Dartletics samen met de NVA-commissie van de voetbal voor de A-, B- en C-junioren op zaterdagavond 18 februari a.s. een groot dartstoernooi houden in de voetbalkantine. De jeugd wordt hierover via hun leiders nog nader geïnformeerd.’

Maar ‘de voetbal’ en Dartletics hebben meer raakvlakken. Bas: ‘Op 30 april, Koninginnedag, organiseren we voor de derde keer de ‘Wijtenhorst Open’, een dartstoernooi in de voetbalkantine. Als alles meezit, belooft het nóg grootser te worden dan de vorige twee edities. We zijn volop bezig met de organisatie daarvan. Waarschijnlijk is er veel deelname uit de wijde regio en iedereen die wil mag meedoen. Deelnemers kunnen zich op de dag zelf in de kantine van het clubhuis melden’, aldus de 26-jarige Schalkhaarder.

Aan de bar
Zijn vrijwilligerswerk als voetballeider heeft Bas door alle dartsperikelen even op een laag pitje gezet. Als secretaris van Dartletics is hij namelijk druk bezet. De avond dat ik hem bel zit hij gezellig tussen de dartsgrootheden John Part (Canadees wereldkampioen van PDC) en Ronald Scholten aan de bar van ’t Haarhuus. Het is op de vooravond van het aansprekende dartstoernooi dat P en H Sportevents sinds een aantal jaren jaarlijks direct na deEmbassy organiseert in Schalkhaar. ‘Morgen komen onder meer ook Co Stompé, Tony David (winnaar Embassy 2002) en Ted ‘the Count’ Hankey naar Schalkhaar’, watertandt Bas Mentink. ‘Dus als je het niet erg vindt, hang ik nu op…’

Mensen die geïnteresseerd zijn in de Schalkhaarse dartsclub kunnen de website www.dartletics.nl bezoeken, op woensdag- en donderdagavonden binnen lopen in ’t Haarhuus, langs komen of deelnemen aan de toernooien in de voetbalkantine op 18 februari en 30 april of eenvoudig weg contact zoeken met één van de bestuursleden van de dartsclub. ‘Maar’, zo meldt Bas Mentink nog voordat hij de verbinding verbreekt, ‘er is momenteel wel een wachtlijst voor mensen die lid willen worden van Dartletics.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, januari 2003)

Er is nog leven na de winterstop…

Deze maand moet u het doen met een mager clubblaadje. Het kan niet altijd vetpot zijn. Hoog tijd dat er weer een beetje wordt gevoetbald op de Wijtenhorst en dat er weer een beetje leven in de club komt. Zo’n winterstop is en blijft een bevroren dooie boel. Het duurt nu wel erg lang allemaal. En trouwens niet alleen de redactie baalt van zo’n lange winterpauze vol met afgelastingen. Ruben Visser, voor even terug in Nederland en gelijk weer bij de eerste selectie, kijkt wekelijks met veel afgrijzen naar pagina 603 van Teletekst. Waarom? Dat vertelt hij op de laatste pagina’s van deze Goal. Maar niet gelijk achteraan beginnen. Want er is – hoe mager ook – meer nieuws! Er komt wel degelijk leven in SV Schalkhaar. Einde februari 2003 eerst een groots carnavalsweekeinde met een zeer hoog voetbalgehalte, maar stilaan komen ook de geldwervingsacties op gang. Vaak nog kruimelwerk, maar: alle kleine beetjes helpen. De eerste grote klapper staat wel voor de deur: een denderend muziekspektakel op zaterdag 14 juni onder de naam ‘Music for Sports’. In deze Goal leest u een aankondiging van het megafeest dat u beslist niet mag missen. En verder: de tweede versie van de normenkwis, veel vaste rubriekjes en verslagen van diverse activiteiten die – in tegenstelling tot het voetballen – wel doorgang vonden. En er worden meer acties en festiviteiten aangekondigd. Jawel, er is nog leven na de winterstop…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2003)

Zaalvoetballers in carnavalstijd

De Raad van Elf van onze plaatselijke carnavalsvereniging De Lindeloeiers bestaat momenteel uit veertien mannen; twaalf van hen zijn ook lid van onze voetbalvereniging SV Schalkhaar. De andere twee waren dat of hebben tenminste ‘iets’ met de voetbal. Dus mogen we eigenlijk wel zeggen dat het carnaval in ’t Loeiersgat Schalkhaar een heel klein beetje ook een voetbalfeestje is. Dus komen!

Het negende zaalteam is hofleverancier van De Lindeloeiers. Jurgen Grolleman, Marco Grolleman, Patrick Elties, Edwin Wichink en ook de prins van dit jaar Marc Hendrickx en z’n adjudant Erik Oldenhof trappen normaalgesproken op vrijdagavond tegen een plofballetje in één van de sporthallen in de regio Deventer. Maar niet alleen minder getalenteerde voetballers zijn dol op carnaval. De Raad van Elf herbergt ook een aantal geselecteerde voetballers als Mark Groeneweg, Pascal Bettink, Bart Toorneman, John Viester en Jeroen Brinkman. Bovengenoemd elftal wordt aangevuld met Lars van Beek (negende veldteam), Richard Guitink (oud-lid) enHenny Driessen, een zeer gewaardeerde sponsor van onze voetbalvereniging.

De top van de carnavalsvierders bestaat dit jaar dus uit Marc Hendrickx (Prins Hendrick X) en Erik Oldenhof (Adjudant Eki). Het duo heeft er veel zin in om met u een spetterend carnavalsweekeinde te beleven in residentie De Lindeboom. Het programma luidt als onderstaand:

Vrijdag 28 februari 2003 Grandioze Après-ski Party (vanaf 21.00 uur, entree: € 8,-)
Zaterdag 1 maart 2003 Kindercarnaval (vanaf 14.00 uur, entree: € 3,-)
Zaterdag 1 maart 2003 Spetterende Carnavalsavond (vanaf 21.00 uur, entree: € 8,-)
Zondag 2 maart 2003 Familiecarnaval (vanaf 15.00 uur, entree: € 8,-)

De KNVB houdt rekening met carnaval, want in het weekeinde van 1 en 2 maart is er een zeer beperkt (inhaal)programma vastgesteld. Het derde en vierde seniorenteam staan voor zondag 2 maart wel ingepland voor een wedstrijd, maar de doorgang daarvan was bij het ter perse gaan van dit boekje nog niet bekend. Dat zelfde geldt voor de wedstrijden van een aantal jeugdteams op zaterdag 1 maart a.s. Houd u op de hoogte via teletekst en de internetsite http://www.svschalkhaar.nl

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2003)

Denderend muziekspektakel ‘Music for Sports’
Schalkhaar uit de bol voor nieuw complex

Het idee van Theo van Diemen en Bart Broekman voor een spetterend muziekfestival is door het professionele P&H Sportevents inmiddels min of meer getransformeerd tot een hulpactie voor het noodlijdende Go Ahead Eagles, maar voetbalvereniging SV Schalkhaar heeft op zaterdag 14 juni a.s. toch echt haar eigen feestje in ‘Music for Sports’, een denderend muziekspektakel in de plaatselijke Lindeboom om geld te werven voor de nieuwbouw van de toekomstige accommodatie aan de overkant van de Colmschaterstraatweg: Schalkhaar moet uit de bol voor een nieuw complex!

Met alle respect voor zwarte pieten-, oliebollen-, cake- en rookworstenacties; het door Bart Broekman en Theo van Diemen geïnitieerde muziekspektakel moet de eerste grote financiële klapper op weg naar het door de vereniging zelf op te brengen actiegeld van € 50.000,- voor het nieuwe sportcomplex gaan worden. Op zaterdagavond 14 juni 2003 gaan de deuren van zalencomplex ‘de Lindeboom’ omstreeks 20.00 uur open voor € 20,- per persoon. Geluidstechnisch ondersteund door The Music Fraizle, treden de bekende Schalkhaarse bands More Life (met onder meer Richard Schrijver, Rinus Tijhaar, Theo Riesewijk en Henk Broekman) en Spiders Concern (met o.m. initiatiefnemer Bart Broekman, weer Henk Broekman en Frank Westerink) op.

Beide formaties worden geïntroduceerd door de spraakmakende nep-Loco Henk van Bussel en spelen tussen 21.00 uur en 01.30 uur twee sets van ongeveer tien nummers. Bart Broekman: ‘Qua muziek een prima combinatie. De bands vullen elkaar perfect aan. More Life speelt vooral sixties-achtige muziek en wij (Spiders Concern – rb) brengen vooral Top 100-muziek die meer op deze tijd is gericht. Zo spelen wij zelfs nummers van Bløf en TheScene’, aldus de basgitarist. Hoeveel en welke decibellen beide bands ook produceren, ze brengen hun muziek in ieder geval met een goed gevoel, namelijk een gevoel van liefde voor SV Schalkhaar.

Zowel More Life als Spiders Concern treden belangeloos op, waardoor een groot deel van de ‘recette’ (maximaal 500 toeschouwers á € 20,-!) en ook een deel van de consumptieopbrengsten ten goede komen aan onze voetbalvereniging. Uiteraard draagt ook de medewerking en ondersteuning van de sponsoren XXXXXX bij aan een eerste grote klapper richting € 50.000,-. Dát mag jij niet missen!

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, februari 2003)

Het landje kapen is begonnen…

In Schalkhaar maken we ons druk om een jeugdvoorzitter die binnen een jaar alweer zijn biezen pakt; duizenden kilometers verderop wéigert een andere leider – ondanks bommen en granaten – na een jarenlange ‘staat van dienst’ juist eigenwijs het hazenpad te kiezen. Onze C-jeugd heeft een paar uurtjes geploeterd om over een paar weken ‘op kamp’ te kunnen; dáár vechten soldaten dagelijks voor hun leven om ’s avonds weer gezond naar hun kamp terug te kunnen keren. Op Koninginnedag sturen wij misschien wel tientallen kleurige ballonnen de lucht in, terwijl dáár in een zelfde tempo duizenden bommen via de omgekeerde weg naar beneden vallen op de grond. Hier maakt Harry Visser zich namens de afdeling Beheer en Onderhoud zorgen over zijn velden, dáár maken tienduizenden onschuldige burgers en militairen zich zorgen over mijnvelden. Wij mikken op een feestdag gezellig samen met de tegenstander met pijltjes op een dartsbord, dáár mikken ze met raketjes op peilers van de tegenstander. Met Pasen worden op de Wijtenhorst tijdens de Bingo nummers afgeroepen om de eerste rij compleet te krijgen, dáár roept men tijdens ’t ochtendappèl namen op om de eerste rij hopelijk compleet te krijgen. Hier schuift men met spelers om de teamindeling voor elkaar te krijgen, dáár schuift men met manschappen om de aanvalslinie op orde te krijgen. In Irak is ‘het grote landje kapen’ begonnen. En wij in Schalkhaar zijn alleen maar uit op die paar bunder grond ‘aan de overkant’…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Rob Slinkman kiest voor maatschappelijk belang
Voorzitter Jeugd binnen jaar al weer weg

Aan het einde van het vorige seizoen stopte Rob Slinkman als voetballer. Na twee kampioenschappen met het eerste elftal was het welletjes en werd alle nodige energie en aandacht gereserveerd voor de maatschappelijke loopbaan. De 32-jarige Schalkhaarder wilde niet helemaal uit beeld raken en nam op verzoek van toenmalige jeugdbestuur als opvolger van Gerrit Breider de voorzittershamer ter hand. Nu, amper een half jaar na zijn officiële start heeft hij besloten het kleinood al weer door te geven aan een ander; de carrière neemt een snellere vlucht dan voorzien…

‘Vorig jaar ben ik bij mijn werkgever (de Algemene Inspectie Dienst – rb) een loopbaantraject gestart om er uiteindelijk werkzaam te kunnen zijn als teamleider’, legt Slinkman uit. ‘Naast mijn werk en de aangevangen HBO-opleiding leek er voldoende ruimte om bij Schalkhaar de jeugdvoorzittersfunctie te vervullen. Na de inwerk- en meeloopperiode met Gerrit Breider ben ik in september 2002, uiteraard met volle ondersteuning van de andere jeugdcommissieleden, op eigen kracht begonnen. Het liep inmiddels ook lekker in de huidige samenstelling. Die geluiden ving ik ook op van anderen.’

Maar Rob is bij zijn werkgever AID nu al benoemd in de functie – teamleider vakgroep veehouderij – waarvoor hij aan het studeren is. Hij kon dit niet voorzien op het moment dat hij de functie als voorzitter aannam. Rob: ‘Ik had de intentie om een jaar of drie jeugdvoorzitter te zijn, maar mijn werk en de studie nemen zoveel tijd in beslag dat ik te weinig uren en energie over houdt om een goeie voorzitter te kunnen zijn. Door de dioxine-kwestie en de vogelpest maak ik momenteel 55 tot 60 uren per week, daarnaast moet ik nog zo’n 15 uren besteden aan mijn studie en bovendien word ik, als alles goed verloopt, deze zomer voor het eerst vader.’

Rob heeft in zijn korte periode als leider van de afdeling Jeugd natuurlijk gescoord door Chris Jansen als Hoofd Opleidingen aan Schalkhaar te binden, maar had meer aandacht willen geven aan de beheersing van de budgetten. Hij is van mening dat er in het verleden niet altijd even zorgvuldig is omgegaan met de begroting van de afdeling Jeugd.

Slinkman is inmiddels op zoek naar een opvolger. ‘Vooralsnog ga ik verder met het ‘oude’ lijstje waar ik vorig jaar ook ben afgehaald. Het zou mooi zijn als ik er zelf in slaag een opvolger te vinden, maar als dat niet lukt, leg ik het neer bij het hoofdbestuur. Hopelijk vinden we iemand die, desnoods tijdelijk, bereid is om mijn taken over te nemen. Ik heb namelijk wel bij voorzitter De Fooij aangegeven dat ik, als ik volgend jaar mei klaar ben met mijn studie, weer beschikbaar ben voor de functie. Want het is heel leuk om jeugdvoorzitter te zijn.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Voorbereidingen inmiddels gestart
Teamindeling 2003-2004 enorme klus

Onze voetbalvereniging is één van de weinige sportclubs in de regio die qua ledental nog altijd groeit. SV Schalkhaar kent momenteel negen zaalteams, tien seniorenteams, acht juniorenteams en 24 pupillenteams. Elk seizoen moeten een kleine zeshonderd – min of meer – actieve voetballers keurig worden ondergebracht in een team in hun eigen leeftijdscategorie en op hun eigen niveau. Hoe gaat dat eigenlijk in z’n werk? De redactie van Goal zocht het voor u uit.

De jeugdafdeling kent een heuse Indelingscommissie, bestaande uit Joop van der Liende en Bert Brinkman. De commissie is afgelopen maand per team bij alle jeugdleiders nagegaan welke spelers er blijven en welke jongens er gaan stoppen na de zomerstop. Ook is vastgelegd welke leiders en trainers doorgaan en wie hun coachjas zullen gaan inleveren. ‘Na die algemene inventarisatie heeft er in feite een splitsing plaats’, legt Joop van der Liende uit. ‘De verdere indeling van de pupillen is in handen van Yvonne Diepens, de pupillenvoorzitter.’ Aan de hand van de inventarisatie heeft zij zicht op hoeveel en welke spelertjes er volgend seizoen beschikbaar zijn voor de F-teams, de E-teams en de D-teams. Van der Liende: ‘De F-jes en E-tjes worden – onder meer naar aanleiding van een advies van hun huidige leiders/trainers – door Yvonne verdeeld over de diverse teams. Als het mogelijk is’, aldus de Schalkhaarder, ‘wordt daarbij rekening gehouden met gezamenlijke indeling van vriendjes, buurjongetjes en dergelijke.’

Bij de D-pupillen en alle juniorenteams (A-,B- en C-leeftijd) wordt er op kwaliteit geselecteerd. Op al die leeftijdsgroepen ‘zit’ een selectietrainer die in eerste instantie uitkiest welke spelers hij volgend seizoen in zijn selectieteam wil hebben. De jongens die wat dat betreft buiten de boot vallen, worden door Joop – in samenspraak met Bert van ’t Oever en de leeftijdscoördinatoren Teun van Keulen en Paul Krechting – verdeeld over de resterende teams. ‘Dat klinkt simpel, maar valt in de praktijk vaak behoorlijk tegen. Als je 30 jongens in de B-leeftijd hebt,’ rekent Joop voor, ‘maak je twee teams van 15. Dat is niet zo moeilijk. Maar als je 35 spelers hebt voor die categorie, wordt het al een stuk lastiger. Dat zijn er te veel voor twee teams, maar te weinig voor drie. Dan moet je dus gaan schuiven; dispensatie aanvragen voor jongens óf jongens vervroegd doorschuiven naar een oudere leeftijdsgroep. Maar daarvoor moet in die groep dan wel de ruimte zijn.’

Gepuzzel
Bij de uiteindelijke voorlopige indeling van de jeugdteams wordt uiteraard ook Chris Jansen, volgend seizoen Hoofd Opleidingen, betrokken. Joop: ‘En ondanks al dat gepuzzel zullen we rond 15 mei heus weer een passende indeling aan de spelers en ouders presenteren. Ook de nieuwe spelers die zich daarna in de zomerstop nog aanmelden als lid, kunnen meestal vrij gemakkelijk worden ondergebracht. Wat ons meer zorgen baart, is het aantal beschikbare kaderleden. Een aantal jeugdleiders heeft al aangegeven van plan te zijn om te stoppen met hun vrijwilligerswerk. Bij de E-tjes en F-jes willen ouders meestal wel inspringen of doen we een beroep op A-junioren, maar de lagere juniorenteams dreigen wat dat betreft zorgenkindjes te worden.’ Het Jeugdbestuurslid doet dan ook een oproep aan geïnteresseerden om zich te melden voor het jeugdleider en/of –trainerschap (email:liendevan@home.nl).

De seniorencommissie onder voorzitterschap van Jan van Duuren is belast met de teamindelingen van de zes ‘lagere’ seniorenelftallen. Ten opzichte van de afdeling Jeugd lijkt de seniorencommissie een minder ingewikkelde puzzel te maken. Van Duuren: ‘In maart begin ik altijd met de inventarisatie van de beschikbare spelers voor volgend seizoen. Er gaat daarvoor simpelweg een lijstje naar de leiders van het vijfde tot en met het tiende seniorenteam en daarop moet men invullen uit welke spelers het team bestaat en daarbij ook aangeven wie er volgend seizoen doorgaan en wie er gaan stoppen met voetballen.’ Aan de hand van die lijstjes maakt Jan grofweg de nieuwe teamindelingen, maar feitelijk houdt dat niet veel meer in dan het doorvoeren van de mutaties per team. De samenstelling van de meeste elftallen blijft – op een enkele verandering na – doorgaans gelijk aan het afgelopen jaar. ‘Onderling wordt er wel eens iets geschoven als blijkt dat een bepaalde speler toch niet lekker in een team past en natuurlijk moeten ook nieuwe leden passend worden ondergebracht in één van de teams’, aldus de voorzitter van de seniorencommissie. De door Jan gemaakte indeling wordt uiteindelijk op een vergadering voorgelegd aan alle leiders en dat levert meestal maar weinig gemorrel van de heren senioren op.

Tot zover de werkwijze van de afdeling Jeugd en de lagere senioren. In het volgende clubblad zullen we uit de doeken doen hoe de vier selectieteams bij de senioren tot stand komen en hoe de zaalteams worden ingedeeld.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Paar uurtjes folders inpakken: netto € 1000,-
C2-junioren verdienen eigen buitenlandtrip

Al jarenlang heeft er jaarlijks een uitwisseling plaats tussen jeugdvoetballers van onze Wijtenhorst en leeftijdgenoten uit het Deense Vejen. De jonge Scandinaviërs zijn trouw bezoeker aan ons Willem Brinkman Toernooi dat eigenlijk alleen door hun deelname nog het predikaat Internationaal mag dragen. Onze hoogste C- en B-junioren trekken daarentegen ieder voorjaar steevast noordwaarts richting Denemarken over de brede Duitse autowegen.

De Deense selectieteams hebben afgelopen jaren steeds vaker ook hun lagere juniorenteams mee naar ons dorp getrokken. C2-trainer Bert Brinkman bedacht afgelopen winter dat de jaarlijkse Schalkhaarse delegatie andersom ook best eens uitgebreid zou kunnen worden met zijn team C2. Via contactpersoon Rudie Verwoolde werden de Denen benaderd en al snel werd duidelijk dat dit jaar ook de C2-junioren van onze vereniging van harte welkom zijn in Vejen.

‘Ja, en vervolgens moet je dan één en ander op poten gaan zetten’, vertelt Johan Smit, behalve leider van het eerste seniorenteam ook begeleider van Schalkhaar C2. ‘Al snel bleek dat de vastgestelde minieme verenigingsbijdrage voor zulke uitstapjes weinig soelaas bood. We zijn dus in gesprek gegaan met de ouders van alle jongens en die toonden zich verrassend genoeg bereid, zonder enig bezwaar, om per gezin € 80,- bij te dragen voor de buitenlandtrip.’

Spekken
Maar met die ouderlijke bijdrage was nog slechts de reis en het verblijf betaald, dus bedachten de leiders van C2 meer acties om de kamppot verder te spekken. Johan Smit: ‘Via vader en medeleider Rudi Frijlingh konden we een klus opknappen voor een bedrijf in Deventer. Met alle voetballers van C2, de begeleiders en nog een enkele ouder hebben we gedurende twee avonden en een middag duizenden folders ingepakt in dozen. Deze ongeveer 150 manuren werden door het bedrijf beloond met € 1000,- netto. Een bedrag dat de jongens dus zelf bij elkaar hebben gewerkt en waarmee we straks in Denemarken dus iets extra’s kunnen doen’, aldus de jeugdleider trots.

Een mooi gegeven. Jonge knapen die keihard moeten werken voor hun eigen uitstapje. Zo zien we dat graag. En uh, eens even rekenen. Als alle tien seniorenteams nou ook eens zo’n klusje regelden? Dan waren we al weer een mooi stuk verder op weg naar die € 50.000,- voor het nieuwe sportcomplex…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Als trainer naar Eerbeekse Boys
Bjorn Harleman slaat vleugels uit

Zoals krokussen horen bij de lente, zoals appelmoes bij friet en zoals Bassie hoort bij Adriaan. Zó hoort Bjorn Harleman eigenlijk toch bij SV Schalkhaar?! De Schalkhaarder is al vanaf jonge leeftijd onlosmakelijk aan onze club verbonden. Zijn immer enthousiaste inzet op diverse terreinen binnen onze vereniging werd een aantal jaren geleden terecht beloond met de titel ‘Vrijwilliger van het Jaar’ en de bijbehorende ‘Henk Verkerk Bokaal’. Maar nu gaat Bassie weg bij Adriaan; de jeugdtrainer in Bjorn slaat z’n vleugels uit.

De 27-jarige Harleman is al zo’n tien jaren betrokken bij de begeleiding van Schalkhaarse jeugdteams. Aanvankelijk alleen als leider, maar na het afsluiten van zijn studie Bedrijfseconomie in Groningen – drie jaar geleden – ook volop als trainer. ‘Toentertijd zat ik doordeweeks natuurlijk daar in ’t Noorden en kwam er van training geven niets. Maar nadat ik drie jaar geleden ben afgestudeerd, ben gaan werken bij de NS en weer in Schalkhaar woonde, ben ik ook gelijk op doordeweekse avonden training gaan geven aan onder meer D2, C2 en B2.’

Behalve als jeugdtrainer was Bjorn op meerdere fronten binnen de club zeer actief. Hij had veel bemoeienis met de NVA-commissie, voetbalt al jaren actief in de senioren, is een zeer aanwezige secretaris van de sponsorafdeling en coördineerde dit jaar ook de linietrainingen voor jeugdteams. Bjorn: ‘Daarnaast ben ik vorig jaar, op kosten van de vereniging, de cursus Jeugd Voetbal Trainer gaan doen. Ik heb de ambitie om verder te komen als trainer. Met dat papiertje op zak heb ik eind vorig jaar, maar ook al ‘ns eerder, bij de jeugdvoorzitter gemeld dat ik graag D1, C1, B1 of A1 onder mijn hoede wilde.’

Tevreden
‘Maar na een goed gesprek meldde SV Schalkhaar dat er op die plekken voor Bjorn op korte termijn geen mogelijkheden waren. ‘Men is tevreden met de selectietrainers die er momenteel lopen bij de jeugd en dus hield het voor mij op’, vertelt Bjorn. ‘Vervolgens ben ik vanaf begin dit jaar voor mezelf gaan kijken op Internet. Op http://www.voetbaltrainer.net plaatste ik mijn CV en vond ik diverse vacatures voor jeugdtrainer hier in de regio. Ik ben gaan zoeken naar een dorpsclub die in het verlengde ligt van Schalkhaar. Een club met gezonde sportieve ambitie. Ik wilde mijn trainerschap niet beginnen bij een vereniging met een bij elkaar geraapt zooitje.’

De werkzoekende trainer werd al snel benaderd door diverse clubs maar: ‘van één van die clubs speelden de selecties op vierde klasse niveau. Ik wist niet eens dat dát bestond! Met de tweede teams van Schalkhaar spelen we hoger. Ik vertelde hen dan ook niet geïnteresseerd te zijn. Ik wil er sportief gezien wel op vooruit gaan. Anders kan ik net zo goed bij Schalkhaar blijven trainen.’ Het oog van Bjorn viel uiteindelijk op een vacature bij EerbeekseBoys A1. Hij solliciteerde er, ging ‘r op gesprek en kwam al vlot tot overeenstemming.

Bjorn: ‘En, want dat wil je toch weten, ik ga er € 2000,- per seizoen verdienen.’ Maar het gaat de doctorandus in de Economie duidelijk niet om die paar centen. ‘Ik ben blij dat ik op deze manier een kans krijg om mij als trainer verder te ontwikkelen. Ik heb echt de ambitie om daarin verder te komen. En misschien is het juist wel beter om te starten bij een andere club dan Schalkhaar. Hier kennen de meeste mensen me toch meer als organisator dan als voetbaltrainer. Het kan geen kwaad om ergens anders blanco te beginnen.’

Maar Bassie gaat niet helemaal weg bij Adriaan. Bjorn Harleman blijft het zesde elftal van Schalkhaar trouw en zal op zondagen dus nog op de Wijtenhorst te vinden zijn. Ook gaat hij niet verloren voor de sponsorafdeling van onze club. Bjorn blijft – hoe dan ook – een kind van Schalkhaar. Alleen als jeugdselectietrainer is er voor hem nu even geen plek…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Voetballer achtste al aardig gewend in Afghanistan:
’Je zou alleen in het weekend naar huis moeten kunnen…’

‘Natuurlijk is het in Afghanistan geen padvinderreisje,’ liet Oscar eind vorige maand per email aan het thuisfront weten, ’maar we blijven ons hier verbazen over de commotie die de Nederlandse pers maakt over de veiligheid in Kabul. In en om Kabul merk je absoluut niets van een vorm van spanning of dreiging’, stelde hij gerust. Door de aanwezigheid van ISAF is het na 23 jaren oorlog voeren (weer) rustig en stabiel in de straten. Oscar: ’De mensen kunnen zich weer vrijelijk op straat vertonen, handelen en winkeltjes openen. Er mag weer les worden gegeven op scholen en naar muziek worden geluisterd. Afbeeldingen en posters zijn weer toegestaan. Vliegeren mag weer en mensen worden niet meer zomaar opgepakt.’

De dankbaarheid hiervoor merkt de Schalkhaarse luitenant-kolonel doordat hij als militair overal hartelijk wordt begroet en er altijd naar de ISAF-militairen wordt gezwaaid en gelachen. ’Overal waar je komt, wordt je uitgenodigd voor de thee. De Afghanen zijn in staat om hun laatste lam te slachten om ons eten te geven. Uiteraard is er veel corruptie en kleine criminaliteit, maar dat ervaar ik niet als een bedreiging. In welke grote stad bestaat dat niet?’ De speler van ons achtste elftal is inmiddels aardig gewend in het Midden Oosten: ’Ja, je zou alleen in het weekend naar huis moeten kunnen…’

Maar Oscar, die raketaanvallen dan? ’Ja, dat blijft natuurlijk een punt. Van één ding ben ik echter overtuigd: indien rebellen, criminelen of andere boefjes ons echt zouden willen raken, hadden ze dat allang gedaan. Wapentuig is in dit land echt overal te vinden en te verkrijgen. Na 23 jaar ervaring met raketten en vuurpijlen is het raken van zo’n groot ISAF-kamp voor hen echt niet zo moeilijk. Kortom, we zien het hier meer als plaagstootjes, of vragen om aandacht“.

’We zitten natuurlijk nog wel met de uitwerking van een aanval op Irak. Irak is ver verwijderd van Kabul, maar ongetwijfeld zal het wel leiden tot een verhoogde terroristische dreiging. Maar de plek waar die plaats gaat vinden kan overal zijn. Ik denk dat de kans dat ergens in Europa iets gebeurt veel groter is dan dat Afghanistan het doelwit wordt. ISAF is veel te getraind, bewapend en waakzaam op terroristische aanslagen. Kortom we zijn hier niet echt ongerust.’

Dat blijkt ook wel uit bovenstaande foto die Oscar speciaal voor Goal opstuurde. Hij schreef eronder met een onzichtbare, maar ongetwijfeld vette glimlach: ‘Hierbij een foto van de wedstrijd Kabul 1 tegen Schalkhaar 8. Het duel werd gespeeld in het Olympisch stadion in Kabul, daar waar gedurende de Taliban overheersing de openbare executies plaatsvonden. Je ziet mij, in mijn eigen Schalkhaar-shirt (mét nummer 6) de 4-1 scoren…’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Boers en Dupont blijven nog een jaar
Contracten seniorentrainers verlengd

Nadat de Technische Commissie (TC) senioren er einde vorig jaar al in slaagde om Ruud Geestman vast te leggen als opvolger van de stoppende hoofdtrainer Chris Jansen, hebben de vier verantwoordelijke heren (Pierre Gouw, Henk Heijink, Stef Tijhaar en Wim Visser) nu ook overeenstemming bereikt met de trainers van het tweede elftal en het derde elftal. Zowel Ronnie Boers(2de) als Andries Dupont (3e) blijven nog een jaar verbonden aan onze club.

Na jeugdtrainer te zijn geweest van Excelsior Rijssen C1 en Colmschate B1 kwam Boers in de zomer van 2001 over naar Schalkhaar. In een interview met Goal in maart 2001 bekende hij: ‘Dat Schalkhaar het aandurft om een trainer met betrekkelijk weinig ervaring aan te nemen voor de tweede selectie, dat geeft me ontzettend veel vertrouwen.’ Inmiddels heeft de 31-jarige trainer uit Goor – blijkbaar naar Schalkhaars tevredenheid – bijna twee seizoenen gewerkt met het tweede seniorenteam en ónder hoofdtrainer Chris Jansen, waarvan hij zich in maart 2001 in het clubblad afvroeg: ‘Van wie kan ik meer leren dan van een gerenommeerde trainer als Chris Jansen? Een man met ontzettend veel ervaring.’

In welk opzicht is Ronnie inmiddels veranderd als trainer? ‘Ach, als trainer niet zozeer.’ En met een glimlach: ‘Eerder als jeugdtrainer kreeg ik afmeldingen van spelers, omdat het huiswerk nog niet af was, nu bellen spelers je op, omdat ze in scheiding liggen… Vooral ook op dat sociale vlak is het goed om zo nu en dan met hoofdtrainer Chris Jansen eens het één en ander te kunnen overleggen.’ Qua voetbal is er volgens Boers in die zin wat veranderd dat hij zijn team voorheen altijd echt kon laten voetballen. Nu in de reserve hoofdklasse met het tweede is het allemaal meer resultaatgericht, waardoor het accent veel meer op tactiek ligt.

Toch heeft Boers het in Schalkhaar opperbest naar de zin: ‘Ik hoef niet meer zo nodig een standaardteam onder mijn hoede. We spelen met het tweede op het hoogst mogelijke niveau. Waarom zou ik dan bij een derde of vierdeklasser aan de slag gaan als hoofdtrainer? In feite is dat een stapje terug. Nee, ik verheug me ook op de samenwerking met de nieuwe hoofdtrainer Ruud Geestman. Ik heb inmiddels uitvoerig met hem gesproken en dan blijkt hij toch weer een heel andere trainer dan Chris Jansen. Zo heeft hij me al verteld dat de dertiende man bij het eerste diezelfde zondagochtend ook best een half potje mee mag doen in het tweede…’

Andries Dupont is nog bezig in zijn eerste seizoen bij SV Schalkhaar. Bij aanvang van het huidige seizoen nam hij het derde seniorenteam over van de zieke en inmiddels overleden Henny Blanken. Daarvóór werkte hij een groot aantal jaren als jeugdtrainer én hoofdtrainer bij diverse dorpsclubs, laatstelijk bij Activia. En toen over naar Schalkhaar 3, het zorgenkindje van onze vereniging dat steeds maar niet als kweekvijver van de grond was gekomen. ‘Dupont dus van hoofdtrainer terug tot oefenmeester van een luchtkasteeltje?’ vroegen we ons in het clubblad Goal van maart 2002 af. ‘Nee, beslist niet’, pareerde hij vorig jaar. ‘Schalkhaar past precies in het rijtje clubs waar ik heb getraind. Ik ben altijd op zoek naar uitdagingen en vooruitgang. En ook Schalkhaar denkt steeds vooruit naar morgen.’ Hoe kijkt de 44-jarige trainer nu terug op zijn eerste jaar op de Wijtenhorst?

Dupont: ‘Als ik heel eerlijk moet zijn, had ik ’t me wel anders voorgesteld. Mij was voorgesteld dat het derde een beloftenteam zou zijn met jonge knapen die met hun kwaliteiten zouden kunnen doorgroeien naar het eerste en tweede elftal. Die kwaliteit bleek echter enigszins tegen te vallen. Toch slagen we er met z’n allen in om het beste wat er in zit, ook werkelijk naar boven te halen. De jongens hebben zich afgelopen seizoen individueel gezien stuk voor stuk verder ontwikkeld. En om dan nu teleurgesteld te stoppen is mijn eer te na. Ik ben dus blij dat ik tenminste nog een jaar verder kan. Ik heb de TC, met wie ik overigens een zeer goed contact heb, wel geadviseerd om aan het team twee of drie wat meer ervaren jongens toe te voegen. Dat bevordert de ontwikkeling van de jongeren alleen maar meer. Ik heb het idee gekregen dat men daarmee ook rekening houdt. Als die randvoorwaarden beter zijn, kunnen we volgend seizoen zeker met succes verder bouwen.’

Bij het ter perse gaan van deze Goal was de TC nog in gesprek met Mark Bumkens, trainer van het vierde elftal. Volgende maand zullen we u in Goal berichten of ook hij nog een jaartje blijft.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Vogelpest houdt Jan niet ‘op ’t hok’

De gezinsuitbreiding in Huize Jan van Duuren heeft zich de afgelopen maand flink ingezet. De leider van het tiende seniorenteam kweekt met zijn 150 kleurkanaries namelijk jonkies. Vanaf half maart tot half mei zal de inhoud van zijn ‘vluchten’ (voliéres  rb) worden verdubbeld. En hoewel de bijna 45-jarige Schalkhaarder – op Koninginnedag is hij jarig – rete-gek is met straks dus driehonderd vogeltjes, houdt de heersende vogelpest hem niet binnen op ’t hok.

‘Ik houd daar geen rekening mee’, laat Jan van Duuren nuchter weten. ‘Er zijn vogelliefhebbers die nu beslist geen andere mensen op ’t hok willen hebben en die angstvallig hun vogeltjes binnen houden, maar op dit moment heb ik geen enkele aanwijzing dat de heersende vogelpest kan overslaan op mijn kanaries.’ Tegenwoordig woonachtig in Lettele heeft Jan zijn garage opgedeeld in vijf ‘vluchten’. Daarnaast heeft hij nog één nachthok met vlucht naar buiten. Daarin fladderen normaalgesproken zo’n 150 kanaries, maar de komende twee maanden wordt dat aantal door nieuwgeborenen dus stilaan uitgebreid naar 300.

‘Straks in het najaar breng ik het aantal weer terug naar zo’n 150 stuks’, berekent Jan, die bij onze voetbalvereniging ook nog voorzitter is van de seniorencommissie, de verloting bij thuiswedstrijden van het eerste elftal coördineert en zorgt draagt voor zorgvuldige verwerking en versturing van alle wedstrijd- en strafformulieren. ‘De helft van de nieuwe aanwas en de helft van de oude garde vogels wordt over een half jaar opgehaald door een opkoper uit Helmond. Hij exporteert de beestjes – goed voor gemiddeld € 10,- per stuk – voornamelijk naar Amerika en Brazilië.’

‘Maar ik kweek die vogels natuurlijk niet voor de handel’, licht Van Duuren toe. ‘Het is puur hobby. Het is een uitdaging om precies dat ene mannetje en vrouwtje bij elkaar te brengen, waardoor je een perfect jonkie kweekt. Ook door middel van voeding en klimatologische omstandigheden – veel of weinig licht – kun je de kleurkwaliteit van de kanarie ‘bijstellen’. Als de kweekperiode achter de rug is, begint het echte werk van half november tot half januari pas echt. ‘In die maanden zijn er de vogeltentoonstellingen, waarin een wedstrijdelement is gebracht. De vogels worden voor meer dan de helft beoordeelt op kleur, maar daarnaast op model, houding, veren, snavel e.d.’

De Schalkhaarder neemt met zijn eigen vogels tegenwoordig nog deel aan drie tentoonstellingen, waaronder die van vogelvereniging Ons Genoegen in Lettele, waarvan hij ook secretaris is. Daarnaast is hij met zijn gevederde vrienden aanwezig op een regionale én een provinciale ‘wedstrijd’. ‘En dan is het mooi. Landelijk doe ik niet meer, omdat ik betrokken ben bij de organisatie daarvan. Als keurmeester (als jury-lid beoordelen van deelnemende vogels – rb) ‘doe’ ik twintig tentoonstellingen per jaar en daarnaast ook nog lezingen aan jeugd en andere geïnteresseerden en huldiging van jubilarissen’, aldus Jan die tien jaar geleden in Breda trouwens wereldkampioen werd met één van zijn vogels.

Ooit, op achtjarige leeftijd, kreeg Jan één ‘spannetje’ kanaries van zijn vader. Nu, bijna veertig jaar later, zijn daaruit al honderden nieuwe vogeltjes voort gekomen…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, maart 2003)

Waarom willen wij dit in godsnaam?

De spelers van het eerste elftal en hun begeleiders – en hopelijk ook de beleidsbepalers binnen onze vereniging – zullen zich gedurende dit memorabele debuutjaar in de eerste klasse vermoedelijk geregeld hebben afgevraagd: ‘Waarom willen wij in godsnaam op dit niveau voetballen?’ In het beleidsplan 2000-2005 schijnt te zijn bepaald – ik hou niet zo van al dat theoretische geneuzel – dat onze vereniging met ’t eerste elftal zo hoog mogelijk (lees: eerste klasse) wil voetballen. Maar waarom? Wie heeft dat eigenlijk bedacht? Welk belang heeft onze vereniging nou bij voetballen in de eerste klasse? Wie kan mij daar antwoord op geven? Is het alléén onze uitstraling naar buiten? Nou, die is dit jaar lekker geweldig, zeg! Iedereen in heel Overijssel lacht zich een ongeluk om het amateuristische gestuntel van het eerste elftal van Schalkhaar! Ben ik dan de enige met zwart-wit hart die aldoor stilletjes heeft gehoopt dat Schalkhaar zou degraderen en na de nederlaag op Tweede Paasdag tegen Jonge Kracht weer lekker intiem terug mag in de tweede klasse met streekgenoten als RDC, Colmschate, Helios, Heino, Voorwaarts en Klarenbeek? Of ben ik té weinig betrokken en niet meer van dít Schalkhaar? Clubgenoten, beleidsbepalers en bestuurders: word wakker! Nu kan het nog… Voetbalvereniging Schalkhaar is bezig om zichzelf op alle fronten voorbij te draven; Schalkhaar is míjn Schalkhaar niet meer…

Door Rudy Brouwer Reageren? E-mail: goal@svschalkhaar.nl (clubblad Goal, april 2003)

Hare Majesteit ontneemt Schalkhaar apotheose
Koninginnedag ook zónder vuurwerk spetterend

‘Deze Koninginnedag legt, door het bezoek van de koninklijke familie aan Deventer, al een groot beslag op de personeelscapaciteit van de politieorganisatie’, meldde burgemeester De Lidth van Jeude begin deze maand per brief aan de provincie. ‘Voor het afsteken van vuurwerk op het trainingsveld van onze voetbalvereniging dient zowel de Nico Bolkesteinlaan als de Kolkmansweg afgesloten te worden. Dit mag alleen gebeuren door de politie; de Bolkesteinlaan is namelijk een hoofdroute ten behoeve van hulpdiensten’, wist Richard van Beek, mede-organisator van Koninginnedag in Schalkhaar. ‘Dit beroep op de politieorganisatie kan op deze dag niet worden gedaan’, vond de Deventer burgervader. ‘Zonder politie inzet bij het ontsteken van het vuurwerk bestaat er kans op gevaar voor de openbare orde en veiligheid. Een vergunning kan derhalve niet worden verstrekt.’

Van Beek teleurgesteld: ‘Helaas is er voor ons vuurwerk in de avonduren – als onze koningin na een vermoeiende dag allang gestrekt op haar sofa heeft plaats genomen – dus geen politie beschikbaar.’ De vraag of de politie in vorige jaren wel zo consequent kwam opdraven om op de wegen rondom het vuurwerk het verkeer tegen te houden en op het sportcomplex het publiek op voldoende afstand te houden, moeten we ons zelf maar niet stellen… Maar toe, ook zonder het afsluitende vuurwerk belooft Koninginnedag in Schalkhaar een spetterende feestdag te worden. Dat mag ú niet missen!

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, april 2003)

Aflossing Oscar Heere op 7 mei
Het einde van Kabul in zicht

‘Het schiet hier al aardig op’, meldde kolonel Oscar Heere, voetballer in ons achtste seniorenteam, vorige week per e-mail vanuit Afghanistan. ‘Volgens de planning komt mijn opvolger op zondag 4 mei en vertrek ik hier op 7 mei. We vliegen dan, als alles goed gaat, zonder overnachting in één dag terug naar Nederland. Om 05.30 uur vertrekken we vanuit Kamp Warehouse naar het vliegveld hier in Kabul. Dan met een militaire Transall naar Termez (Oezbekistan – red.), overstappen in een A110 Airbus, door naar Keulen en dan het laatste stuk met de bus naarSchaarsbergen, waar we om 21.00 uur lokale tijd hopen aan te komen. En dan lekker naar huis in Deventer! Ik kan op dit moment – zon-der moeite – alleen maar minder leuke dingen verzinnen.’

Na inmiddels dik twee maanden in Afghanistan te hebben gediend, is het einde voor Oscar dus in zicht. Maar niet zonder nóg een verrassing. ‘Een aardbeving’, beschrijft de voetballende militair zijn schrik via de digitale snelweg. ‘Dat schijnt hier regelmatig te gebeuren, maar als weinig gewende Eu-ropeaan kijk je toch wel even raar op: alles om je heen schudt en beweegt heen en weer alsof je in een soort kermisattractie zit, heel apart. Gelukkig stelde het uiteindelijk maar weinig voor, maar je moet er niet aan denken als je eens geconfronteerd wordt met een echte ‘heftige’ aardbeving.’

‘Gisteren had ik weer eens de gelegenheid om de ‘bouschkachi’ te bezoeken, de Afghaanse volkssport nummer één’, verhaalt Heere verder. ‘Het stadion, ter grootte van twee voetbalvelden, is steevast afge-laden met enthousiaste Afghanen. Aan de ene kant van het veld staat een paal en aan de andere kant is er een cirkel van drie meter doorsnee op de grond getekend. In deze cirkel ligt een kalf of een schaap zonder kop. In het veld bevinden zich twee óf vier teams van ieder elf dapper en stoer uitziende krij-gers op paarden. En de opdracht is heel simpel: weet het kalf te pakken, rij om de paal heen aan de ene kant van het veld en deponeer het kalf in de cirkel aan de andere kant van het veld. De partij die dit lukt krijgt een punt. Uiteraard moet de andere partij dit voorkomen. En eigenlijk is alles toegestaan, behalve contact tussen de ruiters onderling. Spektakel verzekerd!’

Na zulke belevenissen zal het voor Oscar straks wel weer even wennen zijn op de rustige Wijtenhorst. En áls zijn aflossing op 7 mei voorspoedig verloopt, ja ALS…, misschien is hij dan nog wel op tijd terug in ’t dorp om op zondag 11 mei toch nog een paar minuutjes mee te kunnen spelen in de laatste competitiewedstrijd van Schalkhaar 8.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, april 2003)

Keepers voelen zich niet alleen door tegenstander gepasseerd

‘Wat ze bij Rohda al jaren roepen, dat doen ze bij Schalkhaar’, verklaarde doelman Niek Hegteler begin deze maand zijn overgang van de Raalter voetbalclub naar De Wijtenhorst. In het regionale Deventer Dagblad vermoedde hij: ‘Daar (in Schalkhaar – red.) hebben ze een heel duidelijke keus gemaakt en er wordt niet van afgeweken. Verder wil ik er eigenlijk niets over zeggen. Gevoelsmatig zeg ik dat Schalkhaar bij me past. Er worden geen rare geldsprongen gemaakt zoals bij sommige andere verenigingen. Geen vergoedingen, elk lid is even belangrijk.’ Hegteler zei te beseffen dat hij bij Schalkhaar juist daarom moet knokken voor een plek in het eerste, maar vreest het niet. ‘Ik ben ‘t na al die jaren knokken wel gewend, heb bij Rohda altijd moeten vechten voor een plekkie…’

En, zo werd hem voorgehouden, als hij die tweestrijd met de reeds aanwezige keepers in Schalkhaar nou eens verliest? Hegteler: ‘Dan wordt het misschien het tweede of zo, maar daar houd ik me nu niet mee bezig.’ De redactie van Goal maakte een rondje langs de huidige selectiekeepers en hun trainer. Wat maakt de komst van Rohda-doelman Niek Hegteler in hen los?

Van het gelaat van Frans Nijenhuis, bij onze vereniging in dienst als trainer van de selectiekeepers, druipt nog steeds de verbazing af. ‘Ik kreeg laatst opeens van Henk Heijink (Technische Commissie Senioren – rb) te horen dat Schalkhaar een nieuwe keeper had gehaald. Daarover is vooraf totaal geen overleg geweest met mij. Dat is toch raar?! Maar goed, dat ben ik wel gewend. Dat gaat al jaren zo…’, verzucht Nijenhuis. De keeperstrainer heeft geen moeite met de komst van Hegteler, maar is vooral erg ontstemd over de manier waarop dat is gegaan. ‘Wat mij betreft is iedereen welkom bij Schalkhaar, ook Niek. Maar hij moet zich wel bewust zijn van het feit dat hij niet sowieso in het eerste zal komen, zoals er door de nieuwe trainer Geestman schijnt te zijn toegezegd. Hij zal de concurrentie aan moeten met de huidige keepers en ik ben er van overtuigd dat hij het nog heel moeilijk zal krijgen.’ Nijenhuis is van mening dat Schalkhaar op deze manier z’n eigen beleid onderuit haalt: ‘We hebben met Raymond Duchatteau en op termijn ook Joris Viscaal zeker jeugdig talent in eigen huis. Waarom kies je daar niet voor? En ook Marcel Jansen kan, als hij helemaal fit is, nog zeker twee jaren mee op dit niveau.’

‘Als ik zou gaan stoppen, had ik best kunnen begrijpen dat men de keepergroep had uitgebreid’, legt Marcel Jansen, in principe eerste keeper van het vlaggenschip, uit. ‘Ik zie Raymond er best naar toe groeien, maar verder is er weinig achter de hand. In dat geval had het geen kwaad gekund om de concurrentiepositie te vergroten. Maar er is helemaal geen sprake van dat ik ga stoppen! Er heeft mij dit seizoen ook niemand gevraagd wat ik van plan ben. Alleen met de trainer, Chris Jansen, heb ik het er over gehad en hem heb ik gezegd dat ik gewoon door wil gaan. De T.C. is op basis van roddels uit gaan kijken naar een opvolger voor mij. Het gaat mij helemaal niet om de persoon Hegteler, maar het is toch te gek dat ik van een trainer van een andere club moest horen dat Niek naar Schalkhaar komt?! En dan krijg ik in een gesprek met Ruud Geestman ook nog te horen dat Niek in principe een voorrangspositie krijgt. Ik voetbal nu twintig jaar, maar had tot nu toe nog nooit een trainer meegemaakt die jongens aantrekt met een toezegging van een basisplaats. Het is blijkbaar aan ons als huidige keepers om te bewijzen dat we beter zijn dan Hegteler. Dat is toch de omgekeerde wereld? Laat hij zijn best maar doen om ons eruit te spelen! Kijk, als het straks een eerlijke concurrentiestrijd kan worden, als we gelijke kansen krijgen, dan heb ik er geen moeite mee als de trainer uiteindelijk voor Niek kiest. Die strijd durf ik wel aan.’

‘Verhaal klopt niet’
Henk Heijink haalt namens de T.C. zijn schouders op over het ongenoegen van Nijenhuis en Jansen. ‘Frans en Marcel mogen er best ideeën over hebben, maar hun verhaal klopt niet. Wij hebben rond de jaarwisseling via de begeleiding van de selecties geïnventariseerd wie er wel of niet doorgaan volgend seizoen. Op dat lijstje werd aangegeven dat Marcel eventueel ging stoppen. Hij is natuurlijk vrij blessuregevoelig door problemen met zijn rug en voet. Met die belemmeringen kun je als keeper beter rond je 30ste stoppen. Via de scoutingscommissie is er al vroeg in het seizoen contact geweest met Niek Hegteler, omdat hij bij Rohda door de komst van Jan GeertWagenaar uit beeld was geraakt. Ik snap trouwens ook niet waar iedereen moeilijk over doet. We zijn bij Schalkhaar al jaren bezig met scouting en als er spelers als Wilfred Peters, Mark Top of in een eerder stadium Jacco van Dijk bijkomen, juicht iedereen dat toe. En nu het om een keeper gaat, is gelijk het hele dorp in rep en roer. Er is mét en richting alle betrokkenen voortdurend open en eerlijk gecommuniceerd, dan moet je nu achteraf niet ineens met een pot bier gaan lopen lullen aan de bar.’

Heijink is er oprecht van overtuigd dat er aan Niek Hegteler door niemand toezeggingen zijn gedaan. ‘Alle beschikbare keepers krijgen straks een eerlijke kans, maar het blijft de nieuwe hoofdtrainer die uiteindelijk beslist over de indeling van zijn selectie. En als sommige mensen zich dan niet kunnen vinden in hun lot, kan er te zijner tijd altijd nog over worden gesproken. Zo is voetbal nou éénmaal.’
Zo nuchter beschouwd in feite ook Raymond Duchatteu de kwestie. De jonge keeper stond dit seizoen al twee en een halve wedstrijd tussen de palen in het eerste elftal vanwege afwezigheid van eerste keus Marcel Jansen. ‘Ik vond wel dat er na het vertrek van Lars Krabbe een nieuwe keeper bij moest komen. Alleen vind ik het wel jammer dat ik de komst van Niek via de krant moest vernemen. Ik hoop dat ik straks een eerlijke kans krijg om me in het eerste te spelen, want dat blijft toch mijn doel. Ik zou het – zeker op tweede klasse niveau – beslist aandurven. Bij degradatie naar de tweede klasse zou het misschien juist een goed moment zijn om stilaan wat jongere spelers een kans te geven. Maar goed ik heb nog tijd, ik ben pas 20 jaar…’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, april 2003)

Debuteren in het eerste elftal
Je moet dat gevoel eens mogen beleven

Zoals het voor Seedorfen, Kluiverts en Cocu’s een eer moet zijn om in oranje tenue voor het vaderland uit te komen, zo hoort het voor elke rechtgeaarde jeugdige Schalkhaarder een ‘droom’ te zijn om ooit aan boord te gaan van het plaatselijke vlaggenschip. Ondergetekende mocht het – een kleine vijftien jaar geleden – als speler van het tweede elftal bijna ook een keer beleven. Op een zwoele lentezondag in Borne, uit bij NEO. Onvergetelijk. Onder hoofdtrainer Hennie Blanken nog wel. Na vijf geduldige en trotse kwartieren op de reservebank was daar het knikje van de trainer: ‘Rudy, warm lopen.’ Dichterbij kun je niet komen. De wissel bleef uiteindelijk uit, maar het was voldoende zo. Je moet dat gevoel eens mogen beleven…

Tom van den Liende, Camiel le Rutte en Brato Emic, allen A-junior en net 18 jaar, kunnen er inmiddels over meepraten. Door de malaise in het eerste elftal van hoofdtrainer Chris Jansen werd er in de afgelopen weken noodgedwongen een beroep op de voetballende pubers gedaan. Voor Tom en Camiel bleef het tot heden nog bij invalbeurten, Brato startte zelfs al twee keer in de basis van het eerste elftal. ‘Bij Germania uit heb ik zo’n tachtig minuten gespeeld en laatst in Raalte alleen de eerste helft’, heeft Emic in zijn geheugen gegrift. ‘Vooral het niveau van Germania was pittig. Ik vond het wel erg leuk dat ik mocht starten in de basis en was vreemd genoeg niet echt zenuwachtig. Het was tachtig minuten hard werken geblazen. Ik moest tenminste één stapje extra zetten, want die jongens waren lichamelijk een stukje sterker. Ik was dan ook blij dat ik – volledig uitgewoond – een kwartier voor het einde werd afgelost door Camiel.’

Voor A-junior Camiel le Rutte was dat tot dusver de enige speeltijd in het eerste elftal. ‘Ik vond het wel spannend om mee te mogen doen. Ik had er op de zaterdagavond daarvoor zelfs rekening mee gehouden. Ben wel gewoon wezen stappen, maar ik heb geen alcohol gedronken en ben ook eerder dan normaal mijn bed ingedoken. Hoewel ik in dat laatste kwartier in Groesbeek niet echt veel ballen heb geraakt, ging het best redelijk. Toch merkte ik in die korte tijd dat de stap van A1 naar de selectie van de senioren gewoon groot is. Iedereen zit er veel korter op en de handelingssnelheid ligt vele malen hoger dan bij ons in de A1. Wat dat betreft vind ik het goed dat een zestalA-junioren vanaf de winterstop in de gelegenheid is gesteld om met het eerste elftal mee te trainen. Dat maakt onze overgang naar de zondag straks eenvoudiger.’

Tom van den Liende is inmiddels drie keer met de jongens van het eerste elftal mee geweest. De eerste keer bleef het nog bij negentig minuten op de bank, maar in het cruciale thuisduel tegen het Meppelse Alcides liet Chris Jansen hem een kwartier voor het eindsignaal debuteren. ‘Inmiddels heb ik ook in de thuiswedstrijd tegen Rohda de laatste twintig minuten mogen opdraven’, vergeet Tom niet gauw. ‘Het voetballen op dat niveau gaat een stuk harder dan in de junioren. De tegenstander is over het algemeen fysiek flink sterk. Daarom is het een goede zaak dat wij als jeugdspelers worden betrokken bij het eerste elftal. We doen ervaring op en kunnen ons daardoor verder ontwikkelen als voetballer.’ Tom had voor zijn debuut bij lange na geen kokhalsneigingen van nervositeit, maar voelde, zoals hij het zelf passend verwoordt, wel ‘een gezonde wedstrijdspanning’.

Of de jonge knapen ook in de laatste wedstrijden van dit memorabele seizoen nog speeltijd krijgen, hangt van de trainer af. Zelf willen ze wel en ook hun jeugdtrainer Roy Beumer staat ze met alle liefde af aan zijn ‘grote baas’ Chris Jansen. Beumer: ‘Tuurlijk! Daar doe ik het als jeugdtrainer toch voor?! Ik heb liever dat ze als reserves bij het eerste elftal jongens uit de A1 pakken dan spelers uit het derde of vierde. Je ziet hun extra belasting overigens wel terug in de prestaties van A1. Kijk maar naar onze uitslagen van de laatste weken. Maar goed, wij hoeven met A1 niet meer naar boven of naar onderen te kijken. En als de hoofdtrainer dan een beroep op die jonge gasten doet, wie ben ik dan om hen die mogelijkheid van een debuut in het eerste elftal van hun eigen cluppie te ontnemen…?

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, april 2003)

Het doek is gevallen…

Schalkhaar had op tweede paasdag, thuis tegen Jonge Kracht, een laatste strohalm kunnen grijpen. Een laatste kleine kans om met succes te strijden tegen degradatie. Maar het zat er niet in. Het team van hoofdtrainer Chris Jansen komt voor het eerst in de clubgeschiedenis op eerste klasse niveau, op cruciale momenten ‘iets’ tekort. Dan is zelfs keihard werken onvoldoende. Negenentwintig doelpunten tegen in de laatste zes competitieduels, een gemiddelde van bijna vijf per wedstrijd. Dat is natuurlijk niet voor niets. De jongens hebben wekenlang tot op de laatste draad geknokt, maar het verzet is nu toch gebroken. Het moet voor velen voelen als een bevrijding: Schalkhaar mag volgend jaar lekker vertrouwd terug in de tweede klasse. Terug in de schoot bij streekgenoten als Klarenbeek, Voorwaarts, Heino, RDC, Colmschate en Helios, hoewel het met deze teams ook nog alle kanten uit kan. Jongens, een compliment voor jullie nimmer aflatende strijdlust. Hou nog even vol, die laatste paar potjes en geniet! Dan kun je met een opgeheven hoofd afdalen naar de tweede klasse waar we volgend seizoen hopelijk weer met plezier en succes kunnen meevoetballen. In de Goal van mei besteden we meer aandacht aan de degradatie van ons eerste elftal.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, april 2003)

Blader maar snel door…

Als stukjesschrijver probeer je de lezer soms ietwat te prikkelen. En dat valt uiteraard niet altíjd in goede aarde. Zo schoten mijn woorden, vorige maand in deze tekstruimte, bij een enkeling verkeerd. Nou goed, het leverde tenminste weer eens een bestuurlijke bijdrage voor het clubblad op. Eentje trouwens met een ietwat flauwe, wel erg op de man gerichte, onpersoonlijke ‘aanval’. Over ‘het bewust zijn van je voorbeeldfunctie’ gesproken… Maar van mij geen oordeel, daarvoor is deze bladzijde blijkbaar niet bedoeld. U hoort hier (in mijn ogen volstrekt overbodig) in het kort alvast te lezen wat u op de volgende pagina’s zult tegen komen. Dus blader maar snel door naar: aankondigingen van evenementen als het ‘Kampioenengala’, ‘Music for Sports’ en de Profile Midzomerloop, de beste herinneringen aan het afgelopen debuutjaar in de eerste klasse én Chris Jansen, het afscheid van drie selectiespelers, verslagen van jeugdkamp en andere activiteiten, de kick off van het accommodatieteam, vaste rubrieken als Jong geleerd, Oud gedaan, Max Zorgeloos, Teun veur de Tapkaste en de advertorial. En daarbij nog veel, veel meer…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Opvolger Theo Hagenloop op 31 augustus
2e Profile Koos Riesewijk Midzomerloop

De traditionele Theo Hagenloop in Schalkhaar, waarvan twee jaar geleden de 25ste en laatste editie werd gehouden, heeft vorig jaar een vervolg gekregen in de Profile Koos RiesewijkMidzomerloop. Dankzij een aantal enthousiaste leden van de voetbalvereniging Schalkhaar, atletiekvereniging Daventria en diverse sponsors staat ook dit jaar, op zondag 31 augustus, de ProfileKoos Riesewijk Midzomerloop op de trimkalender. Leden van voetbalvereniging Schalkhaar, van AV Daventria en andere trimmers, noteer deze datum alvast in je agenda! Naast de hoofdsponsor, Profile Koos Riesewijk, hebben de volgende sponsors inmiddels een financiële bijdrage of anderszins hun ondersteuning toegezegd: Berghuis Kompleet Wonen en SchildersbedrijfDriessen.

Als voorheen is er voor de verenigingslopers van Schalkhaar en nu ook voor Daventria de sponsorloop ten bate van de eigen clubkas. Elke deelnemer ontvangt na afloop een prachtige herinnering. Het parcours is voor wat betreft de laatste kilometer aantrekkelijker is te volgen voor het publiek. De aankomst is via de handbal naar de finish op het eerste veld van onze voetbalvereniging. Voorts is besloten een extra afstand voor de zeer jeugdige lopers toe te voegen.
Het programma op 31 augustus ziet er dan als volgt uit:

14.15 uur start 1,0 kilometer
14.30 uur start 10,0 kilometer
14.40 uur start 5,0 kilometer
14.45 uur start 2,5 kilometer

‘Vorig jaar – de eerste editie – was een groot succes’, herinnert Theo van Diemen, één van de organisatoren, zich. ‘We hadden ongeveer 150 lopers. Straks in augustus verwachten wij ongeveer 200 deelnemers. Ook dit keer hopen we via deze sponsorloop veel geld binnen te halen. Vorig jaar hebben Rob Slinkman en Bart Donders bijvoorbeeld erg veel geld bij elkaar gelopen. Wij hopen op een grote deelname vanuit zowel onze jeugd als senioren. De jeugd kan voor de sponsorloop een beroep doen op pappa’s, mamma’s, opa’s en oma’s en natuurlijk andere familieleden en buren. De senioren kunnen proberen om geld op te halen bij het bedrijf en/of collega’s waar zij werken. Dit geld komt ten goede aan jeugdactiviteiten. Hier worden extra dingen van georganiseerd’, licht Van Diemen toe.

Ook nu zijn er weer veel vrijwilligers nodig om alles in goede banen te leiden. U kunt zich daarvoor aanmelden bij één van de organisatoren: Theo van Diemen, Wim Visser, Gerard Harleman, Theo Sonnenberg, Gerrit Wansinkof Gerard Aarnink.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Aftrap regionale amateurvoetbal op 26 juli 2003
Chris Jansen coacht Sallands Streekelftal tegen Eagles

Op zaterdag 26 juli 2003 speelt het Sallands Streekelftal voor de elfde keer een wedstrijd tegen de Deventer profclub Go Ahead Eagles. De wedstrijd begint om 19.00 uur en wordt gespeeld op het sportcomplex van SV Heeten en wordt geleid door het arbitrale trio Berry Westervoorde, Geke Vergeer en Gertie Rietman. Bent u op die datum nog niet op vakantie of misschien al terug? Noteer de datum dan alvast in uw agenda: het oefenduel is altijd een gezellige drukbezochte (men verwacht 1500 man publiek – rb) happening en in feite elk seizoen dé aftrap van het regionale amateurvoetbal.

Theo Mansvelt Beck, bestuurslid van de organiserende Scheidsrechtersvereniging Deventer e.o., legt uit hoe het streekelftal wordt samengesteld: ‘Onze gastheer SV Heeten ontvangt ieder jaar in ieder geval een uitnodiging om een speler te leveren. Vanwege het grote aantal clubs in de regio gaan wij vanaf dit jaar een roulatiesysteem invoeren. Clubs uit de regio Deventer/Salland die in de Hoofdklasse, eerste klasse of tweede klasse KNVB uitkomen wordt gevraagd jaarlijks één speler te leveren. Andere clubs uit de regio Deventer/Salland die in lagere klassen uitkomen ontvangen via een roulatiesysteem om het jaar een uitnodiging om één speler te leveren aan hetSallands Streekelftal, dat – net als vorig jaar – overigens wordt gecoacht door Chris Jansen,’ verklapt Mansvelt Beck.

De opbrengst van de wedstrijd wordt door de scheidsrechtersvereniging Deventer e.o. trouwens aangewend om de campagne ‘Met het oog op de toekomst’ te financieren. Theo: ‘Wij proberen in samenspel met de clubs die lid zijn van de Federatie Amateurverenigingen Deventer e.o. (FADO) in te spelen op de toekomst door verenigingsscheidsrechters de gelegenheid te geven om op de donderdagavond met onze vereniging mee te trainen en met ons en elkaar ervaringen uit te wisselen, spelregelkennis op te doen en zonodig ondersteuning te krijgen om nog meer plezier en voldoening uit de prachtige hobby ‘scheidsrechteren’ te halen. Dit overigens niet met de intentie om de clubs te beroven van hun verenigingsscheidsrechters, maar om eventuele drempels tussen de verenigingen en de Deventer Scheidsrechtersvereniging weg te nemen. De voorbereidingen van deze campagne zijn inmiddels in volle gang’, aldus de sympathieke scheids.

Op zaterdag 26 juli 2003 zit er aan de Dorpsstraat in Heeten met trainer Chris Jansen dus in ieder geval een Schalkhaarder op de bank. Welke speler er dit jaar namens onze vereniging wordt afgevaardigd is nog niet bekend. In de afgelopen twee edities traden Jacco van Dijk, Ruben Visser en Ruben Bumkens namens Schalkhaar op. Vorig jaar tekende laatstgenoemde met een prachtige treffer voor het enige Sallandse doelpunt bij de 1-4 nederlaag tegen de Eagles. In het clubblad van juni houden we u verder op de hoogte.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Schalkhaar op 14 juni uit de bol voor nieuw complex

Het denderende muziekspektakel ‘Music for Sports’ komt steeds dichterbij. Het evenement, geïnitieerd door Theo van Diemen en Bart Broekman om geld te werven voor de bouw van onze nieuwe accommodatie aan de overkant van de Colmschaterstraatweg, wordt gehouden in de plaatselijke Lindeboom. Schalkhaar moet op 14 juni uit de bol voor een nieuw complex!

Geluidstechnisch ondersteund door The Music Fraizle, treden de bekende Schalkhaarse bands More Life (met onder meer Richard Schrijver, Rinus Tijhaar, Theo Riesewijk en Henk Broekman) en Spiders Concern (met o.m. initiatiefnemer Bart Broekman, weer Henk Broekman en Frank Westerink) geheel belangeloos op. Beide formaties spelen tussen 21.00 uur en 01.30 uur twee sets van ongeveer tien nummers.

‘Qua muziek een prima combinatie’, vindt Bart Broekman. ‘De bands vullen elkaar perfect aan. More Life speelt vooral sixties-achtige muziek en wij (Spiders Concern – rb) brengen vooral Top 100-muziek die meer op deze tijd is gericht. Zo spelen wij zelfs nummers van Bløf en The Scene’, aldus de basgitarist. Hoeveel en welke decibellen beide bands ook produceren, ze brengen hun muziek in ieder geval met een goed gevoel, namelijk een gevoel van liefde voor SV Schalkhaar.

Music for Sports’ moet de eerste grote financiële klapper op weg naar het door de vereniging zelf op te brengen actiegeld van € 50.000,- gaan worden. De deuren van zalencomplex ‘de Lindeboom’ gaan omstreeks 20.30 uur open voor € 20,- per persoon. Van Diemen: ‘€ 20,- voor een kaartje is misschien veel geld, maar dit bedrag komt volledig ten goede aan de voetbalvereniging SV Schalkhaar. Dus hoe meer kaarten wij verkopen hoe meer geld wij kunnen aanbieden. De kaartverkoop loopt inmiddels goed. We hebben al zo’n 250 kaarten verkocht en er staan nog veel bestellingen uit. Wij hopen de resterende kaarten nog de komende periode te verkopen. De meeste mensen wachten blijkbaar eerst nog even af.’

De bezoekers wordt aangeraden op tijd aanwezig te zijn, omdat de spraakmakende Schalkhaarse ‘Loco Burgemeester’ een spetterende opening van het gala verzorgt. Dit zal wederom een hele happening zijn. Kortom, reden genoeg om een bezoek te brengen aan dit muziekspektakel. Zowel More Life als Spiders Concern treden dus belangeloos op, waardoor een groot deel van de ‘recette’ (maximaal 500 toeschouwers á € 20,-!) en ook een deel van de consumptieopbrengsten ten goede komen aan onze voetbalvereniging. Uiteraard draagt ook de medewerking en ondersteuning van de sponsoren The Music Fraizle, De Lindeboom, Pol Partyservice, Van Brink StageFacilities, Remarkable en Drukkerij Evers bij aan een eerste grote klapper richting € 50.000,-. ‘Music for Sports’, dát mag jij niet missen!

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Schalkhaarder houdt teugels strak in handen
Harry Visser ment ‘Dave’ op Milieucentrum

Menig jeugdig bezoeker van het Milieucentrum – én vermoedelijk ook zijn of haar moeder – zal tijdens ’t bezoekje aan de ‘kinderboerderij’ op de Colmschater Vijfhoek geregeld met van jaloezie lekkende mondhoeken naar de daar aanwezige stoere ruiter in waxjas hebben gekeken. Wat is er voor een kind mooier dan de statige Ierse Tinker Dave’ voor de koets of huifkar te spannen?Harry Visser, bij onze voetbalvereniging voorzitter van de Bouwcommissie, voorzitter van de afdeling Beheer en Onderhoud én lid van het Accommodatieteam dat de verhuizing naar het nieuwe complex coördineert en begeleidt, heeft als gecertificeerd menner eens per twee weken op het Milieucentrum die eindeloos bewonderende kinderogen op zich gericht.

Visser, in het dagelijkse leven bouwkundig calculator, klom een jaar of vijf geleden voor het eerst op de bok. ‘Via mijn dochter ben ik in aanraking gekomen met de paardensport,’ vertelt Harry. ‘Zij had hier in de manege paardrijles en ik ging uiteraard vaak met haar mee. Daardoor ben ik me gaan interesseren voor die dieren. Zelf heb ik, heel bewust vér buiten de grenzen van ons dorp, ook nog een tijdje les gehad, maar het is me niet gelukt om fatsoenlijk op een paard te rijden. Dat valt werkelijk niet mee. Wat er dan zo moeilijk is? Dat kan ik niet uitleggen; dat merk je pas als je er op zit. Het heeft te maken met het ritme waarin een paard zich voortbeweegt. Een jaar of vijf geleden las ik in een regionaal krantje dat ze voor het, toen nog op te richten, Milieucentrum allerlei vrijwilligers zochten’, herinnert Visser zich.

‘Ik was toen net gestopt met mijn vrijwilligerswerk in de Ouderraad van OBS De Sleutel en ook uit het bestuur van de plaatselijke Gymnastiekvereniging gestapt’, vervolgt hij enthousiast. ‘Ik zat me thuis eigenlijk een beetje te vervelen en dat Milieucentrum sprak me aan. Ik volgde er op hun kosten een cursus tot menner en koetsier en sindsdien ‘men’ ik er, om te oefenen, eens per twee weken op zondag Dave met daarachter de koets of huifkar. Op bijzondere dagen van het Milieucentrum verzorg ik, ondersteund door mijn dochter als hulpkoetsier, ook de huifkarritjes voor de kinderen. De ‘aanspanning’ (paard en wagen – rb) is, mét menner, overigens ook te huur voor feestjes en partijen’, licht de Schalkhaarder, die ondanks zijn 48 jaren nog altijd actief voetbalt in het zevende en traint op donderdagavond, toe.

Zo zijn z’n werkzaamheden voor het Milieucentrum een mooie ontspanning voor een drukke maatschappelijke baan en het tijdrovende vrijwilligerswerk voor onze voetbalclub. Harry is met de complexe verhuizing van onze accommodatie voor de deur veel tijd kwijt aan vergaderen en het daarbij behorende voorbereidende huiswerk. Maar hij doet het uit hart voor de club. Clubliefde, hij weet als geen ander hoe dat voelt: over anderhalf jaar zalHarry Visser in verband met z’n 40-jarige lidmaatschap namelijk als jubilaris worden gehuldigd op de Nieuwjaarsreceptie.

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Hoofdtrainer Jansen beëindigd na 28 jaren zijn loopbaan
‘Chris en Ruud beste trainers die Schalkhaar zich kan wensen’

‘Het was al met al een mooie carrière die bijna dertig jaar heeft geduurd,’ blikte hoofdtrainer Chris Jansen na afloop van zijn laatste officiële wedstrijd als trainer terug. ‘Dat ik afscheid neem met een degradatie naar de tweede klasse doet daar niets aan af. En het is geen eerloze degradatie. Mijn jongens zijn strijdend ten onder gegaan’, complimenteerde de oefenmeester zijn team. Het was dan misschien geen eerloze degradatie; het was wel de allereerste afgang in zijn imposante loopbaan. Chris Jansen is oefenmeester af. Volgend seizoen blijft hij als Hoofd Opleidingen wel aan onze vereniging verbonden. Maar welke herinnering aan de trainer Chris Jansen leeft voort?

De selectiespelers Rob en Sander Span zullen Chris Jansen als trainer niet gauw vergeten. Sander: ‘Onder leiding van Chris zijn we kampioen geworden in het erg geslaagde seizoen 2001/2002 en voor het eerst in de geschiedenis van SV Schalkhaar gepromoveerd naar de eerste klasse KNVB. Onvergetelijk! Ik wens Chris veel succes en plezier met zijn nieuwe functie bij SV Schalkhaar, maar bovenal een goede en gezonde toekomst in de privé sfeer!’ Datzelfde wenst hem ook zijn jongere broer Rob Span toe. ‘Mijn beste herinnering aan Chris Jansen is zijn perfecte omgang met de groep als trainer én als mens’, aldus Schalkhaars topscorer van dit debuutjaar in de eerste klasse.

‘Mijn beste herinnering aan Chris Jansen is eigenlijk de herinnering dat ik de gehele periode zeer prettig met hem heb mogen samenwerken,’ laat Ronnie Boers, onder Jansen trainer van het tweede elftal, weten. ‘Door zijn zeer ruime ervaring als trainer heb ik in de afgelopen twee jaren vele leerzame momenten meegemaakt. Chris is en blijft een zeer succesvolle trainer, ondanks het afgelopen seizoen! Mijn afscheidswens aan Chris is: gezond blijven! Genieten van zijn vrije tijd met vrouw Annemarie en binnenkort als opa! Als de puzzelboekjes hem de oren uitkomen, hoop ik dat ik hij nog lang een functie, die hij ambieert binnen de voetballerij, zal gaan vervullen. Het liefst natuurlijk voor altijd bij ons SV Schalkhaar!’

Ook jeugdtrainer Roy Beumer (A1-junioren) herinnert zich de voorspoedige samenwerking met Chris Jansen. ‘Mijn beste herinnering zijn de bijeenkomsten waarbij er veel over voetbal werd gesproken. Ik vind dat Chris zeer goed over voetbal kan praten op zowel tactisch gebied als op het gebied van beleving en plezier. Ik wens hem natuurlijk gezondheid voor hemzelf en zijn familie. Daarnaast op voetbalgebied dat hij nog lang mag doen waar hij zin in heeft en gek op is’, meldt Beumer desgevraagd.

‘In de uitwedstrijden waarnaar wij meegingen, zaten wij altijd al vanaf het binnenkomen in de kantine van de tegenstander (meestal rond 13.00 uur) stevig aan het bier,’ frist Erik Andrea namens de trouwe supportersclub K-Side zijn gedachten op. ‘De trainer kwam dan altijd even bij ons om te vragen of wij het bier dan al echt lekker vonden. Wij antwoordden dan altijd met een volmondig: ‘Jazeker Chris, de kelen even smeren, hè! Onze afscheidswens aan Chris Jansen is: we wensen hem veel succes als Hoofd Opleidingen van Schalkhaar en natuurlijk een gezond en plezierig leven buiten het voetbal.’

Kwaliteitsimpuls
Wim Groot Koerkamp wenst – vanuit PR-oogpunt – dat Chris Jansen volgend seizoen een kwaliteitsimpuls kan geven aan de jeugdafdeling van SV Schalkhaar. ‘Een sterke jeugd is een basis voor een goed presterend eerste team. Een tekort aan kwaliteit, zoals dit seizoen bleek, moet dan definitief tot het verleden behoren. Dat dit goede PR voor de vereniging is spreekt, zeker gezien de capaciteiten van Chris, voor zich!’ Wim’s beste herinnering aan Chris Jansen is zijn eigen debuut in het eerste elftal van SV Schalkhaar! ‘Het was daags na de gewonnen kampioenswedstrijd van het toenmalige AO tegen de CJV’ers (was het in 1983?). Nog enigszins beneveld van de overwinningsdrank bleek die zondagmiddag dat door een enkelblessure van Maarten Hendriks een basisplaats voor me was ingeruimd door hoofdtrainer Chris Jansen. Vraag me niet hoe het kan, maar bij deze ene wedstrijd is het helaas gebleven…’

Ab Peters, in de eerste periode van Chris Jansen bij Schalkhaar bestuurslid Technische Zaken, heeft vele goede herinneringen aan de trainer. ‘Vanuit de ongeveer 25 jaren die ik hem nu ken, heb ik vooral hele goede herinneringen aan Chris, als mens en als trainer… Schalkhaar was toentertijd zijn eerste club als seniorentrainer en wij hebben destijds niet alleen een goede trainer, maar vooral ook een clubman aan ons gebonden. Mijn afscheidswens voor Chris had ik liever eerder in dit seizoen willen uitspreken. Ik had hem – dat had hij verdiend – een succesvoller afscheid als trainer willen wensen.Hij heeft er dit seizoen in de eerste klasse in mijn ogen echter het optimale uitgehaald en zal dat ook als hoofd jeugdopleidingen doen’, verwacht de tegenwoordige Diepenvener.

Ook oud-voorzitter Jan Brinkman meldt, vanuit zijn huidige woonplaats Groenlo, dat hij Chris Jansen een waardiger afscheid had gegund. ‘Deze degradatie als trainer heeft hij niet verdiend. Chris heeft gedurende beide perioden dat hij hier trainer was veel goed werk gedaan. Ik denk wel dat de dreun van dit jaar volgend seizoen in de tweede klasse nog wel flink doorwerkt; ik hoop dat we ons desondanks tenminste kunnen handhaven. Wat dat betreft ben ik wel blij dat de geschiedenis zich herhaalt. Net als in 1985 lost Ruud Geestman Chris Jansen af als hoofdtrainer. Ik ben er van overtuigd dat Ruud er op termijn in zal slagen om van Schalkhaar weer een goede tweede klasser te maken. Wat dat betreft zijn Chris en Ruud de enige toptrainers die Schalkhaar heeft gehad, échte clubmensen; de meeste geschikte trainers die Schalkhaar zich kan wensen.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Theo van Diemen nieuwe leider eerste elftal
‘Ik wil naast regelwerk aanspreekpunt zijn’

Na een uitvoerig gesprek met de nieuwe oefenmeester Ruud Geestman heeft oud-jeugdvoorzitter Theo van Diemen zich halverwege afgelopen maand bereid verklaard om gedurende het komende seizoen als leider van het vlaggenschip op te treden. De vacature was ontstaan na het stoppen van de huidige leider Johan Smit. Van Diemen (43) laat zich, in geval van zijn incidentele afwezigheid in verband met zijn werk, vervangen door Geert Berghuis, de eigenaar van Berghuis Kompleet Wonen, de hoofdsponsor van onze voetbalvereniging.

‘Toen ik namens de T.C. door Wim Visser werd benaderd voor de leiderspost heb ik om enige bedenktijd én een gesprek met de oefenmeester verzocht’, vertelt Theo van Diemen. ‘Ik heb voor mijn werk in het Deventer Ziekenhuis één keer per drie weken oproepdienst op zondag. Dat is op zich geen probleem als we met Schalkhaar in Deventer of directe omgeving voetballen; dan kan ik snel genoeg de wedstrijd verlaten en me op mijn werk melden, maar als we verder uit de buurt zitten, kan ik gewoon niet mee. Voor die paar keer heb ik Geert Berghuis gevraagd om mij te vervangen. Eén en ander bleek goed in te passen en vormde ook voor Ruud Geestman geen probleem.’

Van Diemen, die zich momenteel druk bezig houdt met de organisatie van het evenement ‘Music for Sports’ en de Profile Koos Riesewijk Midzomerloop, realiseert zich wat zijn positie bij het eerste gaat inhouden. ‘Voor mij is het natuurlijk allemaal nieuw, maar het is duidelijk dat Geestman bepaalt welke spelers er voetballen. Hij is de eindverantwoordelijke. Maar ik ga er vanuit dat er toch onderling overleg is tussen trainer en leider over hoe bepaalde zaken te benaderen of aan te pakken. En dat we naar aanleiding van de training van vrijdagavond, waarbij mijn aanwezigheid wordt verwacht, bepaalde gebeurtenissen en ontwikkelingen zullen bespreken. Maar ik begrijp dat mijn stem niet doorslaggevend is.’

De Schalkhaarder heeft er in ieder geval zin in en hoopt dat hij het naar behoren gaat doen. ‘We moeten na de degradatie in het afgelopen seizoen met een schone lei beginnen. Ik stel me meestentijds makkelijk toegankelijk op, dus ik hoop dat spelers naar me toe komen als er iets niet botert. Ik wil komend seizoen, naast het gebruikelijke regelwerk, een betrouwbaar aanspreekpunt zijn voor de jongens.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Voetballer veilig terug uit Afghanistan
Oscar Heere terug op de middenstip

Op zondag 18 mei, dankzij de verlenging van de competitie, kon luitenant-kolonel Oscar Heere, koud terug van zijn uitzending naar het warme Kabul, nog net het laatste competitieduel met zijn voetbalmaten van Schalkhaar 8 meespelen. ‘Het was fantastisch om dat gras op De Wijtenhorst weer eens te ruiken’, ervoer de voetballende militair, die tijdens zijn verblijf van drie en halve maand in het Midden Oosten ruim negen kilo is afgevallen.

Het geduld en de flexibiliteit van de luitenant-kolonel werden in het Midden Oosten uiteindelijk nog behoorlijk op de proef gesteld… Heere: ‘In een land waar alles mogelijk dan wel onmogelijk is, werd ik op het allerlaatste moment, na al die eerdere belevenissen, toch weer verrast. Op de avond van mijn afscheidsfeest kwam om ongeveer 21.30 uur mijn ISAF-chef naar me toe met een heel voorzichtige vraag: ‘Oscar, heb je het al gehoord? Er vliegen morgen geen vliegtuigen….’ Uiteraard dacht ik aan een heel ‘leuk’ grapje, maar dat was het niet. De extra ingehuurde Belgische charter, een Boeing 757, had geen ‘diploclearance’ en mocht niet landen in Oezbekistan. Leuk zo’n bericht. En wanneer dan wel was niet bekend…’

Later die avond werd Oscar om 23.30 uur wakker gemaakt in zijn tent. ‘Morgen om 07.00 uur hebben we tóch Abfliegerappèl’, was de boodschap. ‘Gelukkig, dus toch,’ dacht de Deventenaar. ‘Alleen toen ik de volgende morgen bepakt en bezakt samen met collega’s klaar stond, gingen we toch weer niet.
Heel fijn allemaal. En wanneer we dan wel zouden vertrekken dat wist vooralsnog niemand. Misschien één dag later, misschien twee of misschien wel een hele week later… Het allerfijnste was dat het merendeel van alle bagage (schone kleding, sokken, sportspullen, onderbroeken etc) al was ingeleverd en ook in containers zat. Dat was met de vrachtvliegtuigen al wél naar Nederland. Maar goed, rustig blijven. Na een tijdje in dat land wist ik wel waarom je je echt druk moet maken en waarom niet.’

Heere vertrok uiteindelijk op zondag 11 mei met een kleine 200 andere militairen in een Airbus van het Duitse leger vanuit Termez (Oezbekistan) naar Keulen. Zeven uren vliegen en vervolgens nog twee uren in de bus naarSchaarsbergen. ‘Het moment van aankomst, 23.00 uur, was, evenals mijn verblijf in Kabul, onbeschrijflijk. Een enorme mensenmassa’, ziet Oscar nog helder voor zich. ‘Al die mensen met bloemen, vlaggen en spandoeken. Die luchtmobiele boys hebben normaalgesproken voldoende praatjes en maken doorgaans een heleboel herrie, maar nu, tijdens die laatste paar honderd meter in de bus, was het ijzig stil. Iedereen was sprakeloos.’ Oscar werd onder meer in de armen gesloten door zijn dolgelukkige vrouw, dochter (13) en zoon (10), met wie hij er gelijk een midweek tussenuitkneep. Ook door de buren en bij de voetbal viel hem inmiddels een warm onthaal ten deel.

En, na zo’n lang en relatief onveilig verblijf in het Midden Oosten overleefde Oscar Heere ook in goede gezondheid de negentig minuten voetballen met zijn oude maten van Schalkhaar 8…

door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Historisch hoogtepunt eindigt in drama

Na twee opeenvolgende euforische kampioenschappen in de vorige twee seizoenen, bleek Schalkhaar in de afgelopen voetbaljaargang, het debuutjaar in de eerste klasse, simpelweg te zwak om de tegenstanders voldoende punten af te kunnen snoepen. Wat moet je daar dan nog van zeggen? Toch nog maar even terugkijken op een historisch hoogtepunt dat eindigde in een drama…

Wist u dat…

– Wilfred Peters op 15 september 2002 (thuis tegen de Zweef) het allereerste Schalkhaarse doelpunt in de eerste klasse scoorde?
– Het tot dan 135 minuten voetballen had geduurd voordat we voor de eerste treffer tekenden?
– Er in de loop van het seizoen vervolgens nog 24 keer doel werd getroffen?
– Rob Span en Ruben Bumkens uiteindelijk topscorer werden met ieder zes doelpunten?
– Rob Span in één wedstrijd (Germania uit op 13 april 2003) drie keer raak schoot en dus binnen een half uur de helft van zijn seizoenproductie realiseerde?
– Rob Swartjes en Dirk-Jan Olthoff – hij zelfs heel fraai – beiden één keer in eigen doel schoten?
– Dirk-Jan wel ook twee keer het vijandige net deed bollen?
– Bas Elshof op 17 november 2002 met zijn doelpunt, vér in blessuretijd, uit tegen De Tubanters onze club de eerste (en achteraf tot nu toe enige) overwinning ooit in eerste klasse bezorgde?
– We er op 15 september tegen de Zweef (Nijverdalse gelijkmaker in blessuretijd) ook al heel dicht bij waren geweest?
– Het bij een overwinning zo vroeg in het seizoen allemaal misschien heel anders was gelopen?
– Ook op 1 december 2002 (Achilles ’12 thuis) en 9 februari 2003 (De Zweef uit) door een late tegentreffer op het nippertje een kostbare zege werd verspeeld?
– We uiteindelijk één keer wonnen, vier keer punten deelden en zeventien keer verloren?
– We desondanks in totaal tien keer in een wedstrijd op voorsprong zijn gekomen?
– Daarvan in negen gevallen de voorsprong weer uit handen werd gegeven?
– Het eerste zich zeven keer vanuit een achterstand naar een gelijke stand heeft geknokt?
– We zelfs vijf keer een achterstand wisten om te buigen in een voorsprong?
– Dat één keer (De Tubanters uit) zelfs lukte na een 3-0 achterstand?
– De ‘dikste’ nederlaag op 30 maart 2003, thuis tegen OBW (1-6) werd geleden?
– De meeste doelpunten in één wedstrijd werden geteld bij Germania uit (6-3 verlies)?
– Mark Top op 6 oktober 2002 thuis tegen SC Enschede als eerste Schalkhaarder in de eerste klasse tegen een rode kaart opliep?
– Dirk-Jan Olthoff hem later in het seizoen (30 maart 2003, thuis tegen OBW) volgde?
– Het verder – toch netjes voor een degradant – bij deze twee rode kaarten bleef?
– We in de twee duels tegen Germania, Hatert en Jonge Kracht de meeste tegengoals (negen per club) om de oren kregen?
– De Zweef en Robur et Velocitas in hun twee duels het minst (ieder vier keer) tegen ons wisten te scoren?
– Schalkhaar twee doelpunten uit strafschoppen tegen kreeg en zelf twee keer (beide Rob Span) vanaf de elfmeter stip raak schoot?
– Schalkhaar alleen tegen Rohda (4-0 en 0-4) en Hatert (4-0 en 0-5) niet wist te scoren?
– Het team van Chris Jansen slechts in zes van de 22 duels zelf geen doelpunt maakte?
– We tegenstander De Tubanters in twee duels de meeste (vijf) tegentreffers bezorgden?
– Van elke tegenstander, behalve De Zweef (twee keer 2-2), tenminste één keer werd verloren?
– We van zeven van de elf tegenstanders zelfs beide duels verloren?
– We dus eigenlijk gewoon terecht zijn gedegradeerd?

En ach, je kunt er nog wel veel meer van zeggen, maar de stand wordt daar niet anders van…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, mei 2003)

Sta op!

De selectie wordt te krap. Nee, niet die van onze nieuwe trainer Ruud Geestman. Met de komst van de vreemde vogels Jeroen Voortman, Stefan Gallas, Niek Hegteler, Haki Gunesli en Ekrem Aydin is het vlaggenschip –tenminste qua breedte – op volle wedstrijdkracht gebleven. En ach, als kijker voel je op zondagmiddag om 14.30 uur nu misschien nog wat onwennig op je ‘eigen’ Wijtenhorst, maar over twee of drie jaar zijn de nieuwkomers van nu vast en zeker geworden tot van die echte Schalkhaarse jongens. Nee, de schoen wringt anderszins. Het is de selectie van voorzitter Ben de Fooij die steeds grotere gaten vertoont. Getuige het lijstje verderop in deze Goal ontbreekt het onze vereniging in toenemende mate namelijk aan vrijwillig kader. Ondanks het groeiende ledental hangen er steeds meer (nieuwe?) leden onwillig achterover in de luie stoel. Het schijnt al zo slim te zijn dat zelfs de hoofdsponsor in zijn spaarzame vrije tijd wordt opgetrommeld voor vrijwillig werk. Maar híj staat er tenminste. Uit hart voor de club. En dat ontbreekt bij steeds meer leden. Zij mopperen vanuit hun luie stoel enkel over het feit dat de kantine op doordeweekse avonden is gesloten, dat hun zoon minder of zelfs helemaal niet kan trainen, dat het clubblad altijd pas zo laat in de bus valt of dat de informatie op internet maar weinig actueel is. Mopperen wel, maar ’n poot uitsteken? Ho, maar! Sta op en red uw vereniging. Het voetbalseizoen is weer gestart; laat het niet ’t begin van het einde zijn!

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2003)

Nieuwe TC heeft duidelijk doel voor ogen:
‘Zorgdragen voor doorstroming van talentvolle jeugdspelers’

Vanaf begin juni dit jaar opereert er een volledig nieuwe Technische Commissie (TC) voor de selectieteams. Het nieuwe vijftal heeft in eerste instantie geprobeerd meer structuur aan te brengen binnen de TC en de eigen taken meer inzichtelijk te maken. Naast de coördinatie van de samenstelling van de selecties – het aantal selectieteams werd van vier teruggebracht naar drie – heeft de TC inmiddels ook de introductie van de nieuwe hoofdtrainer Ruud Geestman en de nieuwe spelers binnen de selectie achter de rug.

De ‘oude’ TC, eigenlijk nog niet eens zo lang dienstdoende, hield het ‘t afgelopen voorjaar voor gezien. Wim Visser stopte en ook Henk Heijink. ‘Vanwege verschil van inzicht omtrent een aantal beleidszaken maak ik geen dienst meer uit van de TC’, motiveerde de Lochemer zijn keuze. Pierre Gouw trad af vanwege gezondheidsklachten: ‘Begin maart van dit jaar ben ik getroffen door een burn out. Ik vond het leuk werken in de TC maar mijn gezondheid gaat voor, dus ik heb gekozen voor het laatste. Inmiddels ben ik weer halve dagen aan het werk.’

Ook Stef Tijhaar stelde zijn plek beschikbaar: ‘Aan het einde van het seizoen 2001/2002 was er even geen TC meer en vroeg Pierre mij of ik met hem en enkele anderen in de nieuwe TC wilde plaats nemen. Ik heb toegezegd op voorwaarde dat mijn tijdsbesteding daaraan minimaal kon blijven. In de loop van het seizoen is echter gebleken dat dát niet kan. Wanneer je over diverse zaken een mening wilt hebben, moet je op de hoogte blijven en dat kostte mij te veel tijd. Vandaar mijn besluit er mee te stoppen hoewel ik het een van de leukste functies binnen de club blijf vinden.’

Verantwoordelijkheden
De taken en verantwoordelijkheden van de TC zijn vastgelegd en beschreven in het beleidsplan en weergegeven in de Almanak 2003. De commissie is intermediair tussen hoofdtrainer en hoofdbestuur en tussen trainers, leiders en spelersraad onderling en hoofdbestuur. Bovendien worden als taken van de TC weergegeven:

– is mede beleidsbepalend en uitvoerend vanuit zijn / haar taakomschrijving
– conformeert zich aan het verenigingsbeleidsplan (zowel organisatorisch alsmede technisch)
– overlegt regelmatig met de technische staf / verzorgt de notulen naar het hoofdbestuur
– overlegt en is mede verantwoordelijk met/voor de paramedische staf
– is eerst aangesprokene voor alle technische zaken
– vertegenwoordigt SV Schalkhaar op vergaderingen m.b.t. voetbaltechnische zaken
– overlegt regelmatig met de jeugdafdeling en Beltonateam
– overlegt met consul, wedstrijdsecretaris
– overleg met scoutingscommissie
– overlegt met de lagere elftallen commissie
– is verantwoordelijk voor goed materiaalbeheer (overleg materiaalcommissie)
– budgetbeheer TC

Eddy Meussen, coördinator van de nieuwe TC, is duidelijk over de doelstellingen van zijn team: ‘We willen zorgdragen voor de doorstroming van nieuwe talentvolle jeugdspelers en hen goed begeleiden binnen de selectie. Die aandacht voor de jeugd komt tot stand in samenwerking met hoofd jeugdopleiding Chris Jansen. Daarnaast willen we een betere organisatie van de TC continueren en die structureel verbeteren, ook naar de verschillende disciplines toe. We willen ons gaan focussen op de langere termijnvisie ten aanzien van het technisch beleid en daarvoor ook veranderingen en verbeteringen aandragen.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2003)

Scheidsrechters Schalkhaar open voor inbreng DSV

Met haar traditionele openingsavond heeft de Deventer Scheidsrechters Vereniging (DSV) zichzelf afgelopen maand uit de startblokken gefloten voor een nieuw seizoen. De komende voetbaljaargang staat voor het arbiterskorps uit Deventer onder meer in ‘t teken van de actie ‘Met het oog op de toekomst’. Ook voetbalvereniging SV Schalkhaar kan daarin worden betrokken.

DSV wil – in het kader van die actie – clubscheidsrechters van amateurverenigingen uit de regio kennis laten maken met de Deventer Scheidsrechters Vereniging. Theo Mansvelt Beck, nog altijd lid van onze vereniging en alsDSV-bestuurslid verantwoordelijk voor Werving en Behoud, hoopt dat clubscheidsrechters – ook die van Schalkhaar – dit seizoen trouw bezoeker worden van de wekelijkse clubavonden van DSV. ‘Wij willen de clubscheidsrechters op die donderdagavonden de gelegenheid bieden om van hun individuele hobby een teamsport te maken. Men is van harte welkom om met ons mee te trainen en/of na afloop ervaringen met ons en elkaar uit te wisselen, spelregelkennis op te doen en zonodig ondersteuning te krijgen om nog meer plezier en voldoening uit de prachtige hobby ‘scheidsrechteren’ te halen’, aldus de scheidsrechter die enige tijd geleden het oefenduel DVS ’33 – Ajax (foto) in goede banen leidde.

Op de eerste clubavond, traditioneel met een feestelijk tintje, was de opkomst van clubscheidsrechters redelijk. SV Schalkhaar werd vertegenwoordigd door de clubscheidsrechters Henk van Bussel en Nol van Luit. Onder leiding van oud-scheidsrechter Joop Lodewijk werkten de aanwezige DSV-leden en de opgekomen clubscheidsrechters eerst een pittige training af, waarna het seizoen in het clubhuis op de Rielerenk officieel werd geopend door voorzitter Gerhard Langenkamp. Na een aantal officiële handelingen én een spetterend optreden van entertainer Wibo Westra was er voor de aanwezigen tot in de kleine uurtjes gelegenheid om – onder het genot van een hapje en een drankje – nader kennis te maken met elkaar en de Deventer Scheidsrechters Vereniging.

Enthousiast
Mansvelt Beck toonde zich tevreden over het verloop van de avond. ‘De aanwezige verenigings-scheidsrechters zijn zeer enthousiast en hebben de intentie uitgesproken om dit seizoen op donderdagavond regelmatig met ons mee te trainen en/of langs te komen voor de nababbel. Binnenkort willen we de scheidsrechterscoördinatoren van alle amateurclubs in de regio gaan uitnodigen om met hen in kaart te kunnen brengen hoe het contact tussen de DSV en de clubs verder vorm gegeven kan worden.’

Teun van Keulen, coördinator van de verenigingsscheidsrechters voor de juniorenafdeling van onze vereniging, zegt open te staan voor die ondersteuning van de DSV. ‘Dat meetrainen zie ik zelf niet zo zitten, maar ik zal de scheidsrechters binnen onze club daarin zeker stimuleren. Zeker het kennismaken en het uitwisselen van ervaringen na afloop van die avonden lijkt me zeker van toegevoegde waarde.’ Binnen Schalkhaar is er (nog) geen overlegstructuur voor scheidsrechters, maar Van Keulen overweegt wel, eventueel met inbreng van de DSV, bijeenkomsten of thema-avonden voor zijn arbiters te gaan organiseren. ‘Ik heb voor juniorenwedstrijden de beschikking over zeven gediplomeerde clubscheidsrechters: Bobby Bruggeman, Mark Bumkens, Henk van Bussel, Bart Donders, Hans Ellenbroek, Martijn de Leest, Nol van Luit en ikzelf’, somt Van Keulen op. ‘We communiceren onderling voortdurend, maar hebben tot nu – met uitzondering van een scheidsrechtersavond met René Temmink twee jaar geleden – geen groepsbijeenkomsten gepland.’

Teun van Keulen haalde, daartoe naar eigen zeggen aangezet door de toenmalige jeugdtrainer van zijn zoon Joost, samen met Henk van Bussel al weer tien jaren geleden het diploma ‘Clubscheidsrechter’ en heeft daarvan nog geen minuut spijt gehad. In hun ‘klasje’ zat destijds overigens ook clubgenoot Theo Mansvelt Beck die inmiddels dus zijn sporen heeft verdiend in de hoogte klassen van het amateurvoetbal en onderdeel uit maakt van het bestuur van de Deventer Scheidsrechters Vereniging. Mensen die meer informatie willen over de Deventer Scheidsrechters Vereniging of de actie ‘Met het oog op de toekomst…’ kunnen contact opnemen met Theo Mansvelt Beck (theomb@home.nl).

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2003)

Aydin en Gunesli in selectie
Turkse kracht voor Schalkhaar

Behalve doelman Niek Hegteler, Jeroen Voortman en Stefan Gallas – voor hen volgende maand aandacht in Goal – heeft Ruud Geestman nog twee nieuwe spelers aan het eerste elftal van Schalkhaar toegevoegd. De tijd dat er enkel Spannen, Vissers en Swartjes in ’t keurkorps speelden lijkt nu definitief voorbij. Ekrem Aydin en Haki Gunesli maken sinds deze zomer deel uit van ons plaatselijke vlaggenschip: Turkse kracht voor Schalkhaar.

Middenvelder Haki Gunesli had bij Go Ahead al vaak aan zijn trainer Ruud Geestman laten weten dat hij hogerop wilde. ‘En toen de trainer naar Schalkhaar ging, vroeg hij of ik met hem mee wilde’, herinnert de 22-jarige zich. ‘Ik hoefde dan ook niet lang na te denken.’ Haki kende Schalkhaar via Ruben Bumkens en Stefan Gallas bij wie hij op school zat. ‘In de eerste weken is me opgevallen dat de discipline hier heel anders is dan ik bij Go Aheadgewend was. Er zijn meer regeltjes. Maar dat vind ik juist wel fijn. Het team is veel meer een collectief, één geheel. Iedereen is erg betrokken en dat was bij Go Ahead heel anders. Conditioneel moest ik in het begin wel erg wennen hier. Je kunt geen moment stilstaan en moet voortdurend in beweging zijn. In een wedstrijd, maar ook bij trainingen.’

Debuteren
Ekrem Aydin (19) speelde van jongs af voetbal. Onder meer bij Davo, Go Ahead en laatstelijk Turkse Kracht. Trainer Mehmet Tas liet hem als 16-jarige debuteren in het eerste elftal van de Turken, waar hij vervolgens bijna drie seizoenen speelde alvorens te worden benaderd door Schalkhaar. ‘Afgelopen seizoen werd ik gebeld door Huub Kolkman. Of ik geen interesse had om voor Schalkhaar te gaan spelen. Ik was verrast door de belangstelling, vond het leuk, maar heb toch goed nagedacht voordat ik ‘ja’ zei. Ik weet niet waarom Schalkhaar mij wilde. Ze hadden denk ik behoefte aan een aanvallende speler. Ik ben overal in de voorhoede inzetbaar.’

Aydin, wiens oudere broer Mustafa bij GA Eagles speelt, is – net als de andere nieuwkomers – snel opgenomen door de groep. ‘Ik kende bij Schalkhaar niemand, maar vond het van buitenaf altijd een leuke club. Het niveau is hier anders en het voetbal ook. Maar ’t is een lekker niveautje. Het is mooi zo.’ Ekrem richt zich nu eerst op Schalkhaar, maar wil uiteindelijk wel hogerop. ‘Maar dat houdt me nu niet bezig. Eerst geldt het belang van Schalkhaar. Ik kan er weinig over zeggen hoe dit seizoen voor ons gaat verlopen. Als we de groei van de voorbereiding vast houden, denk ik dat we klaar zijn voor een goed seizoen.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, september 2003)

Schalkhaar wil niet op zaterdag
Wat hield ons van het voetbalveld?

In de afgelopen maand stonden er voor ons eerste elftal twee heuse streekderby’s – of moeten we ze zo onderhand stadsderby’s noemen – op het programma. Dat is dan weer het leuke van voetballen in de tweede klasse.

Na ‘onze’ nul punten uit de eerste drie duels bezocht oud-Schalkhaartrainer Henk van Norel met zijn huidige club RDC – de fusieclub uit Deventer – onze Wijtenhorst. Voor de mannen van hoofdtrainer Ruud Geestman was in dat duel maar weinig eer te behalen. Met de uiteindelijke 0-4 nederlaag kwamen ‘we’ – eerlijk is eerlijk – nog erg goed weg: je kunt je, na een kansloze degradatie in het vorige seizoen, een betere rentree in een nieuwe competitie voorstellen. 0-4, en dan deed bij de Borgelenaren spits Maarten Gerritsen, in Schalkhaar ook al geen onbekende, nog niet eens mee…

Het Schalkhaarse hart bonkte dan ook tegen alle kanten van de borstkas toen ‘aartsrivaal’ Colmschate – wij dus altijd nog met lege handen – een week later op de planning stond. Op zondagmiddag, maar dat wilden de geel-zwarten liever niet. Een paar kilometer verderop werd op die heilige dag namelijk gestreden tussen Go Ahead Eagles en FC Den Bosch, op dat moment koplopers in de Totodivisie. Op zo’n moment ook voetballen? Ja, dat kost amateurs een handjevol bezoekers… Schalkhaar wilde wél gewoon op zondag. Desnoods maar met een enkeling publiek minder. Want op zaterdag, vroeg in de avond, zoals het voorstel van de goede buur van de Vijfhoek gold, kon trainer Geestman amper een representatief team op poten brengen.

Dus vroegen wij ons, a la ‘Man bijt hond’, af:
Wat houdt een gemiddelde Schalkhaarse selectiespeler op zaterdagnamiddag van het voetbalveld?

‘Café De Beuk!’, reageerde Mark Groeneweg, na een moeizame voorbereiding, maar met drie prachtige treffers vooralsnog topscorer van Schalkhaar’s vlaggenschip, spontaan en eerlijk. Daar valt wat voor te zeggen. WilfredPeters had het niet uitgemaakt om op zaterdagavond te voetballen. ‘Ik ben namelijk altijd wel te porren voor een spelletje in het donker…’ liet de verdediger ons niets verhullend weten. En verder? Zelfs hun mobieltjes werden niet opgenomen. Ik geef toe. Was ook niet handig om op een zaterdagnamiddag te bellen…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, oktober 2003)

‘Music for Sports’ levert 4000 Euro op

Nu, een paar maanden na Music for Sports, kunnen de organisatoren Theo van Diemen en Bart Broekman terugkijken op ‘hun’ geslaagde evenement. ‘Het was de eerste grote actie die geld moest opleveren voor de verhuizing van ons complex naar de overkant. Dat is dus gelukt’, vinden de organisatoren. ‘Onze lange periode van voorbereiding is beloond en uiteindelijke konden we op de jaarlijkse ledenvergadering van 4 november een bedrag van  4000,- overhandigen aan het bestuur.’

De organisatie van Music for Sports hoopt dat andere mensen binnen onze vereniging ook een dergelijke activiteit kunnen bedenken. ‘Inmiddels is er een commissie in het leven geroepen die hierin kan begeleiden en adviseren’, weten ze. ‘Ik weet dat op dit moment onder meer Sander Steenbruggen erg actief is met de Zwarte Pieten-actie en er komt een kerstmarkt op de parkeerplaats van De Wijtenhorst.’ Of Theo en Bart volgend jaar weer iets gaan organiseren, is op dit moment nog niet duidelijk. Maar: ‘Als iemand adviezen nodig heeft omtrent het organiseren van een muziekspektakel kunnen zij gebruik maken van onze expertise. Het is veel werk maar achteraf gezien is het dat allemaal zeker waard geweest!’ liet het duo dankbaar weten.

De hoofdbesturen van ‘de handbal’ en ‘de voetbal’ vonden bij monde van penningmeester Nol van Luit dat het initiatief van Bart en Theo – naast een geweldig feest in de Lindeboom – een mooi bedrag opleverde voor beide verenigingen. ‘Een initiatief dat navolging verdient. Grote klasse!’ Ook meldt Van Luit: ‘Zoals bekend is in de bijzondere Algemene ledenvergadering van 9 oktober 2002 besloten, dat er een projectorganisatie zou worden ingericht om de voorbereidingen en bouw van het nieuwe sportcomplex in goede banen te leiden. De werkgroep Middelen heeft als taak om door middel van acties minimaal € 50.000,- binnen te halen.’

‘Ruim voordat deze werkgroep was geïnstalleerd, hadden Bart en Theo al vergevorderde plannen om dit muziekfeest te organiseren, hetgeen uiteraard door het bestuur positief werd ontvangen’, herinnert Nol van Luit zich. ‘Daarnaast ontplooiden ook Wim Groot Koerkamp (Avondvierdaagse) en Sander Steenbruggen (Zwarte Pieten én inzaaidatum eerste veld) spontaan acties en stonden de spelers van het eerste elftal hun puntenvergoeding over het vorige seizoen af. De totale opbrengst van deze initiatieven bedraagt inmiddels Euro 5317,-. Zo blijkt het toch iedere keer maar weer’, vindt de penningmeester, ‘dat de betrokkenheid van de leden met SV Schalkhaar voldoende groot is. Namens de beide besturen hartelijk bedankt en wie volgt?!’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Om 14.00 uur in plaats van 14.30 uur:
‘We gaan er niet beter van voetballen!’

De KNVB heeft een verzoek van onze voetbalvereniging gehonoreerd om de thuiswedstrijden van het eerste elftal in het vervolg om 14.00 uur te laten beginnen in plaats van 14.30 uur. SV Schalkhaar volgt hiermee sinds de thuiswedstrijd tegen Longa ’30 op zondag 16 november 2003 het spoor dat veel andere voetbalclubs in de regio al in vorige seizoenen hebben ingezet. Hoofdreden schijnt te zijn dat supporters na afloop van de thuisduels een half uurtje langer kunnen blijven hangen, waardoor de omzet van de kantine wordt gestimuleerd. Of gaan ‘we’ er ook beter van voetballen?

Ruben Bumkens, speler van het eerste elftal, waagt dát te betwijfelen. ‘Het zal misschien wel even wennen worden als

de wedstrijden thuis om 14.00 uur beginnen, want ik ben wel gewend geraakt aan 14.30 uur. Voetballend maakt het natuurlijk niets uit hoe laat je de aanvang van een wedstrijd hebt, want je gaat er niet beter van voetballen als je om 14.00 uur voetbalt in plaats van 14.30 uur. Maar als we de club op deze manier kunnen helpen, dan moeten we dat zeer zeker ook doen en ik hoop dat het ook een positieve reactie heeft op de baromzet.’

‘Is de daadwerkelijke reden wel het extra half uurtje kantineomzet?’ vraagt elftalleider Theo van Diemen zich af. Volgens mij heeft het te maken met het feit dat bijna alle clubs om 14.00 uur spelen. Dat dit dan een extra half uurtje extra omzet oplevert, is mooi meegenomen, want laten we wel eerlijk zijn de kantineomzet is een zeer belangrijke bron van inkomsten binnen de vereniging.’ Dat kan Jan Muskee, prominent lid van de Exploitatie Commissie alleen maar bevestigen. ‘Zelf vind ik het een goede zaak dat het eerst voortaan om 14.00 uur speelt. Het is inderdaad goed voor de kantineomzet en ook voor de tegenstander is het een half uur voordeel. Als wij om 14.00 uur uit spelen, zijn we ook ‘s avonds eerder met de bus terug. We kunnen dan in onze eigen kantine nog wat nuttigen, wat weer meer  omzet is…’

Schemerig
‘Indien het inderdaad een verbetering oplevert voor de kantine omzet en tevens een bijdrage levert voor het nieuwe complex – en de vereniging daardoor financieel gezond blijft – dan vind ik het een goede verandering’, laat Eddy Meussen, lid van de Technische Commissie Senioren weten. ‘Bijna alle verenigingen spelen om 14.00 uur, zodat hierin op korte termijn misschien ook meer overeenstemming komt en een vast speeltijdstip bij alle verenigingen oplevert. Tevens heeft het voordelen bij duels in de herfstmaanden: de kans bestaat dat het al schemerig wordt om 16.15 uur. Ik heb er dus geen probleem mee, zolang het op andere fronten, intern en extern, ook allemaal te realiseren is. Denk aan indeling van veld-, kleedkamer-, kantinebezetting, de afstemming van wissels tweede naar eerste team, bestuursdiensten, kaartverkoop, spelers, tegenstanders, enzovoort.’

Het zijn randvoorwaarden die ook Ronnie Boers, trainer van het tweede, en Ab Peters, bestuurskamerdienst en trouw supporter, van groot belang vinden. Ronnie Boers: ‘Begrijpelijk dat de vereniging dit heeft besloten. De omzet van de kantine is toch de bron van inkomsten. Als trainer van een selectie-elftal heb ik er toch meer moeite mee.

We hebben dit jaar juist besloten om met het tweede om 10.00 uur te gaan voetballen, om de tijd tussen de wedstrijden van het eerste en tweede groter te maken, zodat spelers die ‘s morgens voetballen bij het tweede ‘s middags ook beschikbaar kunnen zijn voor het eerste. Dat wordt nu weer lastiger met verre uitwedstrijden!’

Op tijd thuis
Ab Peters: ‘Als ik goed ben geïnformeerd beginnen acht van de twaalf clubs in onze afdeling 2J om 14.00 uur. De redenen zijn mijns inziens – de volgorde is willekeurig – in de wintertijd hoef je het einde van bepaalde wedstrijden niet in schemerdonker af te werken, je tegenstander kan op een iets redelijker tijd weer thuis zijn en de verhoging van de kantineomzet. Ik vind al deze redenen legitiem en het lijkt mij dus een goed besluit. Bij uitwedstrijden moet je als

bestuursafgevaardigde er toch mee rekenen, dat je een half uur tot drie kwartier moet ‘nablijven’ en dan is een aanvangstijd van 14.00 uur zeer welkom. Bij een vol programma op zondagmorgen met je resterende elftallen krijg je hopelijk geen planningsproblemen, maar – naar ik aanneem – is dat wel meegewogen in de beslissing.’

Jan van Duuren is coördinator van de lotenverkoop: ‘Het maakt mij niet uit hoe laat er wordt gespeeld. Verhoging van de kantineomzet vind ik beslist geen goed argument, nu de wintertijd is ingegaan vind ik het wel goed om vanaf 14.00 uur te beginnen. Twee verschillende aanvangstijden (zomer- en wintertijd is niet goed) dus laat het maar om 14.00 uur staan. Wel even zien hoe het loopt met de wedstrijden van 12.30 uur (twee stuks). Zij komen rond 13.50 uur terug en dit moet dan ook beslist niet later worden.’

Het laatste woord is aan penningmeester Nol van Luit. Levert dat half uurtje extra nu echt zoveel meer omzet op? ‘Er liggen meerdere redenen aan de wijziging van de aanvangstijd te grondslag’, weet de kasbeheerder. ‘Een half uurtje langer na afloop van de wedstrijd is één van de argumenten en zal naar verwachting opbrengstverhogend zijn, maar betere resultaten van het eerste elftal zouden nog veel meer omzet opleveren. Als penningmeester ben ik niet gauw tevreden en kan slecht tegen ‘verlies’. Ik opteer dus voor beide doelen. Biertje??’

door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Pupillenvoorzitter wint Henk Verkerk Bokaal
Yvonne Diepens in het zonnetje

In de algemene ledenvergadering van 4 november 2003 deed het bestuur traditiegetrouw een voorstel aan de vergadering over wie de ‘vrijwilliger van het jaar 2003’ zou moeten worden. Voorzitter Ben de Fooij herinnerde zich, zo vertelde hij de verzamelde leden, dat zijn eigen kennismaking met de beoogde vrijwilliger dateert van lange tijd geleden, toen zijn eigen kinderen nog jong waren en hij als ouder langs het voetbalveld stond van de jonge jeugd van toentertijd. De vrijwilliger die het bestuur op het oog bleek te hebben, is jarenlang leider geweest, op een manier – zo motiveerde het bestuur – ‘die niet ambitieus te noemen is, maar juist met veel gevoel voor de lagere elftallen, die de fundering vormen van onze vereniging. Deze vrijwilliger heeft ook belangstelling kenbaar gemaakt voor beleidszaken en is actief geweest in de periode dat het Beleidsplan tot stand kwam.’

‘Zij,’ roemde De Fooij, ‘want het is een vrouw, is zeer enthousiast betrokken bij vooral de jeugd. Ze staat symbool voor de uitspraak ‘vrijwillig is niet vrijblijvend’ en de vereniging kan altijd op haar rekenen. Ze is het gezicht van de pupillenafdeling en heeft al jarenlang de belangrijke taak om deze afdeling vorm en inhoud te geven. De voorzitter vraagt dan ook de vereniging toestemming om pupillenvoorzitster Yvonne Diepens te benoemen tot ‘vrijwilliger van

het jaar’. Onder luid applaus van de aanwezige leden werd het voorstel van het bestuur bekrachtigd en daarmee Yvonne Diepens winnaar van de Henk Verkerk Bokaal 2003. Ben de Fooij overhandigde haar namens alle leden de enorme bokaal en benadrukte het bijzondere feit, dat de ontvanger dit jaar een vrouw is, waarmee tevens symbolisch alle vrouwen en moeders die zich inzetten voor SV Schalkhaar werden geëerd.

Voetstappen
En, verrast? ‘Ja, wel degelijk,’ bekent Yvonne kort na afloop van de jaarvergadering. ‘Want er zijn zoveel vrijwilligers voor onze voetbalvereniging aan het werk en daarvan zijn er zeer veel die al meer jaren dan ik hun voetstappen in de vereniging hebben staan. Ik zou echter liegen als ik zou zeggen dat het me niets doet. Ik vind het een hele eer om uitgekozen te zijn. En de motivatie die gegeven werd, daar kan ik me heel goed in vinden. Nol van Luit maakte de opmerking dat ik toch ook al zo’n kleine tien jaar vrijwilliger ben. Wat vliegt de tijd toch! Ik ben er stiekem dan ook best trots op,’ glunderde de pupillenvoorzitster. ‘Toch wil ik de eer niet alleen voor mezelf houden. Ik ben dan wel voorzitter van de pupillencommissie – ‘het gezicht van de pupillen’ zoals Ben het zo mooi zei – maar ik doe het niet alleen.’

Yvonne gaf aan de eer te willen delen met haar mede pupillencommissieleden Wilma Mijsters, Mariet Tuinenga, Peter Koerhuis en Alfons Mijsters. ‘En ook met alle leiders en trainers binnen de pupillenafdeling die iedere week weer met hart en ziel bezig zijn te zorgen dat onze pupillen kunnen voetballen en plezier kunnen beleven aan het voetballen. En dat op alle niveaus. Want dat is toch mijn belangrijkste drijfveer om te doen wat ik al die jaren al doe. Het laten voetballen en plezier geven in het voetballen van al die pupillen van F tot en met D en dan met name die kinderen die geen selectiespelers zijn en dat waarschijnlijk nooit zullen worden. Want selectieteams heb je nodig om je vereniging een gezicht naar buiten te geven, maar om te overleven als club heb je de niet-selectiespelers keihard nodig. En daar ga ik voor.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Prijzen na verhoging hoger dan gemiddeld

De afdeling Exploitatie heeft met ingang van deze maand de prijzen van consumpties in de kantine van ‘de Wijtenhorst’ (wederom) verhoogd. Wie na een inspannende – maar niet minder óntspannende – training of wedstrijd of simpelweg als toeschouwer in het clubgebouw van SV Schalkhaar een consumptie wil nuttigen, hoeft daarvoor niet heel veel dieper in de buidel te tasten dan bij andere voetbalclubs in de regio. De prijzen in onze kantine zijn – na de verhoging – over het algemeen iets hoger dan gemiddeld.

Met een kort telefoontje op een zaterdagochtend werd bij een aantal clubs in Deventer nagevraagd hoe de consumptieprijzen van koffie, bier en frisdrank er daar bij staan op de ‘menukaart’. Conclusie: voor de koffie moet je naar Voorwaarts of Davo (€ 0,70 t.o.v. € 0,90 bij Schalkhaar), voor een glaasje frisdrank ook naar Voorwaarts óf Helios (€ 0,80 t.o.v. € 0,90 bij Schalkhaar) en een heerlijk helder gerstenat nuttig je bij de meeste clubs voor €1,- (t.o.v. € 1,20 bij Schalkhaar). Per consumptie zijn de prijsverschillen derhalve redelijk minimaal, maar strijk je met

vrouwlief en je zoon na een wedstrijd in de kantine neer, bestel je een kopje koffie voor je liefje, een colaatje voor je zoon en een glaasje bier voor jezelf, dan betaal je bij SV Schalkhaar dus € 3,- en bij Voorwaarts slechts € 2,50. Ik ga om opslag van mijn zakgeld vragen…

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Spannende tijden voor betaalde trainers
Ruud Geestman en Ronnie Boers weg

De herfstblaadjes zijn – op enkele hardnekkige na – weer van de bomen. Het voetbalseizoen is amper drie maanden op gang. Dus (…) is het tijd voor contractbesprekingen met voetbaltrainers. Gekkenwerk! In de Stentor/Deventer Dagblad verschenen al weer de eerste één-kolommertjes over oefenmeesters die het bij hun club voor gezien (moeten) houden en gedwee gaan lopen bedelen bij verenigingen waar ze – over het algemeen – hun kunsten nog niet eerder hebben vertoond. Ook voor Schalkhaar’s betaalde trainers zijn het spannende tijden.

Hoofdtrainer Ruud Geestman en Ronnie Boers (tweede elftal) hebben inmiddels te horen gekregen dat ze per het einde van dit seizoen moeten vertrekken. Andries Dupont (derde) en Frans Nijenhuis (keepers) wachten nog ongedurig op wat de vereniging met hen van plan is. Het ziet er naar uit dat zij beiden nog een jaar kunnen bijtekenen. Maar, ook niet onbelangrijk, willen ze zelf eigenlijk nog wel een seizoen verder op de Wijtenhorst?

‘Nee, er is nog geen nieuws over nieuwe trainers te melden’, verzekert Eddy Meussen namens de Technische Commissie Senioren. ‘We zijn net deze week gaan overleggen, beoordelen en beslissen in overleg met het bestuur.’ Even geduld dus nog. Over het besluit niet verder te gaan met Boers en Geestman wil Meussen kort zijn: ‘In zijn eerste seizoen als hoofdtrainer hebben wij Ruud geen contractverlenging aangeboden bij SV Schalkhaar, omdat we vinden dat hij op de langere termijn niet het juiste type trainer is voor deze spelersgroep en we missen een beetje de chemie tussen spelers en trainer. We hebben wel aangegeven dat wij in hem dit seizoen voldoende vertrouwen hebben en hem als vereniging voor de volle 100% supporten om niet te degraderen. De reden om het contract met Ronnie Boers niet te verlengen, was een beetje idem dito; na drie jaar weer tijd om te veranderen. Ronnie had zelf ook al aangegeven weg te willen.’

Intentie
‘Er was van beide zijden inderdaad geen intentie om met elkaar door te gaan. Drie jaar is een mooie periode geweest, voor zowel mij als Schalkhaar’, vindt Ronnie Boers, de trainer van het tweede elftal inderdaad. ‘Qua resultaat was het kampioenschap van de eerste klasse het hoogtepunt, het tweede jaar in de hoofdklasse is ondanks de degradatie na beslissingswedstrijd ook niet slecht geweest. Dit seizoen is het allemaal wat minder. Verder ervaar ik de samenwerking met Chris Janssen als een aaneenschakeling van hoogtepunten. Persoonlijk ben ik zeer content met de ontwikkeling van bijvoorbeeld Stefan Gallas en Dennis Streppel die via ‘mijn’ tweede elftal de stap naar het eerste hebben kunnen maken. Dieptepunten zijn er ook wel, maar deze houd ik intern en heb ik met de desbetreffende mensen kortgesloten. Het heeft geen zin om met modder te gooien naar de club waar ik drie fijne jaren heb gewerkt’, aldus de in Goor woonachtig Boers.

Ronnie Boers belooft met het tweede zo goed mogelijk te eindigen. ‘Als de selectie blessure- en schorsingvrij blijft (!!!) zit er misschien nog wat moois aan te komen, daar ga ik mijn stinkende best voor doen! Het is mijn eer te na om er met de pet naar te gooien nu! Ik wens de club voor de toekomst alle goeds toe op een mooi nieuw complex, no hard feelings. Ik zal in de toekomst ook zeker mijn gezicht nog wel eens laten zien!’

Teleurstelling
Bij hoofdtrainer Ruud Geestman blijkt het negatieve bericht van Eddy Meussen harder aangekomen: ‘Ik ga daarover nu geen dingen zeggen, dat wordt toch allemaal verkeerd uitgelegd. Maar dat ik zeer teleurgesteld ben, hoef ik niet onder stoelen of banken te steken. Ik begrijp best dat dit allemaal zo vroeg in het seizoen moet gebeuren. Besturen willen al in november op zoek naar een nieuwe trainer, anders zijn ze bang dat ze er niet op tijd bij zijn. Ik ben nu bijna zestig jaar, maar ondanks deze teleurstelling vind ik het trainer zijn nog veel te leuk. Na dit seizoen, maar zeker ook gedurende dit seizoen ga ik wat dat betreft onverdroten door’, klinkt het strijdvaardig uit de mond van Geestman.

‘Ook wij zijn met het contractgebeuren begonnen, maar op dit moment is er nog geen nieuws te melden’, laat Titus Swartjes namens het bestuur van de afdeling Jeugd weten. In hun handen ligt het lot van Roy Beumer (A1),Marcel Emmink (B1), Roberto Tuinstra (C1) en Niels Visser (D1). De heren jeugdtrainers dienen onze club al enkele jaren trouw. Zullen ze ook in de volgende voetbaljaargang in het zwart-wit te bewonderen zijn? ‘t Blijft voorlopig gissen. Ergens tussen Sinterklaas en Kerst zullen de laatste blaadjes dwarrelen…

door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Van Keulen en Van Duuren: ‘Elk weekeind een puzzel’
Schalkhaar wil clubscheidsrechters werven

Het dreigende tekort aan scheidsrechters is momenteel een hot item. In het regionale Deventer Dagblad sprak de KNVB onlangs de verwachting uit dat er op korte termijn in de zesde klasse voor eerste elftallen wedstrijden moeten worden afgelast vanwege het ontbreken van een onafhankelijke – officiële – scheidsrechter. Bij de lagere seniorenteams en de jeugd is het al jarenlang een gebruik dat de duels worden geleid door speciaal daarvoor opgeleide clubscheidsrechters. Ook onze vereniging beschikt over leden die dat certificaat bezitten. Maar ook dat aantal is beperkt. Dus is het ook elk weekeinde op ‘de Wijtenhorst’ puzzelen geblazen om elk duel te voorzien van een erkende clubscheidsrechter.

Bij de jeugd wordt die taak gecoördineerd door Teun van Keulen, zelf fanatiek referee, en bij de senioren op zondag ligt dat in handen van Jan van Duuren. ‘Hoewel het aantal beschikbare clubscheidsrechters bij Schalkhaar niet over houdt, zijn er op dit moment geen grote problemen qua bezetting bij de jeugd en de lagere senioren’, meldt Jan van Duuren desgevraagd. ‘Máár’, voegt hij er aan toe, ‘het is zeker niet eenvoudig om alles in te vullen. Dit kost vooral voor de zondagmiddagwedstrijden nog al wat tijd en energie. Voor de toekomst zien wij wel echte problemen als er geen aanvulling komt in het interne arbiterskorps. Vandaar dat wij nu actie moeten ondernemen.Alleen maar oproepen en bespreken met de leiders heeft niets opgeleverd, dus moeten Teun en ik zélf wat gaan doen om nieuwe clubscheidsrechters te werven.’

‘Het is een goede zaak dat voetbalclubs zelf iets ondernemen om het scheidsrechterstekort op te lossen’, vindt Theo Mansvelt Beck, secretaris van de Deventer Scheidsrechters Vereniging (DSV) en als zodanig verantwoordelijk voor Werving en Behoud van scheidsrechters. ‘Ik kan jullie wel enige punten meegeven ter overweging en om bespreekbaar te maken binnen SV Schalkhaar. Zo weet ik dat er verenigingsscheidsrechters zijn die wel eens voor een andere club willen fluiten dan alleen maar voor hun eigen club. Wellicht is het een oplossing dat de coördinatoren van deze clubs een bijeenkomst organiseren en deze verlangens in kaart brengen. Ook de DSV zal dit

tijdens de eerste bijeenkomst van coördinatoren op 24-11-2003 bij Voorwaarts bespreekbaar maken. Hopelijk zijn daarbij ook Schalkhaarders aanwezig.’

Denkpatroon
Mansvelt Beck vindt dat Schalkhaar aan het denkpatroon van eigen leden moet gaan kneden. ‘Ik ga er vanuit dat ieder lid van jullie vereniging een voetballiefhebber is. Bij voetballen heb je een leider, spelers, een doelman, een assistent en een scheidsrechter nodig. Aanwezigheid van de eerstgenoemde functies lost zich vaak vanzelf wel op. Voor de invulling van de laatste functie, de scheids, dreigt er echt een structureel probleem’, meent Theo. ‘Door uit te dragen dat scheidsrechteren buiten een prachtige hobby toch ook echt een sport is, proberen wij een boodschap over te brengen binnen ‘het voetbal’ in Deventer e.o. De belangrijkste uitgangspositie daarbij is – en dat vergeten mensen wel eens – dat scheidsrechters óók hele grote voetballiefhebbers zijn.’

‘Dus als scheidsrechter heb je hetzelfde doel voor ogen als de overige voetballiefhebbers, namelijk genieten van de voetbalsport en daar actief aan bijdragen door anderen in de gelegenheid te stellen te kunnen voetballen. Draag deze

gedachte uit binnen Schalkhaar’, predikt Mansvelt Beck, ‘probeer een systeem uit te denken waarbij het denkpatroon aansluit op de gedachte dat een (club)scheidsrechter ook een voetballiefhebber is. Doe bijvoorbeeld een beroep op iedere voetballiefhebber, met name de actieve (uitgezonderd de D-, E- en F-pupillen), om binnen de club minstens één wedstrijd per jaar te gaan fluiten. Maakt niet uit op welk niveau. De uitkomst zal zijn dat er in potentie voldoende leden zijn om te fluiten, misschien heb je wel meer spelende leden dan wedstrijden die bemand moeten worden!’

De oplossing klinkt eigenlijk heel simpel uit de mond van Mansvelt Beck.

‘Je kunt een eenvoudige structuur bedenken: de C-jeugd fluit de F-jes, de B- jeugd wedstrijden van de E-tjes en de A-jeugd is scheidsrechter bij de D-pupillen. Senioren voorzien de juniorenwedstrijden en de seniorenduels van arbitrale leiding. Als de vereniging zich kan vinden in een dergelijke opzet dan komt natuurlijk ook de spelregelkennis van de leden aan de orde. Want een voetbalwedstrijd leidt je natuurlijk niet zómaar in goede banen. Spelregelkennis is een belangrijk aspect van dit plan, daar zijn heus oplossingen voor te bedenken. Dat vergt intensief overleg en samenwerking met de KNVB en met de Deventer Scheidsrechters Vereniging, want wij zijn beslist bereid om samen met de regionale voetbalclubs het dreigende scheidsrechterstekort aan te pakken.’

Door Rudy Brouwer (clubblad Goal, november 2003)

Er zijn gewoon weer 365 dagen voorbij…

Hoewel 2003 in velerlei opzichten dan een waardeloos jaar mag zijn geweest, is er geenszins reden tot klagen in ons luxueuze Nederlandje. Toch zullen allerlei media in deze donkere dagen rondom Kerst uitgebreid terugkijken op het

bijna afgelopen jaar. Naar de ellende, maar ook de blijdschap die de voorbije 52 weken ons heeft gebracht. Veel beelden, veel verhalen. De beste manier om terug te blikken? Er zijn gewoon weer 365 dagen voorbij; niet meer, niet minder. In het jaar dat voor ons staat zullen we allemaal ook weer huilen, maar allemaal ook weer lachen. Er breken ongetwijfeld ergens nieuwe oorlogen uit, maar na Saddam Hoessein zal Bush – op zeker – ook die andere boef ergens uit een nog veel diepere put halen. Schalkhaar is deze dagen in ruste, de duisternis wordt gebroken door fonkelende kerstverlichting in slecht geharkte tuintjes. En voor u: het laatste clubblad van dit jaar. Namens de redactie wens ik u de komende etmalen van 2003 veel wijsheid en familiaire levensvreugde toe. En voor het nieuwe jaar heel veel geluk, al zal dat niet voor allen weggelegd zijn. Maar zo wreed is nu éénmaal het leven…

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, december 2003)

Twellonaar’ opvolger van Ronnie Boers
Joop van Leeuwen trainer tweede selectie

Tot veler verrassing is de Technische Commissie Senioren op zaterdag 13 december 2003 een contract met Joop van Leeuwen overeengekomen. Joop gaat volgend seizoen – als opvolger vanRonnie Boers – de tweede selectie van SV Schalkhaar onder zijn hoede nemen.

De 47-jarige Schalkhaarder, tegenwoordig woonachtig in Twello, reageerde zelf blij enthousiast op zijn aanstelling. ‘Ik liep al een aantal jaren met de ambitie om trainer te worden, maar vanwege de kinderen heb ik dat steeds voor me uitgeschoven. Uiteindelijk ben ik aangestoken door Pim Butter, de trainer van het eerste elftal van Helios en een goede vriend van me. In september 2003 ben ik vervolgens gestart met de cursus Trainer Coach 3. Daarmee mag je een standaardteam trainen in de vijfde of zesde klasse, maar mijn voorkeur ging in eerste instantie uit naar een tweede elftal. Op den duur wil ik ook wel als hoofdtrainer aan de slag en de cursus Trainer Coach 2 gaan doen.’

Maar, je debuut als trainer bij je eigen cluppie. Waarom?

‘Toen ik me eenmaal had opgegeven voor de cursus had ik me voorgenomen om bij Schalkhaar te gaan praten over de mogelijkheden. Juist op dat moment zag ik op de website plotseling het bericht verschijnen dat Ruud Geestman en Ronnie Boers zouden vertrekken. Ik heb toen mijn stoutste schoenen aangetrokken en Eddy Meussen (T.C. – red.) opgebeld en gewoon gezegd dat ik interesse had voor het tweede. De eerste reactie was goed en uiteindelijk zijn we – hoewel ze, meen ik, ook al in gesprek waren met andere kandidaten – tot elkaar gekomen.’

Je gooit jezelf voor de ‘leeuwen’?

‘Min of meer. Maar ik houd er ook wel van om risico’s te nemen. Je moet niet weglopen voor obstakels. Als je iets wilt leren, moet je het goed doen. Vooral zo’n tweede elftal is over het algemeen toch het lastigste team van een vereniging. Maar ik durf dat dus wel aan. Trainer zijn heeft vooral veel te maken met je persoonlijkheid. Kijk, op de cursus leer ik de oefenstof, de technische en tactische aspecten. Maar of je slaagt als trainer hangt voor het grootste deel af van je eigen instelling, je ambitie, je motivatie en je discipline.’

Joop van Leeuwen – voorheen zelf selectiespeler van Schalkhaar en tegenwoordig actief bestuurslid en speler binnen onze zaalafdeling – traint momenteel C-jeugd bij Helios en loopt bij de blauw-witten uit Deventer ook stage bij het eerste elftal van hoofdtrainer Pim Butter. Bij Schalkhaar krijgt hij volgend seizoen te maken met Stienus Haan als hoofdtrainer. Joop: ‘Ik ken Haan niet persoonlijk, maar naar wat ik over hem heb gehoord, ben ik wel een zelfde type trainer als hij is. Ik hecht waarde aan mentaliteit en discipline. Stienus Haan heeft een schat aan ervaring. Voor mij een ideale situatie; ik hoop in de praktijk veel van hem op te steken.’

Door Rudy Brouwer (Clubblad Goal, december 2003)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s